9 Τσουκνίδες.

Δεν θέλω να παίξουμε.

2011-12-20T08:49:00.001-08:00

Μου έγραψες.
Ξέρεις, κάποια βράδια προσπαθώ και εγώ να απομονώσω τις σκέψεις
από την κίνηση.
Βήμα, βήμα μετράω την ταχύτητα σε φωτεινούς διαδρόμους,
Αφήνοντας όσα θα ήθελα να πω, στο σημείο εκκίνησης.
Έπειτα, κάποια ξημερώματα,
φαντάζομαι να βυθίζομαι στην ακινησία.
Σε κάποιο δωμάτιο ξενοδοχείου,
το κρεμασμένο καρτελάκι στο πόμολο,
να μας αγοράζει χρόνο.
Όρθιοι, ή καθισμένοι στις τραυματισμένες πολυθρόνες,
πάντοτε απέναντι ο ένας απ' τον άλλο.
Να διαβάζω τα χαρακτηριστικά σου,
ως το ξημέρωμα.
Στο μάγουλό σου, χαραγμένες όλες οι φαινομενικά ανούσιες αντιπαραθέσεις.
Ορκίζομαι - αν δεν σταματήσεις την παραγωγή σχεδόν ειλικρινών προτάσεων,
Θα αφήσουν σημάδι και στο δικό μου.

Είναι μυστικά που χορεύουν στα πλακάκια,
εκεί ακριβώς που βρέθηκαν - νόμιζα, τυχαία- τα βήματά σου.
Εκρήξεις,
κάτω από το χώμα,
εκεί που πάτησαν τα δικά μου πάνινα παπούτσια.
Σκοτώνουν οτιδήποτε αναπνέει στο υπέδαφος.
Επιμένω στην μαγευτική ηρεμία του να στέκεσαι
απέναντι και όχι πλάι μου και δεν κάνω κράτηση.
Όσο δεν υπάρχει πραγματική απόσταση, δεν θα την δημιουργούσες.
Σε γνωρίζω,
τόσο καλά.

Τώρα υπάρχει.
Όσα πέρσι έμοιαζαν παράλογα,
σήμερα χωράνε σε απλά γράμματα παραγεμισμένα με
λεπτομέρειες την καθημερινότητας.
Και τα κρατάω στο χέρι μου,
με τον πιο φυσικό τρόπο.
Επιλέγω προσεκτικά λέξεις, να συνθέσω τις προτάσεις που χρειάζεσαι.
Και τις ρίχνω στο κουτί, να σε αγγίξουν, χιλιόμετρα αργότερα,
σαν να γνώριζα πως να το κάνω πάντα.
(Τώρα, μαθαίνω.)
Ξεφεύγει η Ηρεμία μέσα από τα χέρια.
Και για μια φορά,
χρειάζομαι να επιλέξεις εσύ προσεκτικά τις λέξεις.
Όσο μπορείς να εισβάλεις στην σκέψη μου, με όλες τις λάθος,
αποκλείεται να το κάνεις.
Σε γνωρίζω τόσο καλά.

Γι' αυτό και γιατί μου έμαθες να κερδίζω, χάνοντας εμάς. Και επειδή μέτρησα ως το εκατό για κάθε ένα από τα 100 υποθετικά γράμματα και πήρα τα κενά ανάμεσα σε μεθυσμένες προτάσεις, ως απάντηση. Και επειδή μια φορά θέλω, μονάχα δική μου, να μείνω, με δικούς μου όρους. Και επειδή οι ώρες μαζί σου πλέον είναι πολύ λίγες. Όχι, δεν θέλω να παίξουμε.

Χημείες.

2011-11-11T09:27:00.000-08:00

Κράτησε το βλέμμα μου, να παραμείνει σταθερό το χέρι.

Γιατί απόψε,

Με ήρεμα ρήματα και ένα νοητό νυστέρι,

Κάνουμε τομές στον ήχο.

Όλα τα όργανα, με ό, τι τα ενώνει,

Τίποτα άλλο, παρά Φαντάσματα που καλούσαμε πίσω κάθε φορά που βρισκόμασταν,

Εδώ.

Θα τα παραμερίσουμε, για λίγο μονάχα,

να κρύψουμε ανάμεσα τους μέλι.

Και θα καθαρίσουμε την πληγή με οινόπνευμα και κανέλα.

Και το δικό σου χέρι τώρα, θα περάσει την κλωστή,

Να κλείσει άλλες πληγές που μου άνοιξαν

Σχεδόν Αναίτια.

Και θα σε ρωτήσω αν θέλεις όντως να το κάνεις,

Μονάχα γιατί η πραγματικότητα απόψε,

Έχει μια ασύλληπτα μεθυστική ιδιότητα.

Και τώρα, είμαι εγώ παιδάκι δημοτικού,

Που χτίζει με τεράστια μαξιλάρια

Και ζεστά παπλώματα,

Ένα οχυρό τεράστιο.

Και πρώτη φορά, όχι για να εμποδίσει κατακτητές και φανταστικούς εχθρούς,

Ούτε για να εγκλωβίσει τους υποτακτικούς του.

Όχι. Απόψε δεν υψώνω τείχη εγωιστικά.

Και θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω τι εννοώ,

Ψιθυρίζοντας πως

Σ’ αυτή τη παρτίδα, όπου οι αντίπαλοι θεωρούν την σκακιέρα,

Ως ένα άχρηστο κομμάτι ξύλου που γεννάει αποστάσεις

στο μόνο μέρος οπού δεν θα θελαν να υπάρχουν,

Σου χαρίζω εξαρχής την βασίλισσα.

Και το κάνω με τον πιο φυσικό τρόπο

Και με τα δάχτυλά μου να κολλάνε ακόμα από το μέλι.

Και κυνήγησα τόσο επίμονα

διαφορετικές εκδοχές της ίδιας πλασματικής Ηρεμίας,

Που ξέχασα πως ο μόνος τρόπος να αφεθείς στην Ελευθερία,

Είναι με τα χέρια σφιχτά τυλιγμένα

γύρω από ένα πολύ συγκεκριμένο δέρμα.

Ξέρεις, είναι φορές που κι εγώ φοβάμαι.

Δεν χρειάζεται να υπάρχει για όλα τίτλος #2

2011-10-26T09:59:00.000-07:00

Με ένα μακρύ μαντήλι ,τυλιγμένο γύρω από τον κορμό,

Θα περπατήσω σε αυτό τον χώρο

Σαν να ήταν φαγωμένη αποβάθρα.

Θα δημιουργήσω άμμο κάτω από

Τα πέλματα. Μια παραλία ατελείωτη,

όπως ακριβώς την ήθελες.

Και θα σε πνίξω μέσα μου, λες και γεννήθηκα από φύκια και νερό.

Ένας μικρός ωκεανός σε μια μυστική, υπόγεια θάλασσα.

Προς απάντηση στο ερώτημά σου,

Θέλω να μείνεις σε απόσταση 8 εκατοστών,

Όχι παραπάνω.

Γιατί ήμουν εξ αρχής πανιά για δέρμα, ενωμένα με σύρμα

Και κλωστή εκεί που θα βρίσκονταν τα νεύρα, αν τα άφηνα.

Η τρύπα που άνοιξες, γεμίζει κάθε φορά το εσωτερικό,

Με τις πρώτες βροχές του Οκτώβρη. Και το παραδέχομαι,

μονάχα διότι κουράστηκα,

Να αλλάζω γάζες και μπαλώματα. Να σου δίνω να ξετυλίγεις την κλωστή.

Μην ανησυχείς. Πήρα ακριβώς όσα μου άξιζαν:

Τις νύχτες ξεφεύγουν καυτά κύματα προς τα μάγουλα. Και πρέπει,

Να φεύγω απροειδοποίητα, για οπουδήποτε Αλλού, να μην με δουν. Έτσι,

Άρχισα το τρέξιμο. Και πάντοτε, σε ασταθές έδαφος.

Για 12 ώρες όμως, ήμουν ακριβώς Εδώ.

Εκεί οπού βρίσκεται το Εδώ, όταν δεν υπάρχει πουθενά αλλού να τρέξεις.

Είχα δάχτυλα, που ήξεραν να αγγίζουν χωρίς να χαράζουν σημάδια.

Και στα χέρια μου κυλούσαν εκατομμύρια απολήξεις, για να νιώθω,

Τα πάντα. Και ήταν δική μου επιλογή να αφήσω εσένα,

να σχεδιάσεις σχεδίες (και άλλα λογοπαίγνια) στο καινούριο μου κάτασπρο δέρμα.

Και αυτή τη φορά, μπορώ να παραδεχτώ πως το χρειάζομαι,

όχι επειδή δεν έχω τίποτα άλλο. Γιατί μεταξύ μας, όσα μπορείς να κρατήσεις,

Λίγη σημασία έχουν. Το χρειάζομαι, για να μπορώ

Να θέλω.

Ως εδώ, ακριβώς.

2011-03-02T11:23:00.000-08:00

Ξύσε την επιφάνεια.
Αφαίρεσε τα στρώματα ένα-ένα.
Πάρε όσο χρόνο χρειάζεσαι και μέτρησέ τον
σε εκπνοές ή χτύπους ή σκηνές.
Τον αφήνω όλο,
εδώ,
πάνω στον πάγκο της κουζίνας,
δίπλα στο κουτί του καφέ.
Κάθε πρωί, θα τον αγγίζεις με το πίσω μέρος της παλάμης.
Ένα απαραίτητο μικρό ατύχημα,
Κάθε πρωί.
Θα σε αναγκάσω να συνεχίσεις,
σαν να ήταν δική μου η πορεία.
Αν συμφωνήσουμε πως αρκεί,
θα είσαι ασφαλής.

Τράβηξε λωρίδες της ταπετσαρίας,
σαν να ανοίγεις πολύτιμα δώρα.
Μισούσες τα σχέδιά της.
Μικρό το κακό - αυτό δεν λέμε πάντα άλλωστε;
Και είναι από εκείνα τα μικρά,
απαραίτητα ψέμματα,
για να διατηρούμε την ίδια ταχύτητα
με όσους μας κρατάνε το χέρι.
Προσπαθώ, για να το δεις.
Προσπαθώ και για να διαβάσεις τα δικά μου
μικρά ψέμματα. Βλέπεις λοιπόν;
Δεν θα σου πρότεινα ποτέ κάτι που δεν είναι εφικτό.

Αλλά θα ξεφορτωθώ
κάθε μικρό κόκκο που άφησες εδώ.
Και όσοι παρέλειψες να αφήσεις,
αυτοί που άφηναν ανοίγματα στο σώμα,
θα μπουν σε πλαστικές σακούλες.
Το δεύτερο ποτήρι,
διάφανο, στο ντουλάπι με τα υπόλοιπα.
Λάσπη που έφερες από τον δρόμο,
δεν έχει θέση στα πλακάκια.

Αποδεικνύεται συνέχεια άλλωστε:
Ο καλύτερος τρόπος να κρατάς χέρια,
μερικές φορές,
είναι να τα κόβεις.
Από την ρίζα.

Γραμμές, σειρές και ३ γραμμές ακόμα.

2011-02-24T03:18:00.000-08:00

Κόκκινες γραμμές,
σ' όσα μέρη περπατήσαμε,
τυχαίες μέρες του δεύτερου μήνα.
Απλώνονται σε τοίχους,
Ξεδιπλώνονται σε λεωφόρους,
ξαπλώνουν στο μπαλκόνι.
Τις εντοπίζω,
Στα πιο απίθανα σημεία.
Και παίξαμε και κρυφτό.
Μα σε βλέπω ακόμα,
πίσω από την ντουλάπα,
κάτω από το κρεβάτι,
στην αποθήκη του δεύτερου ορόφου.
Σε βρίσκω από συνήθεια.
Βλέπεις και εσύ,
πως αυτό το παιχνίδι δεν έχει πλέον νόημα.

Να ζητήσω έγκριση,
δεν είναι κάτι που θα έκανα ποτέ.
Το γνωρίζει.
Συγχώρεση τότε.
Ίσως,
μα όχι όσο συνεχίζεις να βυθίζεις
το βλέμμα σου,
σ' οτιδήποτε αναπνέει στο δωμάτιο,
εκτός από εμένα.
Η θεωρία του κάστρου,
δεν αποδεικνύεται, εξομολογήθηκα,
στη μόνη αγκαλιά που αρνούμαι να απογοητεύσω.
Κυρίως γιατί τα τείχη είχαν τρύπες,
εξ' αρχής.
Γιατί οι πολιορκημένοι,
έπεσαν από τα πυρά,
πριν προλάβουμε να αγγίξουμε
ζεστό δέρμα.
Οπότε, εγκαταλείπουμε,
μέχρις ότου ο αγώνας να είναι Άχρηστος.

Πέρασε καιρός πολύς, με εμάς ξαπλωμένους
ανάμεσα στις κόκκινες γραμμές.
Να διαβάζουμε, σελίδες με μουντζούρες
-σίγουρα δεν ήταν κάτασπρες. Δεν γίνεται.
Δεν φαίνεται,

μα ακόμα χρειάζεται να σφίγγω
τα χέρια γύρω από τον κορμό,
για να συνεχίζεται η ροή των εισπνοών.
Τις εκπνοές τις έκοψα,
σαν κακή συνήθεια.
Χρειάζομαι όλο τον αέρα,
που μπορώ
να κρατήσω.

safe mode

2011-02-17T01:26:00.000-08:00

Ο καλύτερός μου φίλος,
δήλωσε παραίτηση. Αυτός και τόσοι άλλοι,
δικοί μου,
άγνωστοι ο ένας με τον άλλο,
λένε την ίδια φράση, τελευταία, σε επανάληψη.
Και δεν γνωρίζω και εγώ πλέον,
σε πόσους την ψιθύρισα.
Της έδωσα πρόσωπο και σώμα.

Τώρα με καταδιώκει,
σαν κακό όνειρο. Ή σαν παλιά γνωριμία,
από εκείνες που συναντάς
στο λεωφορείο τυχαία απογεύματα και
συνεχίζεις να κοιτάς έξω απ' το παράθυρο, ελπίζοντας να
μην σε αναγνωρίσουν

Και δεν θα με ενοχλούσε, γιατί είναι απλώς γράμματα στην σειρά,
με τα απαραίτητα κενά ενδιάμεσα. Έχει την δυνατότητα να ακυρωθεί,
όπως, σχεδόν, όλα όσα λέγονται.
Μα αυτή την ώρα - και πρώτη φορά δίνω σημασία στην ώρα,
σ' αυτό το μέρος και από αυτά τα μάτια,
που δεν σταματούν στιγμή να μου χαμογελάνε,
αρνούμαι να την δεχτώ.
Όχι, από πείσμα, ή εγωισμό -από καιρό τα έπνιξα αυτά
και τα έθαψα στον βυθό της παραλίας που γνωρίζεις.
Περισσότερο, γιατί αν δεχτώ τα νοήματά της,
δεν θα υπάρχουν πλέον δρόμοι.
Και αν υπάρχουν, δεν θα ξέρω πως να κινηθώ πάνω τους.
Θα είμαι Χαμένη, χαμένη όπως όλοι,
Ακούς;

Η κούπα θα έχει μια τεράστια τρύπα,
δεν θα συγκρατεί, τίποτα.
Οι κόμποι στο χαλί μου θα λύνονται.
Και το δάπεδο είναι καλυμμένο με πλακάκια.
Μπορείς να φανταστείς κάτι πιο κρύο, πιο απειλητικό
για τα βήματά μου;
Έπειτα,
τα χρώματα στην αυλή θα χάσουν το νόημα που τους έδωσα.
Θα ξημερώνει η ίδια Τετάρτη. Τα βιβλία θα γίνονται άμμος στα δάχτυλα.
Θα σταματήσω να αναλύω τα αρώματα, στα στοιχεία τους.
Κυρίως, δεν θα υπάρχει κίνηση. Όχι για μένα, τουλάχιστον.

Πάρε τα γράμματα πίσω ένα ένα,
γιατί αδυνατώ να τα διαγράψω.
Ή μάλλον κατάργησε τις προτάσεις, γενικότερα.
Αλλιώς είμαστε χαμένοι,
όπως όλοι οι άλλοι.
Ακούς;

Μικρά γράμματα.

2011-02-07T03:04:00.000-08:00

Κράτησε με, τώρα.
Γιατί κάνει κρύο,
γιατί δεν έχω τίποτα άλλο εκτός από αυτό, τις τελευταίες μέρες.
-δεν σου ορκίζομαι πως θα ναι πάντα έτσι.
Αλλά γράφουμε πάντοτε,
για την στιγμή.
Διαγράφουμε, με προσχεδιασμένες κινήσεις, όλα
τα "πριν από εδώ" και τα "ίσως, αργότερα".
Θυσιάζουμε κάρτες και λουλούδια, για τα ελάχιστα δευτερόλεπτα

Ειλικρινά, δεν θυμάμαι ποιος με έμαθε να σκέφτομαι με αυτόν τον τρόπο.
Δεν θυμάμαι, πότε ακριβώς τον πίστεψα. Πότε έραψα διαφορετικά
μάτια στην θεωρία του και την έκανα δική μου.
Δεν γνωρίζω ούτε αν θέλω να τον ευχαριστήσω
ή να τον αφήσω να καίγεται αργά, κάπου μακριά, πολύ πολύ μακριά από θάλασσα.

Εδώ που είμαστε, ο χρόνος κυλά δραματικά αργά. Έχω προτάσεις.
Να βάλεις τις γαλάζιες λέξεις στην σειρά,
να μου εξηγήσεις από την αρχή,
πως να μην χάνω τον ειρμό μου.
Να μην βάζω φωτιά, εκστασιασμένη, σε όσα
έμαθα, με τον καιρό, να απεχθάνομαι.
Και εδώ που στέκομαι, απέναντί σου, με την Πόλη κάτω από τα πόδια μας,
θα σου ψιθυρίσω την μίση αλήθεια.
Έμαθα να λέω όμορφα ψέματα τόσο πειστικά, άλλωστε
-το γνωρίζεις καλύτερα από τόσους άλλους.
Εσύ θα χαμογελάσεις, γιατί τελευταία,
διαβάζεις την άλλη μισή.
Και θα ναι μυστικό δικό μας.
Από εκείνα που κάνουν Άλλους να χάνουν τον ύπνο τους,
να μην γνωρίζουν, ποιο βήμα ακολουθεί το προηγούμενο.
Όχι εμάς.
Μερικές φορές, με τρομάζουν οι εκφράσεις μου, στο πρόσωπό σου.
Άλλες, αυτή η περίεργη μορφή επικοινωνίας που αναπτύξαμε,
ξαφνικά, τελείως.
Ο τέλειος συγχρονισμός

Έδωσα μια υπόσχεση, ένα καθόλου ουδέτερα φορτισμένο απόγευμα.
Και θα την τηρήσω παραμένοντας με τα πόδια καρφωμένα στην γη,
για όσο θα νιώθεις την ανάγκη να κρατάς το σφυρί.
-Είναι και αυτό μια μορφή αυτοκαταστροφής, δεν νομίζεις;
-Θα προτιμούσες ένα, συμμαζεμένο από κάθε άποψη, τίποτα, λοιπόν;
-Όχι.
Στην πραγματικότητα θα προτιμούσα να μην παίζεις με τις λέξεις.
Να μπήγεις τα καρφιά πιο γρήγορα. Πιο ανώδυνα.
Δεν θα το παραδεχόμουν, ποτέ, σε κανέναν. Πόσο μάλλον
στην κοπέλα κάτω από την επιφάνεια και στην άλλη άκρη του μολυβιού.

Έδωσα την ίδια υπόσχεση και στον εαυτό μου.
Μέχρι σήμερα,
η μόνη που θα κρατήσω.
(Έτσι νομίζω, τουλάχιστον. Καταλαβαίνεις, τι εννοώ.)
Κράτησε με, λοιπόν, τώρα. Τόσο κοντά, που η αναπνοή να έρχεται δυσκολότερα
και να μην με πειράζει.
Να νιώθω, επιτέλους, κάτι παραπάνω, οτιδήποτε.
Οτιδήποτε.

55 Db.

2011-01-21T02:24:00.000-08:00

Να εξηγήσεις, το πέρασμα των χρωμάτων
από την κορνίζα.
Για λίγες, ελάχιστες στιγμές,
ήταν ακριβώς εκεί,
σχεδόν, όλα.
Και να αποτυπώσω, σε σχήματα, που να βγάζουν νόημα,
όσα είναι γραμμένα στα πλακάκια του μπάνιου.
Είχα αρκετό χρόνο.

Κοίταξέ με, λίγο καλύτερα.
Υπάρχουν ιστορίες,
Ορκίζομαι. Κάποιος έτρεχε, διασχίζοντας τον τοίχο.
Από την μια άκρη ως την άλλη.
Ένα καπέλο, πεσμένο στο πάτωμα.
Κινήσεις, μέσα σε ποτήρια
Τόσοι άγνωστοι.
Τα πόδια σου, καρφωμένα πάνω τους.
Το τακούνι μου, καρφωμένο στις ράγες.
Τι περισσότερο θέλεις να μάθεις;
Πετσέτα γαλαζοπράσινη, σφιχτά τυλιγμένη. Εδώ που στέκεσαι τώρα,
έμαθα να κρατάω την αναπνοή μου.
Κάθε φορά που μαζεύεις συνομιλίες,
συμπληρώνω τα κενά.
Για κάθε εσύ και από μια χάντρα γύρω από τον καρπό.
Με μια απότομη κίνηση,
όλες στο πάτωμα.
Και τα πλακάκια;
Να σπάσουν όλα,
γιατί πέρα από τους ήχους, δεν μου χαρίζουν τίποτα άλλο, από καιρό.
Και αυτοί, χάθηκαν, ένα πρωί.
Δεν θα μπορούσε να είναι απόγευμα.

Και την κορνίζα και τα περιεχόμενα της,
έμαθα να την διαβάζω καλά,
με ακριβώς τον σωστό τρόπο.
Είχα χρόνο.
Με τον υπερσυντέλικο πλέον, άχρηστο.
Οπότε,
βλέπεις, οι επιλογές δεν είναι ποτέ αρκετές.
Με το σφυρί, σπάσε τα όλα.
Ξερίζωσε τον διακόπτη από τον τοίχο.
Ψιθύρισε δυνατά αρκετά,
ώστε να κρατήσω τον απόηχο.
Βγάλε ένα ένα τα ρούχα σου,
γδύσε τις λέξεις, μια μια.
Ή φύγε.
Δεν Θα το καταλάβω παρά λεπτά αργότερα
Και μόνο, από το πόσο
ασφυκτικά τέλειο θα παραμείνει το δωμάτιο.
Μην συγχύζεσαι.
Έμαθα να κρατάω την αναπνοή μου.

Μερικά πρωινά.

2010-11-09T14:54:00.000-08:00

Και οι μέρες κυλάνε απαλά,
σαν βήματα πάνω στα χιλιοστά νερού,
που καλύπτουν τα πλακάκια.
Σαν σεντόνι πάνω στο στρώμα,
προσγειώνονται αθόρυβα.
Απλώνονται στο δωμάτιο
ομαλά. Και ξεφεύγουν από αυτό, ήσυχα. Πολύ ήσυχα.

Αργή κίνηση, με γυμνά πέλματα,
πάνω σε αργό κόσμο.
Γλιστράει από τις τραβηγμένες κουρτίνες,
μια γραμμή σωματίδια και ήλιος.
Και νόμιζες ότι προϋπήρχαν,
μα δεν μπορεί. Δεν γίνεται.

Και παίρνεις το σωληνάριο με την κόλλα,
από το τραπέζι.
Προσπαθείς να ενώσεις τα κομμάτια της
προηγούμενης μέρας. Δεν έχει νόημα,
το γνωρίζεις καλύτερα από εμένα.
Αφήνεις την χάρτινη μπάλα να αιωρείται
και νιώθω, δεν ξέρω. Ελευθερία.
Είναι τρεις στιγμές πριν την κούπα,
ντυμένες παράλογα.
Και είναι μονάχα τρεις,
μα οτιδήποτε έξω από το δωμάτιο,
τώρα και για λίγο ακόμη,
δεν υπάρχει.
Αργός, πανέμορφος μικρόκοσμος,
κάθε ξημέρωμα.

Μικρές μέρες, ατελείωτες.

2010-11-02T14:12:00.000-07:00

Με κάθε βήμα,
σπάνε τα πλακάκια.
Μπότες στον πεζόδρομο και προθέσεις.
Κουραστήκαμε να μαζεύουμε συντρίμμια.
Πλέον είναι μόνο κίνηση.
Κίνηση και αποκόμματα συζητήσεων παλιών.
Και για να σου εξηγήσω τα λάθη μου,
προαίσθηση και επιλογή,
οδήγησαν εδώ ακριβώς.
Όπως και η στροφή που παίρνουμε πάντοτε,
μισό στενό αριστερά.
Μπλεγμένα μαλλιά
πλαισιώνουν μαύρους κύκλους και σκασμένα χείλια.
Για να είμαι ειλικρινής,
δεν με νοιάζει καν.
Και κάποιοι στο απέναντι τραπέζι,
γελάνε με τα μάτια,
λέγοντας Όχι σε επανάληψη.
Είναι Όλα τόσο
παράλογα.

Και έπειτα υπάρχουν και τα σεντόνια,
απλωμένα στον δρόμο,
τα κτίρια δίχως τέλος- πλέον είναι μόνο προς τα πάνω.
Το μελάνι που τελειώνει στις σωστές αρχές φράσεων.
Και κουράστηκα να απομονώνω ήχους,
να κινούμαι στις σωστές μελωδίες.
Παραφωνίες και μικροί αναγραμματισμοί,
κόβουν την τεράστια μέρα σε μικρότερες,
διασκεδαστικές. Για εμένα έστω, είναι αλήθεια.
Μα δεν είναι η ώρα, ούτε το μέρος να μιλήσουμε για
όλους τους τρόπους που είναι λάθος,
εκείνα που φαίνονται όχι και τόσο σωστά.

chaos.

2010-10-21T16:14:00.000-07:00

Κόκκινα, κόκκινα,
πυκνά στρώματα αέρα.
Μικρότερες μέρες, χαοτικές. Σύννεφα στις λακκούβες.
Τόση ζέστη.
Χρειαζόμαστε όλοι, ύπνο.

Τα χέρια μαθαίνουν πριν το εσωτερικό,
να ξέρεις. Βιάζεσαι στο σβήσιμο και η γόμα καταστρέφει.
Ηρέμησε.
Μαζεύω κομματάκια.
Φωτογραφίες, κείμενα και σπασμένο γυαλί.
Τα κάνω όλα, σε αργή κίνηση.
Δεν γνωρίζω τι άλλο μένει,
αλήθεια.
Το ίδιο ψιθύρισε και κάποια φωνή,
μεσημέρι,
σε αίθουσα μισοάδεια.
Μεγαλύτερες νύχτες- τις διαβάζω στο πίσω
μέρος βιβλίων. Δεν προχωρώ την διαδικασία.
Το άρωμα των σελίδων,
η ήρεμη επιφάνεια, αιχμαλωτισμένη στην κούπα.
Το σεντόνι λικνίζεται,
χιλιοστά πάνω από τον καναπέ.

Στο πιάτο υπήρχε πράσινο μήλο με κανέλα.
Έπεσε λίγη στο τραπέζι. Να την μαζέψω αύριο,
όχι τώρα.
Και είναι φθινόπωρο.
Και τα ρούχα, πάνω στο ηλεκτρικό καλοριφέρ.

Από την αυριανή μέρα απουσιάζει
το 06:30. Ηρέμησε,
μαζί μου.

Χρειαζόμαστε όλοι, ύπνο.

Δεν μπορεί να υπάρχει για όλα τίτλος.

2010-10-10T15:23:00.000-07:00

Ι.

Στέκεσαι στην γωνιά ενός δωματίου, γνώριμου.
Όμως δεν είναι ακριβώς δωμάτιο.
Θα μπορούσε να είναι προβλήτα,
ή αίθουσα κινηματογράφου.
Δεν γνωρίζει και δεν μπορεί να ξυπνήσει. Και αυτό,
Δεν γίνεται να είναι
η πραγματικότητα.

Όμορφα μαλλιά, μπλεγμένα,
και από το στομάχι κυλάει διάφανο, πανέμορφο,αίμα.
Αίμα. Και ακόμη δεν ανησυχείς.
Σταγόνες από πιο ψηλά, απόψε.
Προς τα εκεί πηγαίνατε.
Και ήταν Διασκεδαστικά και πανέμορφα.
Θυμάσαι;

Μπορούσες να μιλήσεις
για τα χρώματα καθώς ο κόσμος σκαρφαλώνει,
προς κάπου πιο γαλάζια. Ακριβώς εκεί.
Αντί γι' αυτό,
αγγίζεις και αφήνεις χώρους, πίσω.
Και μπορεί πια να ζωγραφίσει,
το σχήμα της πλάτης,
να αποτυπώσει τον γρήγορο βηματισμό σου,
με απόλυτη ακρίβεια.
Γιατί αυτό, μπορούν να το κάνουν,
όλοι εκείνοι οι συναρπαστικοί άνθρωποι,
που νοιάζονται.

ΙΙ.

Και η καφετέρια σήμερα,
γέμισε κρεβάτια νοσοκομείων. Η σχολή,
έχει θαλάμους αποστειρωμένους, τοίχους,
με εκείνη την τρομακτική
μουντή απόχρωση.
Σήμερα το χώμα στο πάρκο,
δεν σηκωνόταν από τα γρήγορα,
μικρά, πάνινα παπούτσια.
Και το βλέπεις τώρα.
Οτιδήποτε εκτός από
αυτό,
απλώς δεν μπορείς να ορίσεις, με πόσους διαφορετικούς τρόπους,
σου κλέβει Χρόνο.
Και βρέχει, βρέχει πολύ απόψε.
Και θέλει να μείνεις,
ακριβώς εδώ,
για όσο χρειαστεί. Και είναι συναρπαστικό και απρόβλεπτο
και πονάει αλλά είναι
Ζωή.
Να ανεβαίνετε, ψηλότερα.
Να μιλάτε ξανά και ξανά για το γαλάζιο.
Να βρείτε την ακριβή απόχρωσή του
στο δειγματολόγιο, να το αναμίξετε με όσα
χάσατε για να βρεθείτε εδώ

και να βάψετε τους τοίχους.
Θα γνωρίζει τότε,
που στέκεσαι ακριβώς.

Songs of love and other stuff.

2010-09-11T07:48:00.000-07:00

Πίσω από κουρτίνες,αίθουσα,
Γεμάτη ασφυκτικά.
Κοινός ρυθμός,
Κινεί σώματα, χιλιάδες.
Δεν ήταν καν τόσα.
Μουσικός παλμός μαζεύει προθέσεις.
Έτσι, κινούνται οι μέρες.

Όλες οι συμπτώσεις,
Που οδήγησαν στο εδώ και τώρα, όσους γνωρίζω,
Βγαίνουν στην επιφάνεια για αέρα.
Παλάμες χαϊδεύουν ρεύματα. Άλλωστε,
Το δέρμα,είναι έξω από τα όρια.
Γροθιές, ανοίγουν το εσωτερικό,
Και τώρα βλέπεις.
Στο πάτωμα,
Ανάμεσα σε φλέβες και απολήξεις νεύρων,
Αλήθεια.
Γυμνή και ματωμένη, όπως πάντοτε.
Κρύψε το βλέμμα σε καθρέφτες,
εφόσον,ποτέ δεν θα καταφέρεις να δεις,
Αυτό ακριβώς που θέλεις,
ό,τι και αν γίνει.

Και συνέχεια μου δίνει,
Χάρτες,χάρτες,χάρτες.
Για ταξίδια που θα πάω.
Δεν θέλω να πάω εκεί,
Όχι. Δεν καταλαβαίνεις
Θέλω να κυλήσω πίσω από τον
Ήχο,
Εκεί όπου μαζεύονται όλα τα ποιήματα,
Που δεν καταφέρνω να ολοκληρώσω.

Κάπου άλλου για λίγο ή περισσότερο.

2010-09-02T08:27:00.000-07:00

Μεταξύ μας.
Ύπνος στον ύπνο.
Τελευταία δεν αρκεί.
Συζητήσεις δορυφόροι
σε τροχιά γύρω από το σώμα.
Τυλίγεις σφιχτά το σεντόνι,
γύρω σου.
Νομίζω και εγώ.

Κάτι νύχτες,
οι πλάκες στον πεζόδρομο,
χωρίζονται.
Θα πέσεις στα κενά, φοβάμαι.
Αργότερα,
καις φιλμ.
Αναγνώσεις του ίδιου κειμένου σε επανάληψη.
Οι γραμμές αντηχούν στον χώρο.
Δεν μπορεί να είναι η φωνή σου!
Δεν συγκρατείς λέξεις.

Η κουρτίνα στην άκρη, κάθε ξημέρωμα.
Ξαναγεννιέσαι σε κάθε πρώτο φως

Άλλη μια κούπα.
Ζεστός καφές όλο τον χρόνο-
Πέρασε ένας.

Οι μέρες σταμάτησαν να μεγαλώνουν,
μόνο το καλοκαίρι.
Τα αεροπλάνα ασκούν παράξενη έλξη.
Θα φύγεις και θα είναι
διαφορετικά
πανέμορφα.
Νυστάζω τόσο.
Το σεντόνι μυρίζει σαν την άκρη του ωκεανού.
Το ξέρω,
θα φύγεις.
Μεταξύ μας,
νομίζω και εγώ.

Ταξίδια με δόσεις πραγματικότητας.

2010-08-31T05:18:00.000-07:00

Μία ακόμη νύχτα,
πίσω από παράθυρα τρένων.
Ανοιγοκλείνουν μονάχα τέσσερα ζευγάρια
βλεφαρίδων.
Περπάτησε μαζί μου.
Πρόσεξε τα γυαλιά.
Το πάτωμα του διαδρόμου,
καλυμμένο από αυτά
και άλλα τρομακτικά.
Τσαλακωμένα χαρτιά και σπίρτα.
Δεν θα ενοχλούσε λίγο αίμα στα πέλματα.
Φοβάμαι τον θόρυβο.
Θα ξυπνήσεις τους συνεπιβάτες
και τους εφιάλτες μου.
κανε ησυχία.

Πλησιάζει ξημέρωμα.
Κάποια σκέψη, μου ψιθύρισε
''Η καμπίνα του οδηγού είναι άδεια".
Νέα πλάνα παίρνουν μορφή.
Θα αλλάξουμε την πορεία.
Θα περάσουμε από τα λιβάδια με τις κερασιές,
που ήθελα από την αρχή των ημερών να διανύσω.
Έξω από τις ράγες.
Μελετάω το χαμόγελο και φαντάζομαι πως συμφωνείς.
Γίνεται εφικτό.
Κάνε ησυχία.

Στο χώρο των αποσκευών,
ανοίγω όλες τις μπλε βαλίτσες.
Οι τυχαίες επιλογές της πςεριπέτειας.
Βρίσκω τόσα αδιάφορα πουκάμισα.
Σιχαίνομαι και τα δικά μου ρούχα.
Αφαίρεσέ τα.

Στο άδειο μπαρ,
θα κλέψουμε δυο γυάλινα ποτήρια
και ένα καλό μπουκάλι.
Θα συζητήσουμε για όλα τα απίθανα,
μέχρι το γέλιο να καλύψει και
το τελευταίο φωνήεν.
Τότε,
θα επιστρέψουμε στις καμπίνες.

Το πρωί, θα αναγνωρίσω το χαμόγελο
ανάμεσα σε χίλια άλλα στον σταθμό.

Εσύ θα θυμάσαι και εγώ, νομίζω, θα ξέρω.

Mary-sue

2010-08-29T08:33:00.000-07:00

Χάνεις ανάσες,
σ' αυτό το δωμάτιο και σε
όσους χώρους
γνώρισες ως τώρα.
Τιμωρία.
Δεν είχες το δικαίωμα να
αισθανθείς την κάθε κίνηση των φύλλων,
καθώς αιωρούνται εκατοστά
πάνω από το χώμα.
Δίχως αναπνοή εδώ και
οπουδήποτε αλλού.
Να νιώσεις το ύφασμα,
στο πίσω μέρος των γονάτων σου.
Το νερό, που κυλάει από τον ώμο
προς τον καρπό,
από τα μπλεγμένα μαλλιά στην πέτρα.
Ξυπνάς, μέσα σε λίμνες ιδρώτα πάλι.
Η πραγματικότητα όταν δεν είναι όμορφη,
είναι ακριβώς,
έτσι.

Ξυπόλυτα βήματα,
στο πεζόδρομο με τα κίτρινα φύλλα.
Σήμερα,
γλιστράς μαζί τους.

Γλιστράνε και όλα τα λόγια,
και οι μελωδίες,
τα απλά και όμορφα.
Πιο γρήγορα.

Να μην φωτογραφίζεις μνημεία,
στα μαγευτικά ταξίδια,
είναι κάτι που μαθαίνεται.
Κράτα τα πρόσωπα,
στο συρτάρι.
Κράτα κλειδιά,
κάτω από το μαξιλάρι.

Φοβάσαι τον χειμώνα που
περπατά όλο και με μεγαλύτερα βήματα προς
την πόρτα του κουκλόσπιτου.
Θα θαφτεί,
κάτω από άπειρα χιλιοστά χιονιού,
η θύμηση εκείνης της στιγμής,
όπου για λίγο,
η εικόνα του παραμικρού θορύβου και της
απαλότερης απόχρωσης ήταν
απολύτως ξεκάθαρη.
Κρυστάλλινο περιβάλλον.

Στέκεσαι απέναντί μου,
χάνοντας ανάσες.
Και γω δεν έχω τίποτα να σου δώσω.
Στέκομαι απέναντί σου,
χάνοντας εμένα.

Δ.

2010-08-11T01:07:00.000-07:00

Γυμνά πέλματα πάνω σε συντρίμμια.
Γυαλιά από
Μπουκάλια, αστεροειδείς
Και άλλα άχρηστα πράγματα.
Πονάς σε κάθε βήμα.
Στο λέω,
Ήταν κακή ιδέα.
Βύθισέ τα στο αλάτι.

Πόσες μέρες,
'Εραψες πάνω στα αγγεία.
Με κάθε παλμό, τώρα,
Νιώθεις τον χρόνο, σε όλη του την έκταση,
Να τρέχει βαθιά.
Πάντα, προς το εσωτερικό.

Και πόσος ακόμη απομένει;
Μέχρι σήμερα,
Μονάχα η θάλασσα
Ήταν απέραντη.
Κάθε χέρι που απλώνεται προς τον ορίζοντα,
Τοποθετεί όλα τα απίθανα,
Πάνω στο τραπέζι.
Από τη μία άκρη του, ως την άλλη,
Φλεγόμενα κομμάτια πέτρας.

Θα δειπνήσεις σε αυτό το σημείο,
Απόψε.
Θα πνιγείς με το γέλιο,
που φέρνει η επανάληψη γνώριμων λέξεων.
Μες την παραζάλη,
Θα δημιουργήσεις γεύσεις
Ατελείωτες,
Θα τις σβήσεις με το κρασί.
Και το κρέας, με αίμα στην μέση,
Θα θυμίζει όσους κυνήγησαν
Τη ζωή,
Πριν από
Εδώ.

Αλλαγή ταχυτήτων.

2010-08-04T05:11:00.000-07:00

Βρίσκεται μέσα στο μυαλό μου,
Σαν την αίσθηση της αφής,
Ή της γεύσης.
Ταιριάζει εκεί,
Απολύτως φυσικά.
Και όταν κόβω τις προτάσεις στη μέση,
Την τραυματίζω.
Νιώθω,μπροστά σε κόσμο,
Να κυλάει στα μάγουλά,
Ζεστό και καθαρό,κόκκινο,
Κόκκινο αίμα.
Από στιγμή σε στιγμή,
Κάποιος θα ρωτήσει τι συνέβη, τρομοκρατημένος
Αλλά πάλι,
Υποθέτω, πως δεν φαίνεται.

Γνωρίζω πως δεν αναρωτιέσαι,
αλλά είναι εκεί.
Και αυτό γιατί προτιμώ να μετράω αλήθειες,
σπασμένες σε κομμάτια
από το να φωτογραφίζω πανέμορφες
ανακρίβειες.

Δεν είναι καν τόσο σημαντικό.
Ο κόσμος δεν σταμάτησε στιγμή να αναπνέει,
και τίποτα δεν άλλαξε.
Γι' αυτές τις μέρες μου,
που κινούνται έτσι, όμως,
από πόρτα σε πόρτα, απελπιστικά αργά,
Είναι κοφτή ανάσα.
Τεράστιοι, άδειοι δρόμοι και κενά μνήμης.
Οτιδήποτε θα μπορούσε να έχει συμβεί,
Σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή.
Μερικές φορές συμβαίνει.
Ο κόσμος γύρω μου δεν σταματάει στιγμή να αναπνέει.

Είναι χέρια πάνω στην πλάτη.
Αστεία απλά και ξεκάθαρα, για λίγους.
Είναι όλα τόσο γρήγορα.
Δεν με νοιάζει τίποτα πίσω
Από το επόμενο φανάρι.

Μα όλα αυτά βρίσκονται μέσα στο μυαλό μου,
Σε αυτό το μέρος δεν συμβαίνει ποτέ,
Σχεδόν τίποτα.
Να φύγω. Αυτό μόνο.

Οι στιγμές που επέπλεαν.

2010-07-26T17:35:00.001-07:00

Δεν θυμάσαι ,
Την αρχή της ιστορίας.
Το ξένο άρωμα,
Τους περίεργους ήχους.
Ένα πολύ συγκεκριμένο βλέμμα.
Πότε ξεκίνησες να βυθίζεσαι
Σε διαφορετικές ερμηνείες, όλων εκείνων,
Που ποτέ, ποτέ, δεν θα μπορούσαν να
Είναι.

Αυτή την απόχρωση δεν την
Είχες ξαναδεί.
Παράλυση.
Πέρα και πίσω από αυτό το σημείο,
Απλώνονται βαθιά, καθαρά νερά,
Για χιλιόμετρα.
Φαντάζεσαι καταδύσεις αμέτρητες.
Να ξεδιψάς.

Ξαπλωμένοι στο ίδιο σημείο,
Τόσο καιρό πριν,
Κλειδώσατε πόρτες.
Τώρα που προσγειώθηκαν, αυτές, κομματάκια ξύλου,
Σε κάθε σημείο του δωματίου,
Τι;

Έλα, λίγο πιο κοντά,
Τώρα.

Με κλειστά τα βλέφαρα
Δεν είδες ποτέ τη στιγμή να αιωρείται
Ανάμεσα στα πρόσωπα.
Προσγειώθηκε στα χείλη σου,
Σαν απρόσμενη ανάσα,
Η πιο απίθανη εκδοχή της πραγματικότητας
Ήταν γνώριμη, σαν χαμόγελο σε καθρέφτη.

Κάποιες απειροελάχιστες φορές,
Οι δείκτες περιστρέφονται γύρω σου.
Τρέξε, πιο γρήγορα. Ακόμη πιο γρήγορα.
Κάποιες άλλες,
Κάθε αίσθηση ταξιδεύει κάτω από το δέρμα, πιο αργά.
Και θα την ξεχάσεις,
Πιο αργά ακόμη.

Ενώ βυθίζεσαι στο, άδειο πια, ποτήρι νερού,
Μην σκέφτεσαι.
Όσα ξεχαστούν και όσα μείνουν,
Τώρα.

Και τώρα;

2010-07-18T20:30:00.000-07:00

Βρέθηκα κάποια νύχτα, μπροστά στο γυαλί,
Να κυνηγάω τις ατέλειες,
Μέχρι που ξημέρωσε.
Υποθέτω λοιπόν,
Πως είχες δίκιο.
Δεν βρεθήκαμε τυχαία όμως εδώ, μην ξεχνιέσαι.
Διανύσαμε χιλιόμετρα.
Εσύ έμαθες να αντιλαμβάνεσαι,
Τα άσχημα πριν σε βρουν. Εγώ, να αντέχω τον πόνο της συνέπειας.
Μοιραστήκαμε νότες,
Κομμένες στα τέσσερα.
Και τώρα 4 αιώνες μετά,
συνειδητοποιώ πως οι μέρες ήταν πάντοτε πολύ
λίγες,
γι’ αυτό που ήμαστε.
Οι συνομιλίες μας, ποτέ δεν έβγαλαν κάποιο νόημα,
σε τρίτο.

Και αν τώρα,
παρατηρείς στους ανθρώπους γύρω σου,
κάποια έκφραση
ή ακούς τον τόνο της φωνής μου,
αν σου δημιουργεί αυτό τον αστείο εκνευρισμό,
που από καιρό σε καιρό ανιχνεύω και εγώ σε παρέες και
σε θυμίζει,
δεν θα σου πω πως λυπάμαι.

3 καμπύλες λιγότερες, μια μικρότερη ευθεία, ένα Τέρμα.
Έτρεξα τόσο γρήγορα.
Κουράστηκα τόσο, που ακόμη και πίσω από την γραμμή,
δεν βρίσκω τις χαμένες ανάσες.

Υποθέτω λοιπόν,
Πως είχες δίκιο.
Και δεν θα σου ζητήσω, να με τραβήξεις πίσω. Πέρα από κάθε υπερβολή,
είναι πανέμορφα εδώ. Θύμισέ μου απλώς αν μπορείς, πως να
σταματήσω την αιμορραγία
Γιατί φοβάμαι, πως από καιρό σταμάτησα να αλλάζω,
Μόνο στο γυαλί.

full moon.

2010-06-25T16:34:00.000-07:00

Μην ξεχνάς να αισθάνεσαι,
κάθε μικρή παύση.
Τι ήσουν εσύ και όλοι μας,
αν όχι η πρόταση που ένωνε τελείες;
Δεν είναι παρά ένα ακόμη
πρωινό Οκτώβρη,
κατακαλόκαιρο.
Μην μπερδεύεσαι.
Λίγο να με καταλάβαινες,
θα ήξερες.

Να μην ξεχνάς να αγγίζεις,
ακριβώς έτσι,
σαν ο κόσμος να 'ναι ξαπλωμένος,
στα χείλη σου.
Οι φίλοι μου, κάνουν πρόποση
στην φράση, που ζωγραφίστηκε στο άσπρο πουλόβερ,
της παραλίας, καιρό πριν
(ναι υπάρχει ακόμη).
Αγαπήθηκες όσο θ' αγαπήσεις.
Δεν έχουμε μόνιμη κατοικία,
Νοικιάζουμε σοκολατάκια στο μαξιλάρι
και οι δείκτες των ρολογιών μας, κολλάνε πάντοτε
το απομεσήμερο.

Τι μας ανήκει;

Τύλιξε το σεντόνι πιο σφιχτά,
νιώσε,
τους τόνους μου.
Από το λάθη μου τ' αμέτρητα, μιας ερμηνείας λογικής
ποιο το νόημα;

Προσπάθησα ωστόσο.
Δεμένοι στο λιμάνι αυτό,
μέρα με τη μέρα,
παραλείψαμε να γιορτάσουμε την άφιξη του πλοίου,
υποθέτω,επίτηδες.

Και όμως,
μες τη ζάλη,
ακόμη εγώ
και οι τρελές μου σκέψεις,
σκύβουμε το κεφάλι,
από σεβασμό,
σε μια αίσθηση
δυνατότερη

από τα κύματα που σκάνε στις πλάτες.

Απογοητευτική,
εξαίσια και
ξαφνική τελείως,
σαν

αυτή. Ακριβώς, σαν αυτή.

Και δεν σταματά ποτέ να με εκπλήσσει η συνέχεια και συνέπεια,
των λανθασμένων μου επιλογών λέξεων.

Εξέλιξη.

2010-06-08T06:40:00.000-07:00

Όλα τα φύλλα,
Έπεσαν στο κέντρο του
Τραπεζιού.
Να μην ξεχνάμε να χτίζουμε
Πάνω σε συντρίμμια,
Κάθε- σχεδόν-
μέρα.
Κυρίως,
να ξαναμοιράζουμε την τράπουλα.
Να μαθαίνουμε, πώς να στεκόμαστε
Ζεστά σώματα,
μπροστά στον αέρα που βγαίνει
Από χείλη, διάφορα,
Δεν αρκεί.
Πολύ περισσότερο,
δεν αρκεί
Στο εδώ και το τώρα μας.

Να βάζουμε φωτιές από την αρχή,
Γιατί όλα δείχνουν ομορφότερα,
Στο κόκκινο φως.
Και αν μας τραβήξουν οι φλόγες,
θα έλεγες ότι δεν άξιζε η εμπειρία;
Δεν σου χαρίζεται ποτέ αρκετός χρόνος,
Εδώ,
όπως και να 'χει.
Μα όσο βρισκόμαστε σε αυτό, ακριβώς,το σημείο,
θα ερωτευόμαστε γεύσεις
Και στιγμές,
Σαν να ήταν οι τελευταίες,
Των τελευταίων .
Και το χώμα, σου ορκίζομαι,
Δεν θα θυμάται μονάχα
Το βάρος των βημάτων μας.

Θα πλάθει συνέχεια νέα
Σώματα,
Με νέα βλέμματα
Και νέα φιλιά.
Και όλα θα έχουν αποτυπωμένα,
Στις φλέβες
Και στο δέρμα τους,
Τις αισθήσεις μας,

Που γέννησαν ένα νέο ήλιο,
στον πυρήνα.

Μη.

2010-05-03T16:45:00.000-07:00

Μισο-ειπωμένες φράσεις,
Κυλάνε,
Σαν σταγόνες στα πλακάκια.
Μαζεύονται σε μια μεγάλη κηλίδα,
Στο κέντρο του δωματίου.
Ακριβώς σαν νερό.
Μπορεί να είναι απλώς στην
Φαντασία μου.

Και τι να πει κανείς,
Τη στιγμή αυτή,
Που να βγάζει έστω και το ελάχιστο νόημα;
Εύθυμα μηνύματα.
Ένα και μετά άλλο και έπειτα
Πολύ περισσότερα.
Δεν το σταματάω.

Περπατάω πάνω στο νερό,
Το μεταφέρω στο τεράστιο σπίτι.
Από αίθουσα σε αίθουσα.
Κάποτε,
Στους τοίχους αυτούς ζωγραφισμένες φωνές.

Μένει να φτάσω εκεί που έτρεχες,
Τότε.
Που δεν γνώριζες,
Το δωμάτιο αυτό.
Που ούτε καν φανταζόσουν,
Εμένα.
Να μιλήσω μαζί σου από
Την αρχή,
Συμπληρώνοντας κενά.
Και παίρνοντας πίσω στατιστικές.

Και αν δεν μπορέσω απόψε βράδυ,
Να σε βρω,
Πες στα όνειρά μου,
ψέματα,
Πως ίσως αύριο.

Στίγμα.

2010-03-19T06:01:00.000-07:00

Να δεχθείς,
για μια φορά έστω, τις αφαιρέσεις
που μας σχημάτισαν,
σαν όμορφα λουλούδια.
Ζωγράφισαν τα μέλη μας,
με δεδομένα, τα οποία δεν θα γεράσουν,
με την αλλαγή των εποχών.

Αγκαλιά με τις μούσες
και τις δεύτερες σκέψεις,
διδαχθήκαμε το πως
να ακολουθούμε τον έρωτα.
Πάντα ένα λεπτό αργότερα,
από την προκαθορισμένη ώρα.

Και τώρα,
ανάμεσα σε κομματιασμένα πανιά
και σπασμένα κατάρτια,
να μην μιλάμε
για το ναυάγιο
- αυτό είναι το λιγότερο.
Αλλά για τα εκπληκτικά κύματα,
που μας έφεραν στα γόνατα
και μας χάρισαν μια
τρίτη ή τέταρτη ζωή.

Ελεύθεροι,
πάνω σε κεραμίδια,
στην κορυφή του δικού μας κόσμου,
να μετράμε ως το 7
και να γνωρίζουμε
πως μοναχά
εκεί,
έρχεται το τέλος των πραγμάτων.

Και όχι πάντοτε.

Ανάκληση

2010-03-16T16:35:00.000-07:00

Ενα, δύο πανέμορφα φύλλα.
Περισσότερα.
Πέφτουν νεκρά
στα πλακάκια
της αυλής.
Δεν γνωρίζεις, πως να βρεις τις
λέξεις τις σωστές,
που θα τους
ψιθυρίσουν κάτι.
Έστω,
κάτι μικρό.
Από δέντρο σε δέντρο,
μέρες μακρινές,
βουτηγμένες σε μνήμες
και άμμο.

Για να θυμηθούν,
κάτι λίγο από εκείνον.
Κάτι, εκτός
από τον τρόπο που έφυγε.
Λίγοι ήχοι,
περνούν από
το δέρμα σου, ψάχνοντας.
Ανατριχιάζεις στην σκέψη.
Το βλέπω.
Μια μυρωδιά,
στο απέναντι πεζοδρόμιο,
τον γεννά,
από την αρχή.

Και είναι τα λεπτά που
έχασες,
δίχως φωνή.
Οι αποστάσεις που δεν εκμηδενίστηκαν

Από φύλλο σε φύλλο,
χιλιόμετρα να ταξιδεύεις, τώρα,
να εξιλεωθείς.
Μα όλες οι συγγνώμες να μαραίνονται
στα πλακάκια της αυλής.
Να τις ανακαλύπτεις πάντοτε,

λίγο,
αργά.

Μορφές Αυτοκαταστροφής.

2010-02-27T07:04:00.000-08:00

Να σφίξει όλα
τα συναισθήματα ανάμεσα στα δάχτυλα,
να ελέγχει την κάθε σκέψη.
Μα ο κάθε μικρός εθισμός,
απόδειξη του νόμου της βαρύτητας,
τραβάει πρόσωπα και πράξεις
προς τον πυρήνα.
Συντρίμμια πάνω σε
όμορφα χώματα.
Λυπάται;

Και αν μπορούσε να μετρήσει,
αντίστροφα από το 347.000
ίσως να έσωζε,
τις στιγμές που ξεψύχησαν στα
χέρια του.
Συνέχεια,
χάνει το μέτρημα.
Μαζί του,
Χάνει και αναπνοές.
Οι λίγες που μένουν,
έχουν καλύτερη γεύση.

Και αν κλείδωνε,
τον εγωισμό του σε ντουλάπι,
θα ήταν μάλλον,
μια λιγότερη έκδοση αυτού
που θα μπορούσε να είναι.
Λιγότερο δέρμα γύρω από
τα κόκαλα,
λιγότεροι χτύποι.

Προς το τέλος, οι φόβοι αναπαράγονται,
πίσω από τα κλειστά βλέφαρα,
ευκολότερα.
Αν οι όμορφες εικόνες,
σβηστούν
τότε,
Τι μένει;
Περισσότερο,
είδε αποτυπωμένη την έννοια της μετάνοιας,
πάνω σε όσα δεν άγγιξε.
Πάνω σε όλα τα
ίσως
που θα μπορούσαν μα δεν επαληθεύτηκαν
κανένα πρωινό.
Γι' αυτά,
ξέρω πόσο ακριβώς
λυπάται.

The Aftermath.

2010-02-23T15:19:00.000-08:00

Τα έπιπλα είναι ακόμη εδώ,
μα το διαμέρισμα
αδειάζει, κάθε φορά που κλείνουν τα μάτια.
Μέρες στο μαύρο.
Σέρνονται από
την απέναντι πλευρά του
δωματίου.
Σκαρφαλώνουν στο κρεβάτι.
Και αν σε άφηναν να ξεχάσεις,
δεν θα το έκανες. Όσοι μένουν,
συλλέγουν μυρωδιές,
και αίμα,
να κρατήσουν το συναίσθημα
λίγο παραπάνω.

Διάφανο σώμα,
Φλέβες και νεύρα σε πλήρη προβολή.
Δορυφόροι,
γύρω από τα
εκτεθειμένα χέρια,
όλα τα αγγίγματα που παίρνεις πίσω.

Περιστέρια δεν σταμάτησαν να γυρίζουν,
κάθε πρωί. Η γεύση
της μέντας,
πάντα ίδια.
Είναι οι σελίδες, που δεν αιχμαλωτίζουν
το βλέμμα πια,
οι βασανιστικές μελωδίες.
Όλες οι ελπίδες που κολύμπησαν
σε νερό και κρασί και
τώρα,
παιδεύουν το σώμα.
Σαν αλάτι σε πληγή.
Και ρωτάς να μάθεις,
αλήθεια, πόσο πονάει.

Αν δεν σφίγγεις τα χέρια,
γύρω από τον κορμό,
σταματάς

να αναπνέεις.

Αν θα 'πρεπε.

2010-02-23T05:03:00.000-08:00

Μετά τον χορό.
Το βελούδινο πράσινο φόρεμα,
τσαλακωμένο.
Στο πάτωμα και το πουκάμισο.
Γυμνά πόδια,
πάνω σε μαύρα χαλιά.
Και κάθε άγγιγμα να έχει τη
γεύση που δεν θα μπορούσε,
ποτέ,
να έχει το φιλί.

Πάνω από την ατμόσφαιρα,
και τα νεκρά αστέρια,
Με την ίδια πάντα ταχύτητα,
ατελείωτες διαδρομές.
Δεν ξέρω που πάμε.
ΠΟΥ ΠΆΜΕ;
Δεν χωράνε σε αυτές τις στιγμές ρητορικές
ερωτήσεις,
απάντησε μου.

Στο μεγάλο δωμάτιο.
Γυάλινα μάτια,
τρομακτικά.
Ο πυρετός,
θα τα κάνει να λιώσουν.
Φοβάται,
όσο φοβάσαι.

Διστάζεις να μετρήσεις
άλλο ένα
δεν πρέπει.
Μα αυτός έμεινε ακίνητος,
σε αυτό το σημείο.
Απολύτως παγωμένος,
να περιμένει.
Την μεταμόρφωσή του σε άγαλμα,
ή κάτι ομορφότερο.
Με τον χρόνο,
η ομιλία γίνεται δυσκολότερη.
Ό,τι βρίσκεται στον πυρήνα,
πολλαπλασιάζεται

Σκηνές,
περίπλοκες
γυρισμένες με φακό παραμορφωτικό
Αυτή θα φεύγει και εσύ
θα μένεις ακίνητος,
στο πέρασμα των καιρών. Και θα φοβάται,
όσο φοβάσαι.

Παρόν

2010-02-18T16:32:00.000-08:00

Θα μείνουμε,
ακριβώς εδώ, με κάτι λίγα,
ρεαλιστικά, όνειρα και
κούπες πρωινού καφέ.
Λύθηκαν τα κορδόνια,
κάποιος πέταξε νερά από το μπαλκόνι.
Χαοτική πραγματικότητα,
πανέμορφη.
Να γυρνάς το κλειδί,
πίσω σου 3 φορές.
Μα ξέρεις-
εδώ θα γυρίζεις πάντοτε.

Ξέρεις ακριβώς που πηγαίνεις,
χωρίς σχέδια.
Ηρεμία.
Να κοιτάς τον Ήλιο και να
θυμάσαι,
να περπατάς στην ατέλειωτη παραλία,
πάνω στην άμμο,
χωρίς να βουλιάζει το πόδι,
στους δρόμους,
χωρίς να τους βουλιάζεις.
Και κάποιος
άλλος σαν
εσένα,
να σου μαθαίνει μέσα από το
παιχνίδι των είκοσι ερωτήσεων,
πως το μόνο που πρέπει
πραγματικά να κάνεις είναι να μένεις εδώ
Χορογραφούμε,
πάνω σε σπασμένες πλάκες
ή απέραντα χαλιά.
Με τα χέρια πάντοτε στον αέρα
και το βάρος σε σταθερά πόδια.

Θα μείνουμε εδώ.
Όσο μπορείς να τραγουδάς
στον εαυτό σου,
δεν υπάρχει τέλος στην κίνηση.
Δεν έχεις
τέλος.

Εδώ, όχι τώρα.

2010-02-08T19:36:00.000-08:00

Πίσω από το ηφαίστειο ο παράδεισος,
για κάποιους λίγους.
Και τα απογεύματα να κυλάνε αργά.
Τα πρωινά,
Να καίγονται στον ήλιο.
Να αφήνουν γραμμές που φαίνονται,
ακόμη, τον χειμώνα.
Να αναπνέει,
δροσερός αέρας πάνω απ' τα
πλακόστρωτα και
τη μαύρη άμμο.

Και πέρα από όλες τις στροφές,
που πήρες αργά,
Πάνω από το χάος
και τη θάλασσα,
που σου έμαθαν,
πως να εμπιστεύεσαι,
Όταν πιστέψεις πως ο
γκρεμός μπροστά,
είναι η φυσική κατάληξη των πραγμάτων,

μια βουτιά.
Από εδώ και πέρα,
κολυμπάμε.
Ή κάνουμε μακροβούτι.

μα αυτός ο δρόμος,
δεν έχει τέλος,
όσο υπάρχουν σύννεφα
και χάρτες
στα μάτια.

Απολογισμός.

2010-01-21T17:54:00.000-08:00

Δεν έκανες, σχεδόν,
κανένα λάθος.
Έμπνευση.
Οι σελίδες,
συνέχιζαν να γυρίζουν,
ακόμη και πολύ μετά
από την ώρα
που έκλειναν τα μάτια σου.
Στα δικά μου έδινε ακόμη κάποιος
σχήμα και μορφή στις
ρωγμές του ταβανιού.
Και μετρούσε αστέρια.
Τα όνειρα,
σκαλίζονταν στον πάγο
ή άφηναν το σημάδι τους
στο ξύλινο πάτωμα.
Η χαρά του να περπατάς
ξυπόλυτη,
σε κάθε έδαφος,
μου χαρίστηκε.
Επίθεση μετωπική στον φόβο
και οι μέρες κινούνται με
μια διαφορετική χάρη.
Αγάπη για τον παγωμένο,
ατελείωτο χειμώνα.
Παράξενη διάθεση,
σχεδόν κάθε μέρα.
Αμφισβήτηση που προκαλεί
σύγχυση.
Οι λέξεις κινούνταν πάντα
προς την κατεύθυνση σου,
με τόση
ευκολία.

Και υπήρχαν και τα
μαθήματα αναμονής.
Σε λεωφόρους, διαδρόμους
και κάτω από το πάπλωμα.
Το δίκαιο, δεν έχει μόνο μια
απόχρωση
Νότες,
που γνώρισα στο
αυτοκίνητο.
Η παρουσία,
τυλίγει το δέρμα
και δεν αισθάνθηκα ποτέ,
πραγματικά μόνη.

Μόνο το δωμάτιο έχει αλλάξει,
από τότε. Αλλά,

Αυτό;
Δεν είναι κάτι,
που χρειάζεται να ζητάς.

Πρόσωπα.

2010-01-19T18:16:00.000-08:00

Πίσω από το
πρώτο παράθυρο,
θόρυβος.
Τρυπάει το γυαλί
και σε αγγίζει,
αλήθεια.
Δεν έχει χρώμα,
μα αν είχε θα ήταν ακριβώς,
αυτό:
καθαρό, σχεδόν διάφανο γαλάζιο.
Περιβάλει το σώμα σου,
σαν πανοπλία και δείχνει
πραγματικά όμορφος.
Δεν ξέρω πολλά πράγματα,
που δεν θα έδειχναν.

Και αυτή η μέρα,
για την οποία έχω γράψει
άπειρους στίχους,
σήμερα μοιάζει τόσο
απλή.
Πίσω από τον μύθο,
μαθαίνεις.
Ποια πρωινά ο καφές πρέπει να
είναι περισσότερος και
οι σκέψεις,
λιγότερες.
Ποιες σκέψεις είναι πολύ λίγες,
μικρές
και θα πρέπει να
καίγονται,
πίσω από τον πομπό.
Σαν να ισορροπείς σε σχοινί,
γνωρίζοντας, ακριβώς
πως να μην πέσεις στο κενό.
Απολαυστική πρόκληση.

Κάποιες φορές,
νομίζω πως ακούω τον παλμό
στις φλέβες σου και
κάποιες άλλες,
τις βλεφαρίδες,
που ανοιγοκλείνουν στο μαξιλάρι.
Ακούω την ιστορία αυτής της μέρας
και
φωνές,
άλλες μαύρες άλλες με ιριδισμούς.
Σπάει το γυαλί και αισθάνομαι
την ανάγκη να κρυφτώ. Μα όχι.
Τόσο δυνατός,
κρυστάλλινος ήχος, τυλιγμένος γύρω
από τις αξύριστες γωνίες του
προσώπου σου.
Δεν μπορώ να φανταστώ,
πολλά πράγματα που δεν θα
έδειχναν όμορφα.

Αναπαράγεται όλο και δυνατότερα,
καθώς προσεγγίζεις το σημείο,
οπού έσπασε το γυαλί.
Δεν γνωρίζω, πως αλλιώς να μιλήσω για ευτυχία.
Απλώς,
δεν μπορεί να συμβεί τίποτα,
κακό.

Γιορτή.

2010-01-01T18:56:00.000-08:00

Κάτω από το χαρτί που γυαλίζει,
άλλο ένα και άλλο ένα
και κορδέλες.
Μέσα στο πρώτο κουτί,
ένα ακόμη.
Ο πιο όμορφος τρόπος να
αλλάξεις έτος.
Όχι το δικό τους,
το δικό σου.
Αυτή η ημερομηνία ταξιδεύει,
σαν ζωή μέσα στην ζωή
και τα βάφει όλα
κίτρινα.
Μαργαρίτες και τουλίπες,
καρφιτσωμένες στις κουρτίνες.
Τώρα, χαμογελάς και εσύ.

Οι ίδιες γραμμές,
ξαπλωμένες δίπλα στα μάτια,
πλάι στα χείλη,
γνώριμες στα άγγιγμα.
Μερικά βράδια νομίζεις,
πως
δεν αλλάζουμε.
Αυτή η φωνή ταξιδεύει.
Από τη μια αίθουσα αναμονής,
στην επόμενη.

Παρακολουθείς τις σελίδες να
γυρνάνε
σε δάχτυλα παρόμοια με τα
δικά σου.
Γεννούν οι στιγμές,
κινηματογραφικά φίλμ.
Η ανακούφιση του να παρακολουθείς,
με την ίδια κρυμμένη απορία,
όπως πάντοτε.

Τι ώρα είναι;
Τώρα,
αναλύουμε κάθε ανάλυση λίγο περισσότερο
και τώρα τα φώτα τρεμοπαίζουν στο παρασκήνιο.
Και τώρα;
στον αέρα κολυμπάνε χρυσάνθεμα
και τώρα ακριβώς,
ο κόσμος ταξιδεύει
σαν ζωή μέσα σε ζωή.

23η.

2009-12-31T12:19:00.000-08:00

Εικοσιτέσσερις ώρες,
από ζάλη σε ζάλη.
Περίεργο συναίσθημα.
Σαν να γλιστράς,
στην γαλάζια μπανιέρα.
Απλώς,
σταματάς να επιπλέεις.
Σε τραβάει αργά,
το ζεστό μάρμαρο του πάτου.
Είναι μάρτυρες του πνιγμού
αυτού, όλοι.
Όλοι,
με γυαλιά ηλίου,
την νύχτα,
βλέπουν την μισή αλήθεια μονάχα.
Και όμως
Οι φλόγες γλείφουν τους τοίχους.
Οι αχτίδες τις φωτεινής μάζας,
σκαρφαλώνουν στον καθρέφτη και
την βιβλιοθήκη.
Ήλιος,
κρυμμένος κάτω από την μοκέτα.

Εδώ,
είναι
Σπίτι.
Και δεν νιώθεις σαν να σου χαρίζεται τίποτα.
Σου αξίζουν όλοι,
μικροί, μεγάλοι φιόγκοι.
Δώρο, είναι και εκείνη η επιθυμία
να απαντάς στο όνομά σου,
μόνο όταν έρχεται από
μια συγκεκριμένη φωνή.
Σαν να αναγνωρίζει, εκείνη,ότι είσαι στον χώρο.
Σαν να σε τοποθετεί στον τεράστιο,
πολύ σημαντικό χάρτη,
του εδώ και τώρα.

Το νερό είναι κόκκινο
και έχει κρύο,
απόψε.
Που θα πας αν όχι
εδώ;
Ο αέρας μυρίζει καπνό,
κρασί και μετεωρίτες.
Κάθε φορά που
περνάει ένας από την μία πλευρά
του ταβανιού,
προς την άλλη,
αναρωτιέσαι αν εδώ είναι
το τέλος των ερωτηματικών.
Μα κάθε φορά,
είσαι δυο στιγμές,
αργότερα.
Σήκω και άρχισε να τρέχεις
και ίσως να τις προλάβεις.
Ίσως και να πάρεις κάποια απάντηση.

Γιατί γλιστράς;
Τελευταία,
Δεν μαθαίνεις βασικά
πράγματα.
Οι μόνες πληροφορίες που συγκρατείς
είναι η απόχρωση και
το άρωμα του δέρματος.
Τα σχέδια που άφησε το
άρωμα αυτό πάνω στο μαξιλάρι,
χαράζεται με
βελόνες και μελάνι,
για να μείνει.

Για άλλες εικοσιτέσσερις ώρες,
από ζάλη,
σε ζάλη.

Όλες οι παράξενες μέρες (και αυτή).

2009-11-02T15:10:00.000-08:00

Συμβαίνουν περίεργα πράγματα,
σου λέω.
Εσύ,
νοιάζεσαι ή και όχι.
Σε κάθε περίπτωση, δεν τα προσέχεις.
Χίλιες νεκρές πεταλούδες
ξαπλωμένες στο γρασίδι της πίσω αυλής.
Όλα τα κουτιά παπουτσιών μου,
άδειασαν ένα συνηθισμένο βράδυ.
Το πουλόβερ μου, φορεμένο ανάποδα.
Όταν στα επισημαίνω, ούτε ένα σχόλιο.

Αλλάζεις θέμα.
Ρωτάς αν μου άρεσε η ταινία.
(Έκοψα το φιλμ σε μικρά κομματάκια
και αποπειράθηκα να το πνίξω στον νιπτήρα.
Να αποκτήσει ροή.)
Σου λέω πως με γοήτευσαν οι
άχρωμες εικόνες της.
Και κάπως έτσι,
έρχεται το τέλος κάθε συζήτησης.

Δίνω αξία στα δέκατα του δευτερολέπτου
και απελπίζεσαι.
Κάποιες φορές,
ξοδεύω τον χρόνο στις διαλέξεις σας για επανάσταση.
Και είναι ακριβώς 53 χαμένα φιλιά,
δυο εκθέσεις,
89 σελίδες.
Σου τραβάω το χέρι να τη ζήσουμε.
Με κοιτάς.
και τότε απελπίζομαι εγώ.

Πρόσεξε με.
τρεις χιλιάδες πυργάκια από άμμο,
μέσα στο άδειο σπιρτόκουτο
που αφήνω στο χέρι σου.
Στους αστραγάλους μου τυλίχτηκαν σερπαντίνες
(από τότε όταν περπατάω,
μοιράζω συναισθήματα).
Στα μαλλιά μου μαργαρίτες
και μέλισσες.

Δεν βλέπεις.
ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙΣ;
Να γεμίζω σπιρτόκουτα άμμο. Να κυνηγάω πεταλούδες. Να χορεύω χαρούμενη, πραγματικά, γλιστρώντας σε κομφετί και σερπαντίνες. Να θρηνώ τον χαμένο χρόνο της αναμονής, για το Μεγαλύτερο. Το οτιδήποτε.

Πως πρέπει να αναπνέω τόσο τέλεια,
τόσο βαρετά;
Σκάβω το χώμα να βρω τον ρυθμό μου.
Όλα όσα έκρυψα εκεί,
για να συνεχίζω.
Μα να ξέρεις,
Κάποια στιγμή θα πηδήσω έξω από Αυτό εδώ το φιλμ,
μαζί με άλλους είκοσι τρελούς και τον έρωτα.
Έπειτα, θα το κόψουμε και θα το πνίξουμε σε μια
μεγαλύτερη θάλασσα.
Να αποκτήσετε φαντασία.
Ακριβώς έτσι,
έρχεται το τέλος κάθε συζήτησης.

Μέρος για να κρυφτείς.

2009-10-26T15:57:00.000-07:00

Μου ζήτησες να το περιγράψω.
Το δηλητήριο,
ανοίγει τρύπες στο ξύλινο πάτωμα.
Πυροτεχνήματα,
παγιδευμένα στο μικρό, πολύ μικρό,
δωμάτιο.
Η κούπα του καφέ σπασμένη,
από καιρό.
Φαντάζεσαι τις μέρες μου,
μακριά από Εδώ λοιπόν;
Μέρες χωρίς ροή,
οπού στιγμές σκαρφαλώνουν σε άλλες,
άτακτα.
Στην κάμαρα που
βρίσκομαι,
κάθε δραπέτευση είναι ανέφικτη,
το πάπλωμα πιο ζεστό.

Μα θα μπορούσε να υπάρχει,
κάποια άλλη πλευρά μου,
συμβατή με Αυτό.
Με ρούχα,
που να μοιάζουν με αυτά που φοράω.
Με ιδέες και λέξεις,
λιγότερες.
Συμπεριφορά, που να μην σε τρυπάει.
Τα χέρια της, πάντοτε, μόνον απαλά.
Αλλά ίσως να μπορούν και
τα δικά μου.

Όλο αυτό,
είναι άρωμα και ταχύτητα.
Είναι μια μικρή κόκκινη λίμνη,
μακρινή και
ονειρική.
Και αν τη ζούσα θα έκαιγε τρύπες στην
μνήμη μου.
Γιατί
το είχα ξαναγράψει-
ξέρω να θυμάμαι τα όμορφα.
Ανάμεσα στο μέλι και
την άμμο,
μόνιμη αμφιβολία μου,
το ότι ίσως δεν
θα ήξερα να τα ζήσω.

Θα μπορούσε η ζωή να
αναπνέει και να γλιστρά
στην εσωτερική πλευρά του αγκώνα σου.
Να έχει έντονο χρώμα,
σαν νησί το καλοκαίρι.
Ίσως κίτρινη,
ή πράσινη,
να καθρεφτίζεται
στα μάτια μου.

Θα μπορούσες να μου είχες ζητήσει,
να το περιγράψω.
Δεν θα το έκανες,
μα Aν,
θα έχανε τη σημασία του.

.

Αυτό είναι.

2009-10-25T16:27:00.000-07:00

Τις τελευταίες μέρες,
άπειρα ζευγάρια χείλια
και χαμόγελα,
για εσένα.
Τα δικά σου βαμμένα χείλη,
τα μαλλιά και
το καινούριο άσπρο φόρεμα,
στο κέντρο μιας πλατείας γεμάτης
βλέφαρα.
Το αντίτιμο,
για τις στιγμές αυτές, είναι μόνο
η διαφάνεια του δέρματος,
κόντρα στον Ήλιο.
Μόνο.
Το σώμα γυμνό,
σαν άγαλμα,
σμιλεύεται από την βροχή.
Στον αριστερό ώμο,
ένα περιστέρι, για κάποια λεπτά.
Έπειτα φεύγει.
Κάνει κρύο απόψε,
κανείς δεν μένει.

Δεν μπορείς να φύγεις από αυτό,
δεν γίνεται ή δεν θέλεις;
Το αντίτιμο,
για την ζωή αυτή, τη συναρπαστική,
είναι η γαλάζια,
απαλή φωνή σου,
να χάνεται στον αέρα.
Είναι, να ορίζεσαι με αριθμούς.
Και κάποιοι συνήθιζαν να σου μιλάνε για
όσα όνειρα
θα άγγιζες με τις προτάσεις και τις σκέψεις σου.
Μα όχι,
αγγίζονται με
σκίτσα στο χαρτί,
καπέλα στον αέρα,
αγορά νέου καθρέφτη.
Με,
λιγότερο φως
και περισσότερες αναπνοές.
Περισσότερες ακόμα.

Και αν άξιζε;
Γιατί νομίζω πονάει λιγάκι.
Είναι όλες οι γεύσεις που
χάνεις
μέσα στο νερό.
Όλα τα οράματα.
Το πάτημα,
που είναι πιο ελαφρύ,
τελευταία.
Τα πόδια στο δάπεδο,
που κινούνται
σαν να γλιστράς.
Σαν να αφήνεσαι,
σε μια χωρίς νόημα κίνηση.
Είναι το κεφάλι κάτω από τη βρύση.
Το κρύο νερό,
που κυλάει σε πανομοιότυπες,
στρογγυλές σταγόνες
από την μύτη και τα μάγουλα,
στον νιπτήρα,
για να διώξεις τους εφιάλτες.

Και;
οι καινούριοι,
παλιοί σου φίλοι,
να χαϊδεύουν με φράσεις που
ανοίγουν τρύπες στα ρούχα.
Με παράλογες, πάντα, αλήθειες.
Να διώχνεις τους εφιάλτες,
γιατί κάνει κρύο απόψε.
Και να μην φεύγουν.
Να μην φεύγουν.

'Ενα δωμάτιο και ένα άλλο.

2009-08-24T14:24:00.000-07:00

Μόνο ένα σεντόνι,
να τυλίξει το δέρμα,
να μην καεί,
όχι πάλι,
από τις στάχτες.
Ένα δωμάτιο,
γεμάτο
ανθρώπους
(τους φάνηκε)
και αρκετό θόρυβο.
Τοίχοι με γεύση,
μα
δίχως άρωμα.
Κάποια ταινία,
που έχουν περάσει από
πάνω της,
τρεις χιλιάδες μάτια,
σε προβολή,
ιδιωτική.
Μόνο ένα σεντόνι,
να τυλίξει την
αμφιβολιά,
μα όχι τα άκρα του σώματος.
Άφησέ τα,
να καίγονται.
Γυμνά,
σαν όνειρο.

Τα περισσότερα από αυτά,
ήταν στην φαντασία τους.
Γιατί,
σε αυτό το δωμάτιο,
αυτή τη στιγμή,
υπάρχουν μονο δυο
και τίποτα άλλο.
Η ταινία τελείωσε,
δεν υπάρχει θόρυβος,
δεν υπάρχει
ούτε μια εικόνα του παράξενου κόσμου,
να στέκεται περήφανα μπροστά τους.
Όχι πάλι,
είχε ψιθυρίσει.
Και έπειτα,
ας καώ,
σκέφτηκε.
Εκείνος,
με ορθάνοιχτα μάτια,
βλέπεί τώρα.
Την απέραντη γη
και το νερό,
όλα τα
μπορεί,
που θα μπορούσαν,
να είναι.
(αλλά δεν είναι).
Όλα,
μέσα από τα χέρια
και τα πόδια της, που πατάνε στις στάχτες.
Για εκείνον
είναι,
διάφανη.

Semi-innocent.

2009-08-20T08:46:00.001-07:00

Παράξενα πτώματα,
πλησίασαν την ακτή,
έναν Αύγουστο.
Αυτόν, τον μικρό,
Αύγουστο.
Tα παρακολουθούσαμε,
καθώς τα παρέσερνε το ρεύμα
από τα ανοικτά, προς την άμμο και
το βότσαλο
της παραλίας.
Ήταν,
Καράβια με ανοιχτά πανιά
και ένα ελαφρύ άρωμα
αλατισμένης ζωής.
Σας τρόμαξε η όψη τους
Εμένα,
όχι.
Το χειρότερο, για εμένα, δεν βρίσκεται παρά
κάτω από την επιφάνεια.
Είναι οι
αγκαλιασμένες με τα φύκια,
υποθέσεις και ενδείξεις.
Αυτές,
αποτυπώνουν το έγκλημα,
εξαίσια.

Δεν παρατήρησαν καλά τους
επισκέπτες,
ευτυχώς,
οι άνθρωποι του χωριού.
Τους σκέπασαν με
άσπρα πανιά
και απορία.
Στάθηκα από πάνω τους,
για λίγο.
Ο ένας ήταν μεσήλικας,
οι μέρες που γλίστρησαν
από τα χέρια μου.
Ο άλλος,ο σκληρός εργοδότης.
Με εξανάγκαζε να κατασκευάζω
δικαιολογίες
την μία μετά
την άλλη.
Ήταν και ένα πρόσωπο ακόμη,
που είχε κάνει μια μαγευτική
εμφάνιση, σε κάποιο όνειρό μου.
Έτσι μου φάνηκε.

Δεν ήταν εύκολο.
Με κάποιο μακροβούτι,
τα στοιχεία,
θάφτηκαν στο βυθό.
Είναι μια απόφαση.
Είτε βυθίζεσαι μαζί τους,
είτε σκοτώνεις τις επιθυμίες,
κολυμπάς με απλωτές,
τεράστιες, προς κάποια φιλική ακτή
και δεν γυρίζεις,
ποτέ, πίσω.
Αν γύριζα έστω για μια
στιγμή,
πίσω,
θα έχανα.

Στο μυαλό μου,
τώρα,
στροβιλίζονται τα
Πούπουλα από όλα
τα άβολα μαξιλάρια.
Οι λεπτές γραμμές,
από σκόνη και φως που αφήνει
στον κήπο με τις μηλιές,
ο Ήλιος.
Τις φαντάζομαι να ανοίγουν
τρύπες στο γρασίδι
και το χώμα.
Τόσο,
υποθέτω πονάει η αλήθεια.

Τυλιγμένη σε ένα σεντόνι,
αυτόν, τον μικρό Αύγουστο,
να παίρνω βαθιές αναπνοές.
Να ανασταίνω τους νεκρούς μου
για να ισορροπώ.
Αν γύριζα πίσω,
θα έχανα.
Θα έχανα,
σε κάθε περίπτωση.

Παιχνίδια ριψοκίνδυνα.

2009-06-19T17:42:00.000-07:00

Έσπρωξες την πάνινη κούκλα,
που έραψες,
στο νερό.
Παρατήρησες απολήξεις νεύρων να
ζωγραφίζονται σε όλο της το σώμα.
Πνεύμονες να γεμίζουν με αέρα και
μέλη να δημιουργούν κίνηση.
Το θαύμα της γέννησης.
Και τώρα,
Μέτρα τις απλωτές.
Δύο,
για τη συγνώμη και το βάρος της καθώς
βυθίζεται.
Μια,για τις φορές που ήταν μοναχά
ο καθρέφτης.
Πέντε,για τις ευχές
και το λάθος.

Παρατήρησε την, ξαπλωμένη
στο γρασίδι, στην μέση του
πανέμορφου κήπου με τα φρούτα.
Μέλισσες γύρω της.
Μην της λες τίποτα.
Εφτά απλωτές,
για ένα κεντρί,χωρίς προειδοποίηση.

Πίσω από τις
σελίδες βιβλίων με σκληρά εξώφυλλα,
που της χάρισες,
γυρίζει τον κόσμο.
Και οι τοίχοι της,τρισδιάστατοι χάρτες
για ταξίδια
σε χώρες.
Όνειρα σε μαξιλάρια, καράβια.
Σκίζεις πανιά.

Μαχαίρια στις πόρτες,
περισσότερα.
Τσιμπήματα που καίνε, στον Παράδεισο.
Κάτι, στα ρεύματα αέρα
που χτυπάνε τα μάγουλά της,
είναι λάθος.
Και μερικές μέρες,
στα χέρια της,
νομίζει πως βλέπει ραφές.
Σαν να είναι παιχνίδι σε ράφι.

Επαναπροσδιορίζεις,
συνέχεια,
κάθε έννοια.
895 απλωτές προς την αντίθετη κατεύθυνση,
για την εκρηκτική εμπειρία της μάθησης.
Εφιάλτης σε γλυκό περιτύλιγμα.
7 απλωτές για τον εφιάλτη
της αναπνοής.
Ήταν,
ωστόσο,
συναρπαστικό.
Όχι.
Δεν μπορεί να πει,
πως ποτέ δεν της χάρισες τίποτα.

Διαβάζοντας σημάδια.

2009-06-08T15:05:00.000-07:00

Τις ίδιες μάσκες φοράμε,
τα ίδια φορέματα,
τρεις Αυγούστους μετά.
Τίποτα δεν άλλαξε.
Μάθαμε να ανακυκλώνουμε
καλοκαίρια.
Αυτά,
έμαθαν να γράφουν, ένα ξημέρωμα,
πάνω από την μικρή πόλη.
Έκτοτε, μας αφήνουν σημάδια,
ασταμάτητα.
Λέξεις σε τοίχους,
τραγούδια σε θαλάσσια ρεύματα
και αντιδράσεις
στο κενό.
Ακόμη,
μουντζούρες στο δέρμα.
Εγώ,
δεν σταμάτησα να σας αναζητώ,
στα μικρά αυτά σημάδια.

Μαζεύαμε τα απογεύματα,
από το δρόμο με τις λεμονιές.
Τα κρύβαμε σε τσάντες και βαλίτσες
και τον Οκτώβρη τα απλώναμε
πάνω στα πεσμένα φύλλα της Πόλης.
Τα μεσημέρια,
ήταν ίδια παντού.
Παραμελημένα,έφευγαν τα λεπτά.
Κάποιος ισχυριζόταν πως ξοδεύουν χρόνο και
αρώματα και εγώ,
τα περιφρονούσα.
Τα βράδια,
κάποιες φορές χιόνιζε και άλλες
με πέδιλα περπατούσαμε σε λιβάδια με
χαμομήλι.

Τρέχαμε στην ατέλειωτη κατηφόρα,
με την δύση του Ηλίου.
Τα χέρια ανοιγμένα και νόμιζα πως θα πετάξω αν
μ' αφήνατε
Και έτσι έμαθα να κρατάω χέρια.

2.
Και αν μοιραστώ τώρα,μαζί σου,
τις εικόνες, που μοναχά εγώ βλέπω,
πίσω από τις στιγμές μας,
θα αγαπήσεις τις σκέψεις μου,
φοβάμαι.
Και εγώ,
θα ξεχαστώ.

Λοιπόν,
νιώθω το ξυπόλυτο βήμα,
των παιδιών στην προβλήτα.
Τον ήχο που αφήνουν τα βότσαλα
που χτυπούν το νερό.
Νιώθω τα πάνινά μας παπούτσια,
πάνω στο κόκκινο χώμα.
Τα μαλλιά που λαμπυρίζουν στον Ήλιο,
και το βλέμμα που μπλέχτηκε,
στιγμιαία,
ανάμεσά τους.

Και ήμασταν,
όλοι,
υπέροχοι.
Ένα καλοκαίρι,τρενάκι χορεύαμε,
παιδιά, με τους μάγους και τις
πυγολαμπίδες.
Δυο Ιούλιους με φωνάζανε Ζωή.
Αμέτρητους χειμώνες,
μάθαμε να μεγαλώνουμε.
Να μεγαλώνουμε και να
αναζητούμε τα μικρά
σημάδια.
Και όμως είσαι, ακόμα,
τα πάνινα
παπούτσια και είναι
τα χέρια στους δρόμους.
Και τίποτα δεν άλλαξε.

Άλλαξε.

2009-05-21T14:12:00.000-07:00

Μόλις αρχίσαμε.
Και όμως ήταν 3 αιώνες πριν,
που θύμιζες άνοιξη και άγχος.
Υπεροπτικά χρώματα
και το ριγέ χαμόγελο.
Μου θυμίζεις,
την χειρότερη εποχή.
Το φόρεσα και εγώ αυτό το χαμόγελο,
είναι αλήθεια,
μα σαν να μην μου ταίριαζε.
Προσπάθησα ωστόσο.
Προσπάθησα επίσης,
να φύγω.

Εκείνη τη νύχτα ήσουν στο κέντρο
των πολύχρωμων κεριών,
στεκόσουν στην μέση της μελωδίας.
Υπέροχο φύλλο στον άνεμο,
να σε τυλίγουν φλόγες.
Σαν παλιός, γνωστός και αγαπημένος,
εφιάλτης.
Ήσουνα στο κέντρο.
Και εγώ ήμουν λάμψη που
άναψε και έσβησε,
μέσα στις κόρες των ματιών σου.
Πεταλούδα.
Δυσπιστία προς την μεταμόρφωση.
Και προσπάθησες μα
όχι,
ούτε εσύ έφυγες.

Και σε γνωρίζω,
αμέτρητα δευτερόλεπτα,τώρα-
δοκιμάζω.
Πίσω από το πέπλο,
βλέπω ένα παιδάκι με ένα βιβλίο
στα χέρια.
Έξω από το πέπλο,
όλες τις άκρες του κόσμου.
Χάνομαι κάπου ενδιάμεσαμ
με ύφος υπνωτισμένης απόγνωσης.
Ακόμη δεν γνωρίζω,
τι είσαι.

Και κάτι στιγμές,
είναι καλοκαιρινή νύχτα-
Η βεβαιότητα χωράει σε ένα
μπουκαλάκι.
Μα έπειτα υπάρχουν και οι αναμνήσεις,
τα όχι και τα ίσως.
Και τα νιώθεις όλα,
να σε βαραίνουν σαν ώρες που γλιστράνε
στην λάθος πλευρά της κλεψύδρας.
Σηκώνεις τους ώμους,
σε ένδειξη αδυναμίας λήψης οποιασδήποτε
λογικής απόφασης.
"Πέτα προς τα αεροπλάνα,
η πήδηξε από τον 2ο όροφο μαζί μου."
Είναι τόσο τρελό που
σχεδόν με πείθει.
Ίσως και να πετάξω.
Και για λίγο,
με έχεις.

"Τρεις αιώνες πριν-"
Όχι,μην μου πεις.Εμείς,
Μόλις αρχίσαμε.

Δυο γραμμές.

2009-05-15T01:43:00.000-07:00

Είναι μια λεπτή
μαύρη γραμμή,
στη μέση του κόκκινου,
και νιώθω τα άκρα της τραβηγμένα
προς τις μαργαρίτες και τ' αστέρια,
κάθε φορά που ενώνονται
τα δάχτυλά μας.

Και θα ήθελα,
αλήθεια,
να μπορούσα να σου κλέψω την γραμμή αυτή,
να την κάνω δική μου.
Θα την χρησιμοποιούσα ως χάρτη,
για να σκάψω το μεγαλύτερο τούνελ-
από την μία άκρη των λόφων,
ως την άλλη.
Δεν θα συναντούσες,
περπατώντας προς τα λουλούδια και τα γραπτά μου,
καμία άλλη ανηφόρα,
ποτέ.
Ήρεμα και ξεκούραστα,
τα ταξίδια.
θα ήταν.

Μιαν άλλη νύχτα περπάτησα,πολύ,
περνώντας από τις ίδιες γωνίες και παράθυρα,
άπειρες φορές.
Μέχρι που σιχάθηκα τους άσπρους τοίχους
και τα καφέ παντζούρια.
Κάποιο πρωί,
βρήκα ένα άψυχο κορμί στο κρεβάτι μου,
και το ανάγκασα να συρθεί ως την πλατεία με
τις πλάκες και
τα περιστέρια.
Και μόλις 7.019 δευτερόλεπτα πριν,
έπεισα κάποιο απογοητευμένο,μικρό παιδάκι,
πως κάθε πρωί στις 6 όλα,
ξαναγίνονται πανέμορφα.
Το έπεισα,
Να είναι καλά.

Και ύστερα,
για εμένα,όχι,
δεν νομίζω πως τα κατάφερα.
Απολογισμός.
κράτησα ένα ηλιοβασίλεμα στην
παλάμη μου,
γνώρισα,
τα στενάκια της παλιάς πόλης,
πνίγηκα σε ένα δωμάτιο θάλασσα.
Τέλος, έμαθα
πως η πίστη είναι
μια γραμμή λεπτή
(Λεπτότερη από εκείνη,
στη μέση του κόκκινου),
Που φλερτάρει με το φως,σαν πανέμορφη,
θνητή κοπέλα.
Το έμαθα όταν
αγγίξαμε τον Ήλιο.
Τυλίχτηκε στις φλόγες
και κάηκε.

Παραίσθηση;

2009-05-09T16:50:00.000-07:00

Στην μεγάλη πολυθρόνα,
πέρασαν τρεις,τέσσερις ώρες και
ακόμη βυθίζεσαι.
Εφιάλτης
και θάλασσα.
Το ξύλινο πάτωμα,
αχνοφαίνεται κάτω από το νερό.
Γαλαζοπράσινη επιφάνεια,
κυματίζει σαν πέπλο στον αέρα.
Φυσαλίδες.
Μια κηλίδα αίμα βυθίζεται,
γρήγορα,
σαν σφαίρα.
Η δεύτερη προσγειώνεται στο χέρι σου.
Περπατάμε στον βυθό της θάλασσας,
στην απαλή άμμο,
μαζεύοντας πληγωμένους αστερίες.
Περπατάμε στις μύτες των ποδιών.
Κανένας ήχος,
απολύτως.
Μετράς τα ψάρια γύρω σου,
σαν να 'ταν σκέψεις.
Μετράω προσευχές.

Κάποιες φορές πάλι νομίζεις πως θα πνιγείς.
Χτυπάς πάνω στα παράθυρα.
Τότε,είμαι οι παλάμες σου πάνω στο τζάμι.
Το θαμπώνω
και ζωγραφίζεις πουλιά με ανοιγμένα,μαύρα φτερά.
Σπάει από την πίεση και γεμίζουν τα χέρια μας,
σημάδια,αίμα και
πούπουλα.

Υπάρχει και μια υποθαλάσσια πολιτεία,
νεκρή από χρόνια.
Μα κάποια βράδια,
Μέσα στα χαλάσματα,
στροβιλίζονται πολύχρωμα φορέματα.
Μια μουσική παράξενη γεμίζει
τον χώρο.
Και με τραβάς σε έναν χορό,
πέρα από τις αντοχές μου.
Εκείνα τα βράδια,
νομίζω πως θα πνιγώ εγώ.

Στην μεγάλη πολυθρόνα,
πέρασαν τρεις, ίσως τέσσερις ώρες.
Ακόμη βυθίζομαι,
Μετρώντας απογοητεύσεις.
Μετράω και αστερίες.
Έναν για κάθε φορά που γέννησα,
μια μικρή,
ασήμαντη,

θάλασσα.

Προσεχώς.

2009-04-20T15:16:00.000-07:00

Παραπατώντας ένα βράδυ,
μπήκες σε έναν κινηματογράφο.
Και είδες μια ταινία με
τέσσερα σενάρια.
Και ήταν όλα,
εγώ.
Και τότε θυμήθηκες
τον τρόπο που ο ήλιος πέφτει
στις βλεφαρίδες μου.
Για λίγο.

Ένα ζευγάρι,
σε κάποιο πάρκο των προαστίων,
περπατάει στον πρώτο ανοιξιάτικο ήλιο,
κρατώντας χέρια.
Χαμογελάνε.
Περνάμε μήνες μέσα από τα
δευτερόλεπτα.
Περνάνε φιλιά,αρώματα,
σύννεφα,
σαν χάδι,
πάνω από το καταπράσινο γρασίδι.
Περπατάνε ανάμεσα στα δέντρα
Και δεν γερνάνε,
ποτέ.

Την ίδια στιγμή,
Σε κάποιο άλλο σημείο της
πόλης,
δυο φίλες,
συζητούν για χίλιες δυο εκδοχές
μιας ιστορίας
και κάποιους λίγους φόβους,
πάνω από ζεστή,
αρωματισμένη σοκολάτα.
Ξαφνικά κάποιος άγνωστος ή
γνωστός κάποιας άλλης ζωής,
εμφανίζεται για να θυμίσει
την σημασία του τυχαίου.
Και τα λουλούδια που
πέφτουν από τον ουρανό,
αλλάζουν σχήμα και
γίνονται πουλιά με
μπορντό φτερά.
Και αρχίζουν ένα όμορφο ταξίδι,
γύρω από τον κόσμο και
προς την ελευθερία.

Μερικά βράδια μετά,
μια γυναίκα με χείλη βαμμένα,
και μαργαριταρένια σκουλαρίκια,
μοιράζεται ένα γλυκό σε
κάποιο εστιατόριο με
έναν άντρα,που φοράει καπέλο εποχής και
μιλάει για ταξίδια
και όνειρα.
Πάνω από τον καπνό,
Μοιράζονται βαθιά βλέμματα
Και το εστιατόριο μετατρέπεται
σε σκηνή θεάτρου.
Το έργο χαρακτηρίζεται από
Ένταση.
Φωνές και φιλιά.
Στην κορύφωση της παράστασης
κάποιος από τους πρωταγωνιστές φεύγει
και κάποιος άλλος χάνεται.
Πάνω από το κοινό,
πετάνε τα μπορντό πουλιά,
και καθώς το κοινό χειροκροτεί ενθουσιωδώς,
την τόσο αληθινή ερμηνεία,
τα φτερά τους παίρνουν φωτιά
και γίνονται καπνός.
Δεν υπάρχει συνέχεια.

Στο ίδιο διάστημα,
δυο παιδιά παρακολουθούν
μια ανούσια ταινία σε
κάποιο κεντρικό κινηματογράφο.
Αργότερα καθώς βγαίνουν από την αίθουσα
βρέχει.
Στέκονται στο πεζοδρόμιο και
Ανταλλάσσουν ένα φιλί,
όμορφα ήρεμο.
Που διαρκεί για
50 χρόνια.
Και λήγει μέσα σε λουλούδια
και αγαπημένες μελωδίες.

Και πέρασαν πολλές στιγμές.
Πολλοί ηθοποιοί ήρθαν και έφυγαν.
Και σου διαβάζω τώρα
το τέταρτο σενάριο.
Και ξέρω ότι θυμάσαι
Μα η αλήθεια είναι ότι
δεν θέλω απλώς,
να θυμάσαι.

Με λένε.

2009-04-10T18:15:00.001-07:00

Το όνομα μου,
όταν το προφέρεις,
ακούγεται σαν
τον ήχο από τις καλαμιές τα καλοκαίρια
με αέρα στις ατέλειωτες παραλίες.
Σαν τις σκιές των σύννεφων,
που σκαλίζονται
πάνω στους τοίχους των σπιτιών
με τα κόκκινα κεραμίδια.
Του δίνεις ένα βάθος
και μια αίσθηση αέρα,
σαν να
ξέρεις κάτι περισσότερο.

Δεν θέλω να ξεχάσω τον τρόπο,
που ακούγεται και
έτσι,
μαζεύω
κάθε μικρό θόρυβο,
κάθε μικρή ασυνέχεια του χρόνου,
κάθε μικρό κόκκο άμμου,
που πλαισιώνει τη σκηνή,
απόψε,
σε ένα μπουκαλάκι.
και το κρύβω στην καφέ μου τσάντα
-αυτή που δεν κρατάω πια,
μαζί με άλλους σημαντικά ασήμαντους θησαυρούς.
Τα βράδια, διαβάζω ξανά και ξανά αρώματα και
σελίδες, που έκρυψα εκεί
και ψάχνω
τα λίγα εκείνα γράμματα, που θα σχηματίσουν
μια λέξη μόνο
για εμένα.
Μοναχά δική μου.
Κάτι αληθινό αυτή τη φορά,
να με χαρακτηρίζει.
Και πίνω από το μπουκαλάκι
και μεθάω με το παράπονο.

Μου φάνηκε πως ξέχασα πως να κοιτάω στα μάτια,
ένα απόγευμα,ξαφνικά,
σε κάτι πολύχρωμα τραπεζάκια,
στα χαμένα στενά της
παλιάς γειτονιάς.
Σαν να ήμουν κάποιος άλλος,
μα άλλα ρούχα και παράξενη στάση.
Κάποιο πρωινό όμως άλλο, ήμουν στο κέντρο
πολλών φωνών και με αγαπούσαν.
Έμαθα πως φοβάμαι όταν η σκιά πέφτει
νωρίς το απόγευμα,
αλλά
Κάποιο εναλλακτικό μου πορτραίτο,
αυτό με την φωνή στα χρώματα του τυφώνα,
δεν φοβάται ποτέ,
ή σχεδόν ποτέ.
Και τώρα πια δεν ξέρω πως να
συστήνομαι

Κάνε ησυχία απόψε βράδυ,
σε παρακαλώ.
Αν ψιθυρίσω απόψε,
Θέλω να καταφέρω να ακούσω τα
λάθη και τα σωστά τον σκέψεων μου.
Να μάθω τι είμαι.
Έστω για μια φορά,
να ξεχωρίσω τη γεύση της επιθυμίας Μου
από χίλιες άλλες
και να την επιλέξω.

Αλλά πάλι,
ίσως και να μην χρειάζεται.
Ίσως να είμαι ο τρόπος
που προφέρεις το όνομά μου.
Ήχος από καλαμιές σε
καλοκαιρινή καταιγίδα,
ή σκιά σύννεφων στους τοίχους
γνώριμων σπιτιών
και αγαπημένων.

Ίσως και να ήμασταν.

2009-03-29T18:11:00.000-07:00

Πεζόδρομος με σπασμένες
πλάκες,
στην μικρή γωνία της πόλης.
Κόκκινα σκαλοπάτια
που λικνίζονται
σε μια μυρωδιά οινοπνεύματος.
Και ζαλίζεται.
Και τα κάγκελα είναι σαν
φυλακή,
Ή ίσως και τα χείλια μου.
Χαρούμενοι κρατούμενοι,ρυθμός
και χορός στο άπειρο.
Δεν ήμασταν δυο,
όχι,
Ήμασταν περισσότεροι.

Άπλωσα τα χέρια μου,
σε μια μικρή ευχή που
κρεμόταν
στον αέρα από πράσινο σπάγκο.
Και της ψιθύρισα
κάτι,
λίγο.
Μου φάνηκε πως ήταν λίγο.
Ή τουλάχιστον δεν ήταν αρκετό.
Και ο καπνός έσπασε σε μικρά κομματάκια
και έπεσε στο
ξύλινο πάτωμα και πάνω σου.
Και σου χάραξε σημάδια,
λυπάμαι.

Αργότερα,
έτρεχα σε κάποιο στενό για να ξεφύγω,
από το Μέρος όπου θα ήθελα να είμαι.
και ήταν όλο ένα παράξενο
όνειρο,
χωρίς λογική.
Και δεν ταξίδευε κανένα "επειδή"
στο δέρμα μου, μονάχα
η ζαλάδα και ο πάγος.
Και δυο ξένοι ακριβώς σαν εμάς,
διάβαζαν πινακίδες
στο γνώριμο σημείο της πόλης.

Έπειτα,
μόνοι σε γεμάτο βαγόνι
ταξιδέψαμε άβολα
για 7 λεπτά.
Και επιπλεύσαμε πάνω σε μια ανηφόρα.
Αλλά και πάλι,
δεν ήμασταν δυο.

Σε άδειο δωμάτιο,
στην σκιά, ξαπλωμένοι μέσα στις νότες
και την αμφιβολία,
ήμασταν τρεις χιλιάδες σώματα και
μια αόριστα όμορφη Αλήθεια.
Και τότε
ίσως και να ήμασταν
απλώς

Ένα ή Δύο.

Η αφαιρετική μέθοδος.

2009-03-23T16:49:00.000-07:00

Αρνούμαι να γράψω
μπορντό,
ποίηση.
Μα ίσως και
να μην υπάρχει άλλος τρόπος
για την περιγραφή της
έντονης πίεσης,
των δυο εκατοστών,
της μεταξύ μας απόστασης.
Το σώμα μου το έσυραν
στο δάπεδο του άθλιου διαμερίσματος.
Και κάποιες σταγόνες λερωμένο αίμα,
μαζί με στάχτες και οινόπνευμα,
κόλλησαν στο δέρμα μου.
Και 28 πλύσεις μετά δεν φεύγουν.
Δεν έφευγαν το ορκίζομαι.
Και έτσι έφυγα εγώ.

Αρνούμαι,αλήθεια,
γιατί έμαθα τις όμορφες να χαράζω
σε δέντρα,
Και τις άσχημες στιγμές να τις θάβω
στον Ήλιο.
Να με μαστιγώνουν μόνο το απομεσήμερο.
Στα δύο εκατοστά,
Εκείνος είναι ιδέες μαύρες ξεβαμμένες
και
τρομοκρατία.
Και εκείνη που απαρνήθηκε την
μίζερη ποίηση,
είναι το λερωμένο,ανεξίτηλα , σώμα,
στα δάχτυλα του.
Αυτά που την κρατούν και την
διώχνουν.
Έχει πληγές και μελανιές παντού,
στα γραπτά
του.
Εκείνη έχει,
παλλόμενες φλέβες και νεύρα,
στα πόδια καθώς τρέχει.
Φλόγες στο δρόμο.
Φωτιά.

Προσπάθησα, αλήθεια,
προσπάθησα.
Είναι σκληρό το σκηνικό,
απόψε απόγευμα,
στην μέση της πλατείας.
Και η ηθοποιοί,
Ανάμεσα στους καπνούς και τις φωνές,
Καταραμένοι στην ακινησία,
με σκισμένα ρούχα
και βλέμμα άδειο.
Καταδικασμένοι να ακούνε
την βελόνα να γρατζουνάει το
αγαπημένο τους
βινύλιο.
Κάποιος ας κάνει κάτι.
Κάτι,
για να μην χαθούν τα τραγούδια.
Πυροβόλησες τους άλλους και
Ανατίναξα τις αντιδράσεις τους.
Ποιος να κάνει τι;
Τώρα χάλασε ο δίσκος.
Ας χάλασε ο δίσκος.
Αρνούμαι,
να χαλάσω

την τρομακτικά όμορφη
συνέχεια.

E.

2009-03-16T15:51:00.000-07:00

Αισθάνομαι την περίεργη λέξη
από ε.,
τις νύχτες που σε ψάχνω,
μέσα στο μαξιλάρι μου.

Και φαντάζομαι,
Απέραντες σειρές πολυκατοικιών να ξεδιπλώνονται,
ήρεμα,
ενώ χαϊδεύεις τον ορίζοντα με το δάχτυλο.
Είναι σαν μελωδία,
από εκείνες που δεν σου αφήνουν επιλογή:
Θα απλώσεις τα χέρια σου
και θα εμπιστευτείς,
τον αέρα.
Το πιάνο και η κιθάρα,
απόψε βράδυ, βρίσκονται σε τέλεια αρμονία.
Να χανόμαστε κάθε νύχτα,
στις μικρές αυθόρμητες κινήσεις μας,
στο άκουσμα του ρυθμού της,
σε παρακαλώ.
Με μισόκλειστα βλέφαρα,
γέρνεις το κεφάλι πίσω.
Η στιγμή,κατρακυλάει από το
μάγουλό σου,
μέσα στο ποτήρι με το ποτό,
που τοποθετήσαμε στο τραπεζάκι.
Και έπειτα,
έχω την γεύση της στα χείλια μου.

Πτήσεις,
πάνω από κάποια πόλη εναλλακτική,
κάποια που δεν θα άφηνες πίσω.
Μου μιλάς,ενώ προσπερνάμε ουρανοξύστες
και πάρκα με συντριβάνια.
Έπειτα,
Μαθαίνουμε χορό.
Βαλς στο τετραγωνάκι και να μετράμε,
1,2,3,4 σε ατελείωτη
επανάληψη.
Κινούμαστε σε κύκλους μέσα στην πανέμορφη
αίθουσα χορού. Παράθυρα στους τέσσερις τοίχους και
καθρέφτες.
Λίγο μετά τις
εφτά και μισή το βράδυ,η Πόλη ανάβει
τα φώτα. Και εμείς τα σβήνουμε.
Οι καθρέφτες αιχμαλωτίζουν όλη τη
Λάμψη του δρόμου.
Στάσου μπροστά στο τζάμι απόψε
μαζί μου
-Μην βιάζεσαι.
Στο δεξί σου χέρι το λιμάνι,
που εκπνέει αλμύρα,
στο βάθος και ευθεία,οι στέγες γίνονται λιβάδι
Και στο αριστερό,
τα βουνά αγγίζουν τα σύννεφα.
Και κάποια λίγα βράδια,
κατρακυλάνε αστέρια από την κορυφή,
στους πρόποδες.

Και τώρα, αυτή η όμορφη αγωνία,
επιπλέει στο δέρμα μου.
Να φύγουμε ή να μείνουμε;
(Μην απαντάς).
Και ξέρω ότι θα άκουγες την μελωδία
πίσω από τις λέξεις,
αν σου έλεγα πως
με κάθε βράδυ,
χαρίζεις λίγη ακόμη ελευθερία
στο μαξιλάρι μου.

Τότε τώρα.

2009-03-08T05:30:00.000-07:00

Να σου μιλήσω για τότε,
που άνοιγαν οι θάλασσες;
Που μάζευες κομμάτια μου,
σαν κοχύλια στα χέρια.
Διάλογοι με συντροφιές παράξενες.
Και παντού φως.
Τι να σου πω
που αυτή τη στιγμή, την τραβηγμένη
στην άσφαλτο, θα την ομορφύνει;
Γιατί όταν είχες βρεθεί τότε,
στο σημείο όπου ήμουν,
οι λέξεις ήταν άπειρες.
Και μιλήσαμε για έρωτα.
Για τα σχήματα που παίρνουν τα σύννεφα.
Αλλά αυτό,
ήταν τότε.
Να σου μιλήσω τώρα για τι;
Κάπου στη μέση του μπλε
με απλωμένα σεντόνια
και μυρωδιά περγαμόντο,
έθαψα το αίμα μου.
Και τώρα καίει εκεί,
Κυλάει εκεί.
Και δεν ξέρω πως να σε κάνω
να με
νιώσεις.

Παράξενη αλλόκοτη να τριγυρνώ,
ανάμεσα σε παράξενες,
αλλόκοτες μέρες.
Και να σε ψάχνω.
Όχι τόσο από επιθυμία.
Περισσότερο από ανάγκη να σε ενημερώσω,για τα
Πράγματα.
Να σου μιλήσω για τις νύχτες που
έσπαγε ο ουρανός
και τα μπουκάλια ,άδειαζαν σταγόνες,
σε εμάς τους διψασμένους της πόλη τα καλοκαίρια
που έλειπες.
Όχι νερό.
Και αλήθεια, έχω και τώρα κάποιες φορές το
μικρό αίσθημα της δίψας.
Και άλλες...οι στάλες με πνίγουν.
Ασφυκτιώ.
Αλλά ξέχνα το.
Και απλώς μίλα μου
γιατί κουράστηκα.
ψιθύρισε.

Και συμβουλές,
δώσε μου.
Πες μου,
σε εκείνους,
ποιο από τα δυο χέρια μου να δώσω
τώρα;
Γιατί μου είναι πολύτιμα και τα δύο.
Και δεν σου φαίνεται και εσένα λιγάκι
παράλογο το αίτημα τους;
Και σε εσένα πες μου
τι να δώσω.
Πες μου τι ώρα είναι.
Να σου μιλήσω τώρα για τι;
Μίλα μου για τα
δευτερόλεπτα.

ρεωολουtιον.

2009-03-07T03:50:00.000-08:00

Το άρωμα του δρόμου.
Ξαπλωμένοι στην άσφαλτο,
καλυμμένοι με σεντόνι.
Βαθιά αναπνοή,
αυτή τη στιγμή,
που όλα καίγονται.
Και
Εκπνέεις στο στόμα της.
Στην μέση του δωματίου,
με τα χέρια υψωμένα,
στροφές.
Ζαλάδα,
Όλα γίνονται διάφανα.
Ναι, αυτή είναι η αίσθηση.

Μου φάνηκε,
σαν να σε άκουσα,
χθες μέσα από το χάος της πόλης να
φωνάζεις.
Χείλη σαν βόμβες.
Και Οι λέξεις ήταν,
σε κομμάτια.
Δεν σε καταλαβαίνω!
Ξαναδοκίμασε.
Συναρπαστικές εικόνες σε συνέχεια.
Μια σχεδόν μελωδία,
σαν μισός έρωτας.

Αίμα και αρτηρίες στην παλάμη κρυμμένα.
Και χτυπάει,
σαν καρδιά.
Είναι μια μικρή
Καρδιά στην παλάμη σου.
Βλέπω τους σφυγμούς σου,
Να ξεφεύγουν από τα βλέφαρα.
Και είναι σαν πυροτέχνημα.
-Όχι.
Είναι κάτι μεγαλύτερο.
Σαν επανάσταση.
Ναι,
αυτή είναι η αίσθηση.

(photo by francesca woodman)

Πέρα και μακριά.

2009-03-06T02:27:00.000-08:00

Σπάσε το πάτωμα,
με ένα εκπληκτικό άλμα.
Όπως θρυμματίζεις όλα τα όρια.
Πέρα από τον ήχο,
όλα είναι πανέμορφα.
Πήγαινε με πέρα και από
την εικόνα,
και εγώ,
θα έχω τις απαντήσεις.
Και σαν να μου ψιθυρίζει μια φωνή
Ζητάς πολλά.
Μα είμαι ο αστροναύτης στην πίσω αυλή του
με το μαραμένο χορτάρι ,που
στέκεται και κοιτάζει τον υπερήρωα να
σχίζει τον ουρανό.
Αβοήθητος.
Και μετά είναι και εκείνη η άλλη που
με κρατάει πάνω από τα
σύννεφα.
Και έχω αυτή τη μικρή
αγωνία,
να κυλάει μέσα στα δάχτυλα του
χεριού
και με τρομάζει.
Σαν να με σπρώχνει να γράψω
λίγα παραπάνω.

Και όχι πως δεν προσπάθησα να
είμαι κάτι άλλο.
Μα αυτοί οι μονόλογοι
είναι το μοναδικό μου δώρο.
Και τους τυλίγω σε όμορφα κουτιά
και τους δανείζω,
επ'αορίστω.

Δεν υπάρχει βιασύνη,
αλήθεια.
Ηρέμησε.
Αρκεί να περνούν οι μέρες,
με διαφορετικούς σεναριογράφους.
Η αλήθεια είναι ότι
οι ώρες είναι που φοβάμαι.
Και τόσο εύκολα φεύγουν με
Μία μυρωδιά που χωράει
στην τσέπη μου
και δυο λουλούδια για
το δρόμο.

Και εκείνη τη νύχτα στην μέση
του δρόμου,
είχα το μικρό όραμα
ενός ρολογιού που σπάει.
Μιας γαλαζοπράσινης μπάλας,
από μακριά.
Και ήμασταν,
πέρα από τον ήχο,
και λίγο,
πάνω από τις
εικόνες.

Τόσο απλά.

2009-03-06T02:21:00.000-08:00

Είναι όπως εκείνες οι
μέρες
που αρχίζουν με
βροχή.
Είναι όπως τα λεωφορεία
που δεν περνάνε από
τη στάση.
Και το νερό που
περνάει μέσα από τις
μπότες σου.
Είναι σαν τις λέξεις
που επέμενες ότι εννοείς και
δεν τις δέχτηκαν για δικές σου.
Και είσαι,
τόσο βαθιά στην βρωμιά που
δεν συνειδητοποιείς την
Μεγάλη Αλλαγή.
Γιατί ο κόσμος γύρω σου,
όντως αλλάζει.
Όλα τώρα,
Γίνονται διαφορετικά.
Σαν να συγκεντρώνονται άπειρες στιγμές
σε αυτή,
στην Μία.
Και ο χρόνος σταματάει να είναι
γραμμικός ή κυκλικός-
όχι για τους άλλους μονάχα για εσένα.
Και για εσένα είναι άπειρες κουκκίδες
σκόνης που πετάνε γύρω από ένα
πυρήνα,
μέχρι να λειτουργήσει η βαρύτητα.
Και μετά η έκρηξη.
Μεγάλη,εκκωφαντική.
Δεν χρειάζονταν καπνοί και άλλα παρόμοια,
απλώς έτσι, για να τρομάζουν
οι υπόλοιποι.
Και ναι,

Είναι
μια από όλες εκείνες τις
μέρες
που αρχίζουν με βροχή,
που θα χάσεις το λεωφορείο,
που τίποτα δεν θα πάει σωστά.
Μπορεί, αλλά
Δεν κοιτάς ξεκάθαρα αγάπη μου.
Είναι,
δεν Είσαι.

προσευχή.

2009-02-28T15:38:00.000-08:00

Είχα κάτι δυσάρεστες σκέψεις
που περνούσαν
και έσβηναν.
Η κουβέρτα πάνω από το κεφάλι,
Για να φανταζομαι πως θα ήταν ο ουρανός
από αυτό το συγκεκριμένο
σημείο αν δεν υπήρχε
το ταβάνι.
Μουντζούρες στον τοίχο πίσω από
το κρεβάτι,
που σκάλισες
για να θυμάμαι το μέσα
έξω της αναπνοής.
Και να υπάρχουν μέρες και δευτερόλεπτα.

Μου έμαθες πως μπορώ,
να
χορεύω μέσα στο φώς, να
ταξιδεύω πάνω σε ένα χαμόγελο.
Πως οι προσευχές είναι σαν επικίνδυνα,
ανούσια
παιχνίδια. Σαν
πανέμορφοι ανθρώποι μέσα σε
Καλοκαιρινά ρούχα με μια
γεύση Δεκεμβρίου.
Τους γνώρισα όλους αυτοπροσώπως.
Και είχες δίκιο και θα ήθελα να τα πάρουν
όλα πίσω.
Τη συμπόνεια,τις Ευχές,το όπλο,
τις μέρες.Την βιομηχανία ονείρου.
Πάρτε τα όλα και στρίψτε
αριστερά στον επόμενο δρόμο.

Γιατί,
Πέρα από αυτό το σημείο
Θα εκραγώ στα χέρια σας το ορκίζομαι.
Στρίψτε στον επόμενο δρόμο.
Εδώ, Η προσευχή ξεριζώνει
φτερά και μυρίζει πλαστικό.

Είχα μοναχά μια σκέψη δυσάρεστη,
μα την έδιωξες.
Πίσω μου,
στον τοίχο, σκαλισμένες φράσεις.
Να καταπίνεις κάθε λέξη
σαν να ήταν κάτι γλυκό,
κάτι δικό σου.
Να Χαράζεις πάντοτε
σαν αγκαλιά.
Πάντα ,
Να τυλίγεσαι σε κίτρινες κουβέρτες το
βράδυ,
για να γίνεσαι το μεσημέρι

Ήλιος.

Τρύπα.

2009-02-27T01:31:00.000-08:00

Γύρω από το
λαιμό τρεις χιλιάδες δάχτυλα.
Ή δέκα.
Και με ρώτησαν
πώς θα ήταν μετά οι μέρες;
Δεν ξέρω.
Σαν τρύπα;
Δεν ξέρω.
Νέοι διάλογοι,
περί της αλλαγής των χρωμάτων.
Είναι άδικο,
ή μάλλον δεν μου φαίνεται λογικό.
Γιατί στα μάτια μου,
η κόκκινη απόχρωση είναι
πάντοτε κόκκινη,
η γαλάζια,γαλάζια.

Και έχω αυτή την εικόνα.
Σαν να βγαίνεις από
την λεία επιφάνεια κάποιας λίμνης
με τα μαλλιά τραβηγμένα πίσω
και τα μάτια ψηλά
προς τον ουρανό.
Σαν όραμα.
Σαν ηρεμία.
Θέλω αυτή την εικόνα
στο πίσω μέρος
των ματιών μου,
για να περνάνε οι μέρες εκείνες
που
οι αποχρώσεις αλλάζουν.
Σαν ανάγκη.

Και
να περιμένεις με τρυφερότητα,
Τα τέλη των πραγμάτων.
Δεν ξέρω.
Ή και να μην τα περιμένεις.
Να μην τα αφήνεις να έρθουν.E;
Δεν ξέρω.

Είναι τα πρωινά
που θα ήθελες να σηκωθούν και
να φύγουν.
Από μόνα τους.
Και να αφήσουν όλες τις
αποχρώσεις πίσω,
να το διασκεδάσουμε.
Οι διάδρομοι
με τα πολύχρωμα προϊόντα
ή οι άσπροι ατελείωτοι
ή οι κυλιόμενοι του αεροδρομίου.
Ο τρόπος που θα μπορούσαμε να
χορέψουμε.
Αν ήμασταν αλλιώς.
Με τους γοφούς να στριφογυρνάνε
μέσα στα χέρια.
Υπάρχει και εκείνο το σινεμά με τα μεγάλα
άνετα καθίσματα
στο παράξενο στενάκι,
που προβάλει τρεις αλήθειες
και ένα ψέμα.
Ξανά
και ξανά και
ξανά,
τρέχει εκείνο το ένα
πίσω από
τις σκέψεις.
Δεν ξέρω.
Πνιγμένο στο κόκκινο,
πνιγμένο σε διαφανες σταγόνες πάλι.
Πάνω σε ένα σωρό από χάπια.

Και Δεν ξέρω.

Οι χαμένες σελίδες και τα κεράσια.

2009-02-02T13:22:00.000-08:00

Μπορείς να υποκρίνεσαι πως
δεν είναι καν εκεί.
Όπως κάνεις με εκείνους
τους μικρούς πόνους
που έρχονται και φεύγουν
όταν κλείνεις την πόρτα πίσω σου.
Και οι συλλαβές καρφώνονται σαν
μαχαίρια στο ξύλο.
Αλλά εσύ βρίσκεσαι στην ασφαλή πλευρά.

Κάποια στιγμή,
Συνειδητοποιείς πως δεν σε νοιάζει.
Είναι σαν εκείνο το βιβλίο το δανεικό.
Σου γλίστρησε από τα γόνατά σου,
το απόγευμα που καθόσουν
στην προβλήτα και έπεσε στην θάλασσα.
Παλαιότερα θα σε πείραζε μα,
Μοναχά σε ενόχλησε που έχασες την σελίδα.
Είναι μια μικρή ζημιά αυτή.
Στροφή στον τρόπο σκέψης σου,
που πήρε το δικό τους τιμόνι.

Είναι και εκείνα τα πρωινά που
οι φράσεις τους φεύγουν σαν στρόβιλοι από
τα τοιχώματα της κούπας με τον καφέ.
Και μηχανικά τον ανακατεύεις με ένα
κουταλάκι,
ενώ δεν έχεις βάλει ζάχαρη.
Απλώς για να σιγουρευτείς
ότι θα εξαφανιστούν.
Και σωπαίνουν για λίγο.

Και φαντάζεσαι πως καταλήγουν κάπου όλες οι
σελίδες από τα βιβλία που έχασες και
τα μικρά κουταλάκια
και τα στιλέτα που σφηνώθηκαν στις κλειστές πόρτες.
Και γίνονται ένας μεγάλος σωρός.
Και ξεχνιούνται στην γη των χαμένων αντικειμένων.
Πέρα και μακριά.

Και σήμερα το βράδυ θα κοιμηθείς ήρεμα,
επειδή μοιάζει σαν να μην συνέβη τίποτα
Σαν κεράσια να κύλησαν
σε μια μικρή λιμνούλα
από αίμα.

Ο πίνακας.

2009-01-30T05:21:00.000-08:00

Στον καινούριο πίνακά της,
σώμα ακέφαλο,
πλέει, εκείνος,στην σκοτεινή επιφάνεια
του ποταμού.
Και όποιος στέκεται και
τον παρατηρεί,
φοβάται ότι θα βυθιστεί
πριν προλάβει να τον σχολιάσει.
Κρύβεσαι στο κύμα.
Κρύβεσαι ακόμη και στο χρώμα.
Αληθινά δεν θυμάται
την τελευταία φορά που σε κοίταξε
κάτω από καθαρό φως.
Και ήτανε τόσες φορές.

Ακέφαλο από επιλογή.
Γιατί το χέρι της αυτόματα θα ζωγράφιζε
όλες σου τις γωνίες.
"Πάει καιρός",
θα έλεγε εκείνος.
Και επειδή υπάρχουν μέσα από
την διαφωνία τους,
"ξεχνάς την δύναμη της συνήθειας",
θα έλεγε αυτή.

Ξέρει το περπάτημα,
τον ακριβή τόνο της φωνής,
την μυρωδιά του.
"Έχει όλα τα γνωστά χρώματα
του κόσμου,
σφαλισμένα στο δέρμα του",
σχολιάζει στους σαστισμένους
μπροστά στο έργο της.
"Και είναι κάποια ορισμένα
σημεία,
όπως η γωνία δίπλα στα μάτια,
που σχεδόν γυαλίζουν στις
σκιές,αλλά αυτό δεν το
βλέπετε."
Στην πραγματικότητα,
σκέφτεται,
γυαλίζει σαν πλανήτης από απόσταση.

Και κάποιος από το πλήθος
ρώτησε την ζωγράφο,
αν πάει καιρός.
"Μήνες και ώρες".
Και οι ώρες ήταν σίγουρα χειρότερες.
Πάνε σκιές,
πάει το πανί,πάει και η μελαγχολία ακόμη.
Πέρα από τις υπερβολές,
Πέσανε κεφάλια.

Και όλα πνίγηκαν
στην ανωνυμία.
Και σαν να μου φάνηκε πως τον
άκουσα να φωνάζει μέσα από τον
καμβά,
πως το κρυφτό ήταν η λάθος επιλογή.
Πως ήταν θάνατος.
Αλλά η μπογιά είχε ήδη
στεγνώσει.

baby's a photographer.

2009-01-22T13:52:00.000-08:00

Κόκκινα και μαύρα
πούλια σε παράταξη
στο καφέ ταμπλό.
Χυμός ροδάκινο,μπανάνα,
πορτοκάλι,
σε μία γωνιά της Πόλης.
Έχει μια γεύση καλοκαιριού.
Την μελετάει από κάθε οπτική
γωνία.
Και δημιουργεί,
ένα πιστό αντίγραφό της,
για κορνίζα,
όταν του το ζητάει.

Υπάρχει και ένα μικρό σημείο του
πεζοδρόμου,
απ' όπου φαίνονται σειρές
σύννεφων
Σαν βαμβακοφυτείες
στο μπλε
Θα μπορούσαν να το αγγίξουν
και άλλοι,
αν το έβλεπαν.
Δείχνει τη στιγμή,
να πλέει στον ουρανό
και του την
χαρίζει.
Και την τοποθετεί
και αυτή στο κουτάκι με τους
φακούς.

Και πουθενά δεν είναι πιο όμορφα,
από Εδώ,Τώρα.
Και θα ήθελα η εικόνα αυτή
να έντυνε τους τοίχους της πόλης.
Να τους έδειχνα πως είναι το
αλλιώς.
Να αγαπάς σαν φωτογραφία
κολλημένη στον φρεσκοβαμμένο τοίχο,
πάνω από το μαξιλάρι,
σαν μπλούζα πιτσιλισμένη στους
ώμους
από δάκρυα,
σαν φακός,

που αγγίζει όλα
τα όμορφα.

Είναι κάτι πτώματα στο σαλόνι.

2009-01-16T16:31:00.000-08:00

(υπότιτλος: παράξενο μονόπρακτο.)

Είναι κάτι μήνες,
περίεργοι μήνες,
που περνάνε κάτω από τον ήχο.
Και εσύ να την ρωτάς
συνέχεια,
αν είναι καλά.
"Ε Λοιπόν δεν ξέρω,"
επειδή

Κρατάει την τελευταία Κυριακή
της εβδομάδας,
σαν να ήταν μια από όλες τις άλλες.
Και όχι η τελευταία.
Γιατί δεν είναι.
Σηκώνει ένα ποτήρι
προς τα μέσα
και διασκεδάζει με ότι δικό σας
βρίσκει εκεί.
Κάνει Πρόποση σε χαρταετό με κομμένο σχοινί.
Προς τα πάνω ή προς
τα κάτω,
το που θα πάει,
δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.
Είναι απλώς μια κατεύθυνση.
Αλλού είναι που φαίνονται τα σημάδια.

Είναι εκείνη η γρήγορη
αλλαγή του καιρού,
οι μέρες που κυλάνε αργά
και οι μήνες που περνάνε
σε ταχύτητες απίστευτες.
αυτή καλά είναι,
ο χρόνος δεν είναι.
Σαδιστικός,
τον αισθάνεται να κρέμεται
από πάνω τους.
Ένα νεκρό πτώμα στην μέση του σαλονιού.
Αναγκασμένοι να τον παρατηρήσουν.
"Δεν ταιριάζει αυτό το
πτώμα στο σαλόνι μας,
αγάπη μου."

Η χρονική γραμμή,
σας θυμίζει το τέλος σας,
κάπου εκεί,
καμουφλαρισμένο σε μικρή κουκιδίτσα.
Σβήνετε την γραμμή με την γόμα.
Πιάνεστε μαζί από την
ουρά του χαρταετού ενώ φεύγει προς τα πάνω.
Ευτυχία.

Και εκείνη να σε ρωτάει συνέχεια,
αν είσαι καλά.
"Ε λοιπόν δεν ξέρω",
αλλά,
Ας την έκανε κάποιος
να σωπάσει την ώρα που
ξεφορτώνεσαι
τα πτώματα.
Και το κάνεις εσύ που μπορείς.
Επειδή,
Η ευτυχία βρίσκεται στο
Μαζί.

Το κυνήγι.

2009-01-15T06:39:00.000-08:00

Στην άλλη πλευρά,
είσαι.

Είσαι ο πρίγκιπας στο βασίλειο των
επιφανειακών.
Είσαι,
τα θεμέλια ενός κτηρίου που γκρεμίζεται,
επαναληπτικά.
Απλώς και μόνο για να έχεις διαρκώς
την καλύτερη πρόσοψη.
Μια κοπέλα
με μαλλιά που μυρίζουν φθινόπωρο,
στέκεται στην ταράτσα σου,
αγκαλιά με την πόλη.
Και έπειτα,
σου ξεφεύγει.
Και είναι το όνειρο.
Το ομορφότερο θήραμα.

Κάθε αυγή με άλλη πρόσοψη.
Ο καθρέφτης του Διαμερίσματος 24 σπάει μπροστά
στους λυγμούς της,
γίνεται το νερό κόκκινο,
το ποτάμι παίρνει την μορφή σου,
κυλώντας με ανάποδη ροή.
Είσαι ο εφιάλτης της
που τρέχει γρηγορότερα από τον
χρόνο,
κάθε βράδυ.
Και εκείνη λιώνει, ακίνητη.
Πίσω από κάθε κουρτίνα που κινείται,
την ξυπνάς και την αποκοιμίζεις.
Οι υπόλοιποι δύουμε κάθε μέρα
με τον ίδιο ακριβώς
τρόπο.
Θα σταματήσει να βρίσκεται σε
άμυνα,
όταν σταματήσεις την επίθεση.
Και τότε πως θα υπάρχετε;
Είσαστε ιστορία με χίλιες διαφορετικές καταλήξεις.
Δεν υπάρχει τρόπος να προβλέψω.

Είσαι στην άλλη πλευρά
ενός άλλου νομίσματος.
όχι απλώς στην άλλη όψη,
αυτού που
πνίγεται στην τσέπη της.

Πραγματικοί Ηγέτες.

2009-01-10T15:04:00.000-08:00

Της ανήκει το πιο παράξενο
ξύπνημα.
Το στρώμα της τρυπάει το
πάτωμα
κ καταλήγει στην αυλή
ανάμεσα σε λουλούδια
και απότιστο γρασίδι.
Και επιπλέει στον κήπο ατάραχη.
Μαγεμένη από την μυρωδιά
του πρωινού καφέ.
Απλά πράγματα.

Τραγούδι δυνατό και
παράφωνο στην μέση ενός βαγονιού
του μετρό.
μπορεί και Χαρίζει στην ζωή,
soundtrack.
Δεν την είδατε ποτέ
να κλαίει,
γιατί κανένας δεν της έμαθε πως
χρειάζεται.

Ξεφυλλίζει σελίδες
βιβλίων
και γερνά,
Όμορφα.
Γράφει συνέχεια ιστορίες.
Και είναι είτε παζλ,
είτε άσχημα παραμύθια.
Τους έχει αποτραβηγμένους σε
μια γωνία.
Τρομαγμένους,
να περιμένουν το αποτέλεσμα.

Είναι εκείνο το απέραντο μαύρο
πέρα από το σημείο
που δείχνει το δάχτυλό σου
στον ουρανό.
Ή η έξοδος των τούνελ που
κλείνει
για να σε καταπιεί.
Είναι κριτής και παραλία,
το κορίτσι με τα χίλια γράμματα.

Είναι κάθε καθαρή αρχή.
και

επιτέλους,

Για όλους εκείνους που
ικετεύουν για νόημα
είναι το χέρι που θα τους σπρώξει να ζήσουν
την λερωμένη συνέχεια.

Σε αναμονή

2009-01-02T18:16:00.000-08:00

Για να γαντζωθείς στο τώρα,
τρεις χιλιάδες προτάσεις και μια.
Και τις πήρες όλες απ' το χέρι.
Σου είπαν πως δεν θα μπορούσες
να φύγεις,
στην μέση ενός καινούριου βιβλίου,
ή ακουμπώντας ένα κομμάτι πολύχρωμο
στο παζλ.
Συνθέτοντας ένα μπουκέτο λουλούδια,
φτιάχνοντας χυμό,
ξεφυλλίζοντας την εφημερίδα.
Καθημερινή επανάληψη της ιεροτελεστίας.

Χάνεται σιγά σιγά
ο έλεγχος.
Κάποιες φορές,
αισθάνεσαι διάφανη:
οι αχτίδες διαπερνούν το δέρμα σου.
Ρυζόχαρτο,
κάπως έτσι το φαντάζεσαι.
Άλλες
είσαι ο κορμός του
δέντρου
και το σώμα σου γλιστράει μακριά σου
σαν ρίζες.
Και αν γυρνούσε ο κόσμος σου
ανάποδα
τα μέλη σου θα γαντζώνονταν
στα σύννεφα και
θα απομακρύνονταν με ταχύτητες
απίθανες.
Και τότε έβαλες τον έρωτα να σου
ξεριζώσει τον ουρανό
γιατί σε τρόμαζε.
Και το έκανε.
Γιατί έτσι,
αγαπάνε.

Για να σε ζωγραφίσουν στο εδώ,
Σου ακούμπησαν μαργαρίτες
στο μαξιλάρι,
περπάτησαν μαζί σου
μονοπάτια ατελείωτα
στον μικρό κήπο.
Είπαν το ίδιο ανόητο ανέκδοτο
ξανά και ξανά
γιατί κανέναν
σαν εσένα
δεν θα συνόδευε
στα απέραντα ταξίδια
ο απόηχος ενός ασήμαντου
αστείου.

Και δεν έφυγες.

Αντίθετο της πραγματικότητας.

2008-12-26T16:20:00.000-08:00

Τα σύννεφα αυτές τις μέρες
κυλάνε σαν τα τρένα
γύρω από
χριστουγεννιάτικο δέντρο.
Εύχονται να είχαν
κάποια άλλη τροχιά.
Μακριά από
εδώ.
Δακρύζω και
τα μάγουλα σου βρέχονται.
Και χαμογελάς.
Και είναι στιγμές όμορφες
σε άσχημη εποχή,άσχημων πραγμάτων.

Και είναι σαν ο κόσμος γύρω από
αυτή τη στιγμή να γυρνάει πολύ γρήγορα.
Κάποιος μου είχε μάθει
πως τα πράγματα γίνονται
αόρατα σε ταχύτητες
τεράστιες.
και δεν έχει σημασία
αν ισχύει
Γιατί στον δικό μου κόσμο η φυσική
έχει άλλους νόμους.
Απαιτώ το μερίδιο μας στην
φαντασία:

Θέλω να είμαι καθισμένη σε ένα ράφι κουζίνας
σαν ένα συστατικό,
παράξενης συνταγής.
Και όλα να έχουν καινούριο άρωμα.
Τα χέρια σου να είναι
ποτάμια σε όλους τους δρόμους.
Θα ήθελα να είμαστε όλοι,
πλήθος
χαρούμενης συναυλίας
και όχι θλιβερής πομπής.

Χωρίς μουσική αυτή τη φορά,
στροβιλίζονται
στο κέντρο
του δρόμου,
ανάμεσα σε άλλα,
δυο μικρά παιδάκια.
Και σε κρατάω σφιχτά
με τις βλεφαρίδες να αγγίζουν
γιατί
Φοβάμαι να είμαι εδώ,

αν δεν είμαι μαζί σου.

Το Τέλος μιας πόλης.

2008-12-26T15:52:00.000-08:00

Αλυσίδες γύρω από
τις σκέψεις σας
να τις κρατήσω εδώ,
μην χαθούν και αυτές
και αφήσουν την πόλη όπως οι φωνές
των μπαλκονιών.
Έβρεχε 25 ώρες συνεχόμενα.
Ο ουρανός,
σε μια τελευταία προσπάθεια
για την "περίπτωσή μας".
Έπειτα,
παραιτήθηκε.

Ο δρόμος είναι Μεγάλος,
έχει χίλιες φωνές,
είναι πολύχρωμος,
πνίγεται σε καπνούς,
φυσάει σαν κριθάρι,
κυλάει σαν
λάσπη.
Και νομίζω πως Ο δρόμος δεν είναι
παρα μια
λέξη
και αληθινά,
η πραγματική επανάσταση
δεν ξέρω
που γίνεται.
Τα παιδιά ξήλωναν τις πλάκες του
πεζοδρομίου
και έψαχναν από κάτω.
Και ο δράκος δεν ήξερε
ποιον πρίγκιπα να τυλίξει
σε φλόγες.
Και τα στενά δάκρυσαν,
τεχνητά.

Δώρισα αμέτρητα δευτερόλεπτα
σήμερα,
στις εικόνες.
Ο φόβος μου έκλεψε 59078 αναπνοές.
Διδάχτηκα να Μην μαθαίνω,
από αυτή τη Πόλη.
Βρώμικη πόλη,
Λερωμένη.

έχουμε αποδείξεις εναντίον σου.
χαρτιά που θα σε τύλιγαν
Στις φλόγες.
Δάκρυα στα θρανία.
Χωράφια καμμένα.
Έχουμε,

Αίμα στο
πεζοδρόμιο.

Η 25η ώρα.

2008-12-03T13:45:00.000-08:00

Tα χείλη σου τα έραψες σε
ένα μικρό σημείο
στην άκρη του ξύλινου δαπέδου.
Μπήκε Δεκέμβρης.
Γδύθηκαν τα δέντρα του
πεζοδρομίου σου,
στην ουσία τους.
Άπλωσες την μοκέτα από πάνω του
και ζέστανες το χαμόγελό σου.
Και με κάλεσες.
Άλλος ένας γλυκόπικρος χειμώνας,
τυλιγμένος με άσπρο κασκόλ.

Και μετά περπάτησες με γυμνά πόδια
από πάνω απ΄το χαλί σου,
και έσυρες το γέλιο σου μαζί σου.
Τραυματισμένο,
σε νέα ταξίδια.
Από την μία γωνία του δωματίου στην άλλη,
με άπειρες κινήσεις.
Απίθανες περιπέτειες.

Κάποιες φορές τα χέρια σου
είναι
τα σκοτεινά πουλιά
πίσω από τις κουρτίνες
και άλλες τα δάχτυλα σου σερπαντίνες.
Και τα τριμμένα παπούτσια σου
και το σκισμένο τζιν,
παράξενα στο chic δωμάτιο
Της Μπεζ Μοκέτας,
μου λένε ιστορίες.
Παίζουν σκάκι μαζί μου
και με νικάνε κάθε φορά.
Checkmate.
Παίζουν μουσική μαζί μου
και είναι μια μικρή επανάσταση
από εκείνες
που σε βοηθάνε στην

Αναπνοή.

Αν δεν ήταν έτσι.

2008-11-15T15:39:00.000-08:00

Φαντάσου την απόσταση
μεταξύ δυο
δευτερολέπτων,
σαν αυτή ανάμεσα σε
δύο πλακάκια πεζοδρομίου.
Πολλά μπορούν να συμβούν
στο μεσοδιάστημα.
Άπειρες
ρωγμές.

Μία νεκρή κοπέλα
στη θέση του οδηγού
σε ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο,
τα φώτα ενός περιπτέρου από μακριά,
ένας μακρινός ήχος
ραδιοφώνου,
με μισοκοιμισμένο ομιλητή.
Σε κάποιο κλαμπ
σε ρυθμό
και φώτα
στον χορό άνθρωποι
άπειροι,
για μία στιγμή με τα πόδια πάνω από
το έδαφος.
Σε ένα μοναδικό άλμα,
πέρα από το φως.

Εσύ όμως,
στέκεσαι στην άκρη του δρόμου.
Σχοινιά τυλίγονται γύρω
Από τον δεξί σου καρπό
και τον αριστερό σου αστράγαλο.
Γύρω από το στόμα σου.
Δίχως φιλί.
Δίχως φωνή
χωρίς ταχύτητα,
μπορείς να ισχυρίζεσαι ακόμη
πως υπάρχεις;

Μην πιστέψεις στιγμή
στην "γρήγορη εποχή":
ο χρόνος εδώ κυλάει
πραγματικά
αργά.
Μπουσουλώντας θα διανύσεις
και το
επόμενο 24ωρο,
σε μία μοναδική προσπάθεια να
βρεθείς,
πέρα από τον χρόνο.

Μην με ξαναρωτήσεις
πως θα ήταν
ο κόσμος σου αν δεν ήταν έτσι.
Θα ήταν απλώς,

αλλιώς.

Στο επίκεντρο

2008-11-14T14:48:00.000-08:00

'' είναι ένα από εκείνα τα άτομα..!"
ναι.ίσως.
Είναι από εκείνα τα
χαμογελαστά άτομα.
Που η φωνή τους καταλαμβάνει
χώρο στην ατμόσφαιρα.
Που προσφέρουν καρδίες,
χέρι με χέρι
και πουλάνε τις φλέβες,
σαν να ήτανε ποτάμια του κόσμου.

ΔΙδάσκει κολύμβηση εθελοντικά.
Η μέθοδός του είναι κατευθείαν
στα απάτα.
Αυτά που φοβάμαι με
τα 800 τέρατα κάτω από τα πόδια
και
τα σκουροπράσινα φύκια.
Παρεά με τα μεγάλα παιδία,
τα μικρά.
Άτσαλα με κόκκινα μάτια από το αλάτι,
μάτια χαμογελαστά.
Κατευθείαν στα βαθιά.

Στη μέση της αίθουσας
με την συζήτηση
σε πορτοκαλί χρώμα,
σε έντονο κόκκινο.
Με όλες τις λέξεις να φεύγουν σαν
διαστημικά λεωφορεία,
σε τροχιά γυρώ από
εκείνον.
Ζεστά μάτια,
ζεστό όραμα για τον κόσμο.
Πίσω από το προσεγμένο του
ντύσιμο,
κυμματίζουν πρόσωπα και σημαίες.
Πολύχρωμοι δρόμοι,
όλοι στην μέση της αίθουσας.
Και είναι σαν ένα πυροτέχνημα,
που δεν ξέρεις πότε θα
εξαφανιστεί.
Δεν γνωρίζει αν έχει
σύνορα.

ναι.
σωστά.

χωρίς διαιτητή.

2008-11-13T14:58:00.001-08:00

Κάποτε σου είχα γράψει
πως αν
επιθυμούσες να υποκριθείς
πως ήταν παιχνίδι,
θα έμενε παιχνίδι.
Τώρα,
Σε παρατηρώ καθώς
κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου.
Και Εκείνη,
κρύβεται πίσω
από εσένα.
Και είσαστε δυο
άγνωστοι,
που τρώνε ροζ και γαλάζια ζαχαρωτά,
το πρωί σε ένα παγκάκι,
στη μέση του πουθενά.
Που παριστάνουν πως πίνουν
από το ίδιο μπουκάλι κρασί.
Και το κρασί έχει και για
τους δύο την ίδια πικρή
γεύση.
Την σπρώχνεις στην κούνια
και εκείνη κάνει
τον γύρω του κόσμου.
Και επιστρέφει.
Και γελάτε.
Γελάτε δυνατά και
πολύ.
Προστατεύω τις αναμνήσεις σας,
σε φωτογραφίες.
Αρχίζει να βρέχει
και οι
σταγόνες είναι κόκκινες.
Ύστερα μοβ
Και μπορεί να
είναι το τέλος του κόσμου,
αλλά δεν το παρατηρείτε
και δεν το επισημαίνω
επειδή
δεν θα είχε σημασία.

Θα βάλω μόνο τίτλο
στις φωτογραφίες,
πως το σκορ είναι 3-2.
Αυτή η παρτίδα,
δεν χωρά σχολιασμούς.
Άλλωστε,
από καιρό έχω σταματήσει να
καταλαβαίνω τους κανόνες.

Ακινησία

2008-11-06T14:13:00.000-08:00

παρατηρώντας το κάδρο του
ανοιχτού
παράθυρου.
Όχι έξω από αυτό.
Γαλάζιο ανοιχτό
με ξεφτισμένο βερνίκι.
Όλα του τα ελαττώματα σε
προβολή.
Ανοιχτό
προς τους περαστικούς,
ωστόσο.
Υπάρχει κάποια ομορφιά
σε αυτή την εγκατάλειψή του.
Αφιέρωση 30 δευτερολέπτων
πολύτιμου
(ίσως και όχι)
χρόνου
σε αυτό το παραπλανητικό,
πλαίσιο φωτογραφίας
του κόσμου.

Σταμάτησε να αποτελεί
πηγή έμπνευσης
το λερωμένο πεζοδρόμιο.
Η ηχώ της τηλεόρασης
του απέναντι παραθύρου.
Σταμάτησε το όνειρο
στην πόλη των χρωμάτων.
Και κανένα από τα κολλημένα τετραγωνάκια
στα κτίσματα
δεν θυμίζει καμβά,
καμία ματιά,
πινέλο.
Σε κάποια άκρη του πορτοκαλιού,
όλα,
αλλάζουν.
Και είναι σαν σε
αυτή τη μικρή γειτονιά
να αλλάζει μόνο το βερνίκι
που περνάμε τα
σπασμένα.

Ξανά και ξανά,
όσες φορές χρειαστεί
Μέχρις ότου,
να καλυφθεί
η ντροπή,

παντελώς.

Ερωτευμένος αστροναύτης.

2008-11-03T13:45:00.000-08:00

πες της.
προσεδάφιση στον πλανήτη
Ερμή.
κόκκινη σκόνη
και αστεράκια από
αυτά που κολλάς με Blu-tack στο
ταβάνι.
Και όλος ο κόσμος χωράει
κάτω από τις πατούσες σου.
Κάνε άλλο ένα βήμα
Και για εκείνη.

Στο διάστημα
μπορείς να φανταστείς
την γεύση του ροδάκινου;
ή ένα απέραντο λιβάδι μαργαρίτες;
Από το νούμερο 127
της πολυκατοικίας
μπορεί να ερωτευτεί
ένα φλεγόμενο αστέρι;
Συνέχεια τρέχει στο μυαλό
της η σκέψη:
Πλέεις ανάμεσα σε
νεκρά πλέον αστρικά σώματα.
Και εκείνη,
πινέζα, στο γαλαζοπράσινο επιτραπέζιο,
ξαναρίχνει τα ζάρια.

Υποσχέσoυ με μια κραυγή
έξω από τα όρια της ατμόσφαιρας:
δεν θα πονέσει.
Κράτησε του τα χέρια
κατά τη διάρκεια
της μεγάλης
πτώσης.
Ανακούφιση.

Πες της,
πως η γη έμοιαζε με
μεγάλο πορτοκάλι,
από ψηλά.
Πως η ατμόσφαιρα είναι
ένα χαμόγελο
πλατύ
σαν καλοκαίρι.

Suncity's superhero.

2008-11-02T15:34:00.000-08:00

καλωσορίζω την φαντασία σου,
σε αυτή τη
καινούρια
διάσταση.
Μπορείς να
κυλάς πάνω στα σύννεφα
-έτσι σε φαντάζομαι.
Μπορείς να περπατάς

πάνω
από τα σύννεφα.
Όταν πέφτεις σαν βροχή
να πνίγεις
σπασμένα μολύβια
πεταμένα δίπλα σε μάντρες σχολείων.
Θα μπορούσες.
Είσαι σαν τέλος εξετάσεων.
Ένα ατελείωτο γκάζι,
χωρίς μηχανή
ή ρόδες.
Σαν σχεδία
που ισορροπεί
στον αέρα.

Δίχως ίχνος αυταπάτης
θα σου πω,
σήμερα,
πως θα μπορούσες να είσαι
κάποιο είδος υπερήρωα.
Άλλος ένας χορός έντονος,
αφιερωμένος.
19ο φεγγάρι,
πάλι.

Μπορείς και με κάνεις
να
Σε αγαπώ περισσότερο από τη
ζωή.
Με το ρεαλιστικό νόημα της φράσης.

Tελικώς,
όλοι αγαπάνε με τον ίδιο τρόπο.
Εμείς,
αλλιώτικα.

(όλοι αυτό πρέπει να πιστεύουν.)

Α όπως αδιόρθωτος.

2008-10-31T15:02:00.000-07:00

ένα διαφορετικό είδος,
λάμψης.
cambiamento.
Αυτό χρειάζεται.
Βλέπεις οι τοίχοι σου είναι μοιρασμένοι
σε δυο αποχρώσεις:
Κόκκινοι και άσπροι.
Βαρετοί.
Αγόρασες
ένα καινούριο πορτατίφ,
γιατί το παλιό χάλασε
Και είπες δεν μπορείς να κοιμηθείς στο
σκοτάδι.
Αλλά είναι ίδιο ακριβώς.
Το τοποθέτησες απέναντι από
τον τοίχο.
Κάθε βράδυ
είσαι στη μέση μιας βαρετής
χορογραφίας σκιών.
Και σχεδόν ακούς τα βήματά τους.
Και κοιμάσαι ήσυχος.

Ένας διαφορετικός ήχος.
Σαν την δική σου φωνή υψωμένη.
Alto.
Σε άλλη γλώσσα.
Συναισθήματα δεμένα με σχοινάκια σε
γραμματικούς Κανόνες ,
που μαθαίνεις από την αρχή.
Αυτό χρειάζεται.

Ένα νεο ταξίδι.
Περιπλάνηση σε μια γη
που τα δέντρα θα
γαντζώνονται με τις ρίζες τους
από τα σύννεφα.
Ανάποδα.
Μπορεί να χρειάζεται και αυτό.
Ή μπορεί και όχι.

Η αλήθεια είναι πως
Χτύπησες τοίχο.
σε ακούω κάθε απόγευμα,
που ξύνεις τον σοβά.
Απελπισία.
Ανάγκη για αλλαγή.
Μάλιστα. Αναγνώριση.
Το Α. βήμα προς την αντιμετώπιση του
προβλήματος.

Μια βαλίτσα
είναι το Β. βήμα.
Μια βαλίτσα και
arrivederci.
Να τι Χρειάζεται!

υποσημείωση:
Μπορείς να την προμηθευτείς
και σε ασπροκόκκινο,
Αν επιμένεις.

Travel guide

2008-10-27T14:56:00.000-07:00

Είναι φτιαγμένο
από χοντρές κλωστές,
με κρυστάλλους πράσινους.
Μικρές καρδούλες,
δυο,
μπλεγμένες
Κοιμόταν κάτω από
το
στρώμα,
πριν την επανεύρεσή του.
Σαν να έκοψα το ταξίδι του
στην μέση.

Κόντρα με το φως.
Οι αχτίδες
μέσα από τα γυαλάκια φοράνε
πράσινα φορέματα.
Δεν νομίζω να έχει αγαπηθεί θέαμα
περισσότερο από αυτό
εδώ.
Δεν είναι απλό.
Είναι μια βόλτα κάτω από την θάλασσα,
εκεί που το χρώμα της επιφάνειας
παίρνει κάτι από τα φύκια.
Ύπνος κάποιο χειμώνα στο γρασίδι,
αγκαλιά με το κρύο.
Είναι η άνοιξη στο ξύλινα παγκάκια
του πάρκου.
Σχέδιο πάνω σε μια ροζ πολυφορεμένη
μπλούζα μου
που μοιραζόμαστε.
Δεν είναι απλώς εικόνες.
Όχι, δεν είναι καθόλου
απλό.

Και κάτι μου ψιθύρισε
πως οι αλήθειες μου
επαναλαμβάνονται.
Μέσα από λέξεις και τις συνώνυμες τους.
Αίσθημα ντροπής.
Τελικώς,
δεν νομίζω πως
είναι κακό.
Οι πράσινες κλωστές στο χέρια μου
με τον καιρό,έκαναν τους
φόβους μου άχρωμους.
Και από πάνω μου περνάνε μόνο
όμορφες εικόνες.
Και ημέρες.
Το δώρο της
ηρεμίας.

Πάνω στον καρπό μου
δεμένο το ομορφότερο χαμόγελο,
έτσι ακριβώς όπως μου το χάρισες.
Συνέχεια ταξιδεύω στα χρώματά του.
Γενικότερα,
συνέχεια,

ταξιδεύω.
Δεν χρειάζεται να
είναι
οι γραμμές μου,
κάτι παραπάνω.
Ίσως και να
είναι
τόσο απλό.

Πρωταγωνιστής τηλεοπτικού σίριαλ.

2008-10-14T14:13:00.000-07:00

Σαν να τρως το πορτοκάλι
με την φλούδα.
Κάτι πικρό
και περίεργο.
Καις την γλώσσα.
Τα παντζούρια έγιναν από
γαλάζια,
κοκκινόμαυρα.
H μουσική υπόκρουση σε ρόλο εκτελεστή.
Βασανιστήρια με
όμορφες μελωδίες.

Αυτό το μικρό αίσθημα
πως ο καπνός από
το τσιγάρο που
άναψαν στο διπλανό τραπέζι θα σε πνίξει.
Σαν κάποιος να χαράζει
τον μαυροπίνακα με τα νύχια.
Ή όπως ο ήχος μπαλονιού που σκάει.
Disturbing.

Δεν χωράς.
Φόρεσες τα χρώματα της αμαρτίας,
μα δεν σου ανήκουν καν εκείνα.
Δολοφόνος χωρίς θύμα.
Και δοκιμάζεις 3.000 διαφορετικές μάσκες,
Όπως όλοι οι κακοί υποκριτές.
Όχι,
δεν το θέλω το αυτόγραφό σου.
Δεν είσαι τίποτα το
αξιοπρόσεκτο.
Είμαστε άλλοι 3.199.999 και είσαι

και εσύ.
Από το on στο off με μεγάλη ευκολία.

2 μείον 1

2008-10-10T14:43:00.001-07:00

Ανακατεύεται το στομάχι.
Ξέρεις,
στο μυαλό παίζει συνέχεια
η ίδια μελωδία.
Soundtrack στιγμών.
Πάντα.
Δηλαδή,όχι ακριβώς
πάντα.

Ξέρεις,
σε φαντάζομαι στο χείλος ενός
γκρεμού,
με χέρια ανοιχτά σαν φτερά
και εκατομμύρια πεταλούδες να
ξεφεύγουν από τα δάχτυλα σου.
Φαντάζομαι πως υπάρχει
μονάχα ένας δρόμος.
Και οδηγεί,
μονάχα εκεί.
Ξέρεις,
ίσως και να μην ξέρεις δηλαδή,
αλλά η Ζωή εδώ τώρα,
δεν έχει χρώμα.
Οι λεμονιές είναι γκρι,
οι λάμπες των δρόμων είναι σπασμένες,
η Πόλη πνίγει τα αστέρια.

Εσύ πάλι είχες ευχηθεί
κάτι διαφορετικό.
Να πάγωνες τον χρόνο.
Αλλιώτικα θα τελείωνες κάτι όμορφο
πριν προλάβει να ξεβάψει.
Ξέρεις,
εγώ κάποιες φορές
εύχομαι να γυρίσω πίσω .
Αλλά πολύ πίσω.
Η γη 3.000 χρόνια
πριν. 4.000.
'Έπειτα περισσότερα.
Να την βλέπω από
ελλειπτική κιτρινοπράσινη κουκκίδα
να πνίγεται σε φλόγες.
Έκρηξη.
Και ακόμη πιο πριν να είναι μονάχα δυο
μικρά σωματίδια.

Δεν έχεις ιδέα,
αλλά,
ο κόσμος συρρικνώνεται,
τα αστέρια πεθαίνουν.
Δεν υπάρχει δρόμος.
Χωρίς ηρεμία.
Ανακατεύεται το στομάχι.
Κάποιες φορές.
Άλλες σαν να το διαπερνά ρεύμα.
Και σχεδόν νιώθεις
το χάδι,από μακριά.
Είμαι δυο μείον ένα.
Χωρίς αέρα.

Χωρίς εσένα.

Ονειροκρίτης

2008-10-04T17:09:00.000-07:00

Χθες βράδυ στο όνειρό μου,
στεκόμουν σε κάποια παραλία.
Παρατηρούσα μορφές στην επιφάνεια
της θάλασσας,
Αλλά το νερό ήταν καθρέφτης.
Και όλα τα πρόσωπα
είχαν τα μάτια μου.
Δοκιμή αλλαγής σώματος.
Φόρεσα το δικό σου,
Μόνο για λίγο ,
έτσι για να δω ποια απόχρωση του
κόκκινου βλέπεις εσύ.
Για να δω την δική μου απόχρωση.
Αλλά δεν έβλεπα,
τίποτα.

Πριν λίγες εβδομάδες,
είδα πως είχες γυρίσει
την Ζωή εκεί,
σε ταινία.
Και ήμουν εγώ και κάποιος άλλος
θεατής, έναν Δεκέμβριο,
σε κάποια άδεια αίθουσα.
Αμέσως μετά την προβολή,
πήγα σε κάποιο παράνομο στέκι
μιας άλλης πόλης,
απογοητευμένη,
και έπαιξα το φεγγάρι
στα χαρτιά
αλλά το έχασα.

Έδενα τα κορδόνια μου
μια μέρα και είδα
πως περπατούσα χέρι χέρι
με κάποιον άγνωστο με
παπούτσια ιστιοπλοΐας
Έβαζα την ζώνη μου προχθές
και ξαφνικά θυμήθηκα
να με βοηθάει κάποιος άλλος να το κάνω
και εγώ μικρή
και διαφορετική
(Ίσως και να μην ήμουν εγώ τελικά)
να γελάω μαζί
με τους συνεπιβάτες υστερικά.
Σε μια αίθουσα μύρισα
ένα γνώριμο άρωμα
αλλά η αίθουσα εξαφανίστηκε
και εγώ καθόμουν πλάι σε 3 αστέρια
και ευχόμουν να κρύψω αναμνήσεις

σε όνειρα.
Σε παρακαλώ.
Μην με κρίνεις.

Αναγνώστης ημερολογιών

2008-10-04T15:55:00.000-07:00

Ένα ημερολόγιο
πάνω στο γραφείο.
118 μέρες τώρα.
Φοβάσαι να το ανοίξεις,
μην το στεγνό μελάνι
βάψει τα
ρούχα και τα
χέρια σου.
Μην φοβάσαι:
Παραλογίζεσαι.

Σήμερα,
σε μια άθλια συναυλία πάνω στην θάλασσα,
debate.
"Δεν είναι όλα άσπρο ή μαύρο" μας είπε.
Μμμ κοίτα,
Αν θες δίνεις 50%
πιθανότητα σε κάθε εκδοχή.
Πάντως,
Η ευτυχία είναι γκρι και
Φοράει μάσκα.
Μάσκα και πούπουλα.
Να το θυμάσαι.

"Ο κόσμος εδώ είναι δικός σου" μου υποσχέθηκε.
Πέρα από εδώ,
τι;
Αλλά εκεί δεν ήσουν ο εαυτός σου.
H κορυφή του κόσμου
άνηκε σε άλλα χαμόγελα,
άλλες κινήσεις.
Θαμμένο Εσύ.
118 βράδια μετά,
Κυλάνε στο ραδιόφωνο,
μελωδίες αφυπνιστικές.
Και αισθάνεσαι βασίλισσα του κόσμου
με μικρές σταγόνες αίματος
στο σκήπτρο της.

"Δεν μπορώ να μην σε έχω
γι' αυτό σε θέλω" έγραψε. αλλά έπειτα,
έφυγε.
Μερικές φορές,
κοιτάς πίσω και είναι όλα ζωντανά.
Τα χρώματα του,
σου κρατάνε το χέρι.
Άλλες είναι όλα,
ψεύτικα.
Και σε πονάει λιγάκι.
Είναι δύσκολο και
όμορφο.
Είναι γκρί,
όπως τα μικρά ξημερώματα.
Και σχεδόν το διαβάζω,
κάτω κάτω,
στην τελευταία σελίδα.
Εκεί που γράφεις_

Nομίζω πως κάθε μέρα
κλείνει με το ομορφότερο βράδυ της
Ζωής μου.

Τέλος σημαντικά ασήμαντων πραγμάτων.

2008-10-02T14:22:00.000-07:00

Απόσταση 8 χιλιομέτρων;
τόσο πρέπει να είναι.
Και είναι αλήθεια πως κάποιες φορές,
φαίνεται μεγαλύτερη.
Σε κάθε περίπτωση όμως,
χάνεις το ακριβές σημείο προορισμού.
Είσαι πάντα 8,2
ή 7,9.
Είσαι Λάθος.

Δεν χτυπάει το καταραμένο.
Και περίμενες ώρες.
"Μέρες" με διορθώνεις.
Στην πραγματικότητα,
Τα χαρτάκια του ημερολογίου τοίχου
άρχισαν να σκίζονται από μόνα τους
για να σε γλιτώσουν απ΄τον κόπο.

Δεν έχεις ιδέα τι συμβαίνει.
Δεν μπορείς να περιγράψεις,
όσα είχες με ακρίβεια.
Μα ούτε και ακριβώς πως τα έχασες.
Γυρνάς πίσω,
για να μαζέψεις δευτερόλεπτα.
Να δώσεις διαφορετικές ερμηνείες.

Ένα αστέρι πέφτει στο μπαλκόνι σου,
η κούπα σου αχνίζει
συλλαβίζοντας λέξεις.
Το ραδιόφωνο ψιθυρίζει νότες βασανιστικές
κάθε φορά που το ανοίγεις.
Ο τόνος της φωνής σου έχει αλλάξει.
Και δεν θυμάμαι,
πως θα ήσουν αν δεν ήταν έτσι

Μπορεί και να μην ήσουν.

Μάζεψε ένα λιβάδι κόκκινες τουλίπες,
45 κύματα,αστερόσκονη,δωμάτια κάστρων και μπαλκόνια σπιτιών στην κορυφή του κόσμου. Συγκέντρωσε ποιήματα,προφάσεις,υγρές μαξιλαροθήκες,3 ζευγάρια πάνινα παπούτσια.
Δέσε τα σε ένα πακέτο με κόκκινη κορδέλα.
Και όλα αυτά θα είναι
κάτι Μεγάλο.
Όχι ένα εισιτήριο πρώτης θέσης,
για εκεί.
Ένα ωραίο,
Μεγάλο

τίποτα.

Το προφίλ σου ταυτίζεται με
τον αόρατο έρωτα του 8ου χιλιομέτρου.
Το κούρασες.
Delete account.
Και ένα 8,2 καλό είναι.

Act 1,Scene 2,Take 4

2008-09-23T14:40:00.000-07:00

Άρωμα κανέλας και καραμέλας,
έχει ο αφρός στο μπάνιο.
Ντύνει όλους τους τοίχους.
Ατμός στο καθρέφτη,
καμβάς για το δάχτυλο.
Πετσέτα ζεστή.

Πράσινο τσάι και κουλουράκια,
στο μπαλκόνι, με θέα την Πόλη,
δυο χαμόγελα,
καλυμμένα με κουβέρτα.
Σκουφάκι και μπερές.
Τα κόκκινα γάντια μου.
Ο ήχος που κάνει η πόρτα
όταν κλείνει πίσω μας.
"Κρυώνεις;"
Μην ανησυχείς.
Το πεζοδρόμιο είναι πιο γκρι
Ο ουρανός πιο γκρι.
Τα σύννεφα ζωγραφίζουν μεγάλες σκιές,
στους λόφους,
εκεί όπου τελειώνουν οι σκεπές
και οι θερμοσίφωνες.
Κινούνται τόσο γρήγορα.

Γρήγορα,
Μικρά,κοφτά βήματα.
Κρυώνεις.
Το καφέ έχει δέκα μικρά
τραπεζάκια,γεμάτα,
πάντα.
Βιβλία,σταχτοδοχεία
και τσαλακωμένες σημειώσεις,
κάποιες φορές.
Έχει πολύχρωμη ταπετσαρία.
Καναπέδες βελούδινους μοβ,
φέτος.
Έχει εσένα,
Τώρα.
Και
Τον επόμενο χρόνο.
Εμένα, πέρυσι,
να περιμένω,
κάτι τόσο όμορφο σαν
Αυτό.

Είναι αλήθεια τόσο όμορφο,
που φοβάμαι
μην φωνάξει κάποιος

cut

και μου κόψει την
Ζωή,
στην μέση.

(αφιερωμένο σ.)

Σεπτέμβριος

2008-09-22T05:20:00.000-07:00

Σαν δυο παιδιά που
τσακώνονται για ένα
Παγωτό βανίλια,
21 Σεπτεμβρίου,
σε κάποια στάση
λεωφορείου.
Είναι ένα τέτοιο,
περίεργο συναίσθημα.
Σταγόνες και ζαλάδα.
Τα βλέπω όλα γύρω μας,
Σε άπειρες στροφές.

Γνωρίζεις τα 3.000 χρώματα
που παίρνουν τα αστέρια την νύχτα.
Κάνεις συλλογή αστερισμών:
Τα τραβάς στο έδαφος
με ένα μακρύ λάσο
και μετά,
Τα πνίγεις,
στις λακκούβες που πάλι,
γέμισαν με νερό,
για να μου τα χαρίσεις.
Είναι ένα ακόμη μικρό
φθινόπωρο,
είναι όμως το πρώτο μας,
μικρό φθινόπωρο.

Γκρι ουρανός,
μακρύ πουλόβερ
και τα γυαλιά σου,
τα μεγάλα μαύρα.
Η εικόνα είναι τόσο όμορφη
που σχεδόν μοιάζει στημένη.
Φαντάζομαι να δένω μια κορδέλα
γύρω της και να στην χαρίζω,
για να μην την χάσεις,
ποτέ.
Όταν με πιάνεις από την μέση,
στο μυαλό μου στροβιλίζονται
άπειρα πορτοκαλί φύλλα,
γύρω μας.

Μερικές φορές,
ξεχνάς τον τρόπο που
ζωγραφίζουν τα αστέρια.
Ή που το νερό κυλάει στο πρόσωπο.
Άλλες,
ξεχνάς να αγαπάς.
Η αλήθεια είναι,
ότι απλώς ξεχνάς.

Για τόσο λίγες στιγμές,όσες χρειάζεται,για να με αγαπάς την επόμενη στιγμή,
περισσότερο.

Ερωτευμένα χρώματα

2008-09-09T17:30:00.000-07:00

Πίσω από τα κλειστά
σου βλέφαρα
τρέχουν ένα σωρό
δικαιολογίες,
συγγνώμες,
επεξηγήσεις.
Τα παραμύθια
είναι τόσο πιο απλά:
Ένας δράκος έφαγε
το ρολόι σου
και τότε τα μαλλιά σου
κόπηκαν και δεν τα έφτανα
για να σκαρφαλώσω
στο μπαλκόνι σου
και μετά άγγιξες ένα αδράχτι
και κοιμάσαι,

ακόμη.

Με εμάς,
είναι πιο ασυνήθιστα.
Καίμε γέφυρες.
Και ενώνουμε αστέρια.
Μετράμε τα λεπτά
του δευτερολέπτου
(όχι δεν έκανα λάθος).
Όλα έχουν χρώμα,
επειδή ξέρω πως έτσι το προτιμάς
και βάφω την διάθεση,
τα ρούχα μου,
το γκαζόν που ξαπλώνουμε
πάνω,
πιο πράσινο.
Τα χείλη μου πιο κόκκινα.

Αδιαφορώ με πάθος
για το
όμορφο τέλος.
Ερωτεύομαι την διαδρομή.
Θέλω τα κύματα,τις παρεξηγήσεις,
τις παρτίδες τάβλι,
τα πρωινά δίπλα σου.
"Ορκίσου οτι δεν θα ξαναδακρύσεις"
και εγώ θα σε αγαπάω
δίχως ,

τέλος.

Imagine

2008-09-08T17:00:00.000-07:00

Άνθη κερασιάς
πέφτουν στην άσφαλτο
σαν βροχή.
Μυρωδιά λεμονίας
χτυπάει στην ξύλινη γαλάζια πόρτα.
Ασπρόμαυρα μαρμάρινα πλακάκια,
ως το άπειρο.
Άπειρο.
Μια μεγάλη παρτίδα σκάκι
στον διάδρομο,
με αμέτρητα πιόνια.
Αυτά,
με κίτρινα φορέματα,
σε αμέτρητες στροφές
γύρω από τον άξονά τους.
Τα παρακολουθώ όλα,
καθώς
κυλάει η μέρα.
Κυλάνε τα δευτερόλεπτα.
Το τηλέφωνο,
δεν λειτουργεί.
Νομίζω.
Το περιμένω ωστόσο,
καθισμένη στον μπεζ καναπέ.
Είναι άμμος.

Απέναντι,
ένα τραπεζάκι με
100 πόδια,
πάνω σε ένα χαλάκι
που είνα τόσο δα,
αλλά είναι
μπλέ και είναι η θάλασσα.
Φαντασία;
Πανιά ταξιδεύουν
προς όλες τις κατευθύνσεις.
Δεν θα φτάσουν,
πουθενά.
Ταξιδεύουν πάνω μου.
Δεν τα αισθάνομαι.

Μην πιστέψεις ούτε
στιγμή στο έδω και τώρα.
Πίσω από κάθε δευτερόλεπτο,
τρέχουν
άπειρες στιγμές.
Πανέμορφες.
Κάθε φιλί,
έχει
Τρεις χιλιάδες γεύσεις
Και άλλη μία
που θα θυμάσαι,
Αύριο.

Αληθινά,
όνειρα.
Άσχημη,
κακή

πραγματικότητα.

Μικρή Ζημιά.

2008-09-08T03:13:00.000-07:00

Έπεσα από κτίριο 22 ορόφων.
Άσχημη πτώση.
Τα σημάδια ,
άλλαξαν χρώμα με τον χρόνο.
Κόκκινα,πορτοκαλί,κίτρινα.
Μετά χάθηκαν.
Για να ξεχάσω,
συνταγή γιατρού:
Να σπάσεις καθρέφτες.
Να κόψεις φωτογραφίες.

Μετάνοια.
Μπράβο, μου λέει,
Τι να την κάνω;
Σωστά.
Αλλά πραγματικά,λυπάμαι.
Να ανοίξει η γη
και να κλειστείς
κάπου πολύ βαθιά.
Να αισθάνομαι πραγματικά,
εδώ που ανήκω.
Αυτό θέλω.
(ψέματα;)

Είμαι σε ένα
μικρό δωμάτιο
και τα τούβλα κλείνουν γύρω μου,
κάθε μέρα,
λίγο περισσότερο.
Χτυπάω τους τοίχους,
τους σπρώχνω προς τα πίσω.
Μια μέρα,
χάθηκε το μπαλκόνι
και την επόμενη,
έφυγαν και τα παράθυρα.
Ξέρω οτι θα
πεθάνω από ασφυξία.
Απλώς περιμένω.

συνταγή φίλου:
Να κάψεις αναμνήσεις.
Πώς, ρωτάω.
Χτύπα το κεφάλι σου στο τοίχο.

[Κάνατε όλοι σας λάθος.Ο χρόνος περνάει και χωρίς να ξεχνάς.Πονάει λιγάκι μονάχα.Μικρή η ζημιά.
Όταν επιτέλους,
βγαίνω από το δωμάτιο,
ξαπλώνω στο γρασίδι με ανοιχτά τα μάτια.Μπορώ να αγγίξω τον ήλιο με τα δάχτυλα.Τα σύννεφα τρέχουν πολύ πιο γρήγορα.Γρήγορη εναλλαγή εποχών.Κόσμος συναρπαστικός.Θα σου πω,πως όλες οι στιγμές ήταν πολύτιμες:κανένα αστείο δεν πήγε χαμένο.Γελάω πιο ελεύθερα,τώρα,όχι το γέλιο το συγκρατημένο για να μην παρεξηγούμαι,αλλά εκείνο το δυνατό,που σκάει στους τοίχους και επιστρέφει.
Σαν ΗΧΩ.Ακριβώς,σαν Ηχώ.]

Απομυθοποίηση

2008-09-05T07:21:00.000-07:00

Ακολουθώ τις γραμμές
ανάμεσα στις πλάκες
του πεζοδρομίου.
Σβησμένες σελίδες
στην άκρη του δρόμου.
Καμένες νότες.
Ψάχνω παντού σημάδια.
Παίζουν τα σχήματα
με τα μάτια μου.
Ένα μαύρο αυτοκίνητο.
Άλλα δυο.
ΦΤΆΝΕΙ.
Είναι γελοίο.
Αυτή είναι η Ζωή,
τώρα.
Άλλες φορές δεν υπάρχει καν δρόμος.
Ή υπάρχει ένας μικρός χωμάτινος.
Βρέχει και γεμίζει λάσπες:
Τον σιχαίνομαι.
Περνάω μέσα από τις λακκούβες,
χωρίς να σκέφτομαι.
Δεν σκέφτομαι.
Ξέρεις γιατί;
Γιατί.
Ρωτάς από απλή ευγένεια.

Είναι κάτι μικρές φορές
που όλα τα αστέρια ενώνονται σε
ένα.
Μετά αυτό γίνεται φεγγάρι,
εκρήγνυται
και τα κομμάτια του,
με διαπερνούν.
Όχι εσένα.
Μόνο εμένα.
Παντού,
αίμα
και χαμένος χρόνος.
χαμένος;
ναι χαμένος.
Γιατί ήταν λίγος.

Έχεις γεύση σαν
φλούδα πορτοκαλιού.
Στα χέρια σου χωράνε 3000 αστέρια.
Το σιχαίνομαι.
Κόβω το σώμα σε τρία σημεία.
Δεν είναι μαγικό τρικ.
Μετά θα μείνει έτσι.
Τώρα,από απόσταση,
απογυμνώνω τον μύθο.
Και για να σου
απαντήσω,
Δεν ήταν αυτή η ευχή μου.
Δεν ήταν.
Αυτό
Είναι
σκέτη,

απογοήτευση.

Ζήσε το.

2008-09-02T12:48:00.000-07:00

[υπότιτλος:γράμμα συμπαράστασης Νο.23]

Λίγο πριν πηδήξεις
από την άκρη του βράχου,
κόβεις ταχύτητα.
Πάλι,
Μένεις πίσω,
3000 βήματα.
Δυο κουταλιές νερό,
σε πνίγουν.
''Φυσιολογικό''.
Για ποιον;
Θέλω να
Ακολουθείς τα άσπρα σύννεφα των
αεροπλάνων
να ανακαλύπτεις την χώρα του
ποτέ-ποτέ
σε άδεια κουτιά παπουτσιών.
Να διώχνεις άμμο με το ξυπόλυτο
σου, καλοκαιρινό
περπάτημα.
Όλα αυτά,
δεν είσαι εσύ.
Ανώνυμος.
Θα μείνεις Βαρετός,
στην Βαρετή εναλλαγή των δευτερολέπτων.

Αυτή τη στιγμή,
Απλώνω τα χέρια μου.
250 χιλιόμετρα την ώρα.
Όλα είναι πιο γρήγορα.
Πιο όμορφα.
(Πάντα εν κινήσει.)
Θέλω,
να ζωγραφίσεις τα 3.000 χρώματα
που προσπερνώ.
Σε παρακαλώ.
Θέλω να τα δεις.
Να πιάσω στα μάτια
σου,
κάτι σαν πολύχρωμη λάμψη,
όταν γέρνεις το κεφάλι πίσω στον ήλιο.
Να κάνεις τον χρόνο
να σταματήσει,
μαζί μου.

Φοβάμαι όμως,
θα γεράσεις
πριν
προλάβεις να μεγαλώσεις.

Underwater.

2008-08-31T04:40:00.000-07:00

Υγρά λιβάδια,
λαμπτήρες στον χωμάτινο δρόμο,
αστερόσκονη.
Στα χέρια σου κρατάς τον κόσμο
ολόκληρο.
Εκτός από εμένα.
Εγώ ξοδεύω λίγες στιγμές,
ως ένοικος,
στα μάτια σου.

Τίποτα αξιοπρόσεκτο.
Τίποτα ιδιαίτερο.
Τίποτα.
(ψέμα στο ψέμα)

Το άρωμα σου,
χαράζει το δέρμα μου
και είναι ευφορία.
Ελευθερία.
Ελαφρύς κόσμος.
Κόσμος που επιπλέει.
Τα δέντρα αγκαλιάζουν
το νερό.

Τόσο κλισέ!
Αλλά,
αλήθεια,
τα μάτια σου πνίγουν το δωμάτιο.
Ένας νέος παράδεισος.
Χρυσοπράσινος,
σαν παραλία.
Μισώ την επιφάνεια
και το οξυγόνο.
Ασφυκτιώ,
για λίγα δευτερόλεπτα.
Η στιγμή σαν
καλοκαιρινό κύμα,
σκάει και χάνεσαι.
Underwater.
Ερωτεύομαι στιγμές
και

πνίγονται.

Year '08.

2008-08-30T14:07:00.000-07:00

Μελωδία πολυακουσμένη.
Αυτό δεν είναι το τέλος.
Κόβουν τα δάκρυα τις
καμπύλες της πλατείας
σε
Νέα σχήματα.
Νέα.
Νέοι άνθρωποι.

Έξω απ' τα νερά μου,
στριφογυρίζοντας
τόσο γρήγορα
που όλοι γίνεστε λάμψεις
και τρένα που φεύγουνε.
Μην φεύγετε!
Πιο κοντά στο κέντρο
αυξάνεται η ταχύτητα.
Σήμερα είναι η μέρα.
Φιλιά μέντας,
φλόγες βανίλιας,
εκτοξεύομαι.
Σήμερα.
Πιο ψηλά άλματα,
τρέχω γρηγορότερα.
Γυρνάω το δέρμα μου ανάποδα.
Τα δάχτυλά μου φιλάνε δορυφόρους
και υπόγεια ρεύματα.

Φέτος,
μόνο για μια χρονιά,
όλα ή τίποτα.
Carpe diem.
Η ανάσα μου χτυπάει στα αυτιά
και επιστρέφει .

Το λεωφορείο των ονείρων.
Συνεπιβάτες,
όλοι,
αξέχαστοι.

Πορτραίτα γυναικών

2008-08-30T13:17:00.000-07:00

Γνωρίζει αγγλικά και γαλλικά.
Τα μαλλιά της,
είναι άπειροι δρόμοι
που μπλέκονται με τα σύννεφα.
Ελεύθερα,
στον αέρα.
Το σώμα στον αέρα.
Μισεί τις απαγορεύσεις και αγαπάει
τα τραγούδια και τα κύματα.
Απαγορεύσεις ,
στην κορυφή του κόσμου,
δεν έχουν νόημα.
Speeding βαγονάκια
του λούνα παρκ, οι μέρες.
Η Πτώση δεν πονάει,
είναι διασκεδαστική.

''Με συγχωρείς,
για όσα ένιωσα
παραπάνω"
-Τι λες μικρή!
Πρόσεχε...
Μην χαρίζεσαι.
Κόψε τα σεντόνια
και βάψε τα κόκκινα,
πράσινα,
κίτρινα.
Κόψε τις μέρες ,
σε 1000 μικρά κομματάκια.
Κάνε τα χάρτη
και ταξίδεψε.

''Σ'αγαπώ και αν
θα το ήθελες,
σου ανήκω"
του ψυθιρίζεις.
Είμαστε όλες
ακροβάτισσες σε δέσμες φωτός,
κομφετί στον αέρα
ή αλυσίδες στον τοίχο.
Όμορφες τσουκνίδες.
Άλλοτε ντυμένες στα μαύρα άλλοτε
στα ροζ.
Μας ανήκει ο κόσμος
και

του ανήκουμε.

[αφιερωμένο στην Μαριλένα]

Debate.

2008-08-23T13:07:00.000-07:00

Ατμόσφαιρα.
Μην λες μεγάλα λόγια
μου είχες πεί.
Εγώ καταπίνω τις λέξεις μου,
ακόμη.
Όμορφα ψέμματα.
Με διορθώνεις.
"Τα ψέμματα είναι πάντοτε όμορφα."
Σχεδόν.
Είτε ζωγραφίζεις στον
ουρανό με
τα δάχτυλα
σαν πεντάχρονο,
είτε είσαι "το μπαλκόνι
στο τρίτο σύννεφο",
πάντα
είσαι κάτι πάνω από εμένα.

Το γκρι δεν είναι ένα χρώμα μονάχα
Το λένε τα μικρά παιδάκια
με τα γλειφιτζούρια φράουλα
και οι άγνωστοι που
ρωτάς στον δρόμο
για να βρεις το δίκιο σου.
Ανόητε.
Αντικρούεις ότι λέω.
Είσαι η φωνή
κάποιας λογικής
που καίει γέφυρες.
Με μπερδεύει.
Έχω δίκιο
"ΑΚΟΥΣ;"
Όχι,
όχι,
όχι.
Μου κάνεις τη ζωή δύσκολη.
Δύσκολη, όμορφη ζωή.
Ζωή,
όπως και να χει.

Πεταλούδες

2008-08-21T04:42:00.000-07:00

βότσαλα βρεγμένα
από θάλασσα και ursus.
Κάνε 2 ευχές
για τα πεφταστέρια
που είδαν οι άλλοι μα
όχι εσύ.
Σε ρουφάει ο ουρανός
κάποια βράδια.
Χάνεσαι
και σε ψάχνουμε.
Μεγάλη Άρκτος
σε σχήμα τραπεζίου
'η ορθογωνίου
(ποτέ δεν θα συμφωνήσουμε).
Ένωσε τις 4 τελείες με το δάχτυλο.

Πάνω από τα κύματα,
ξεχύνονται χιλιάδες πεταλούδες.
Ιπτάμενες τουλίπες.
Ζαλίζεσαι,
όπως στο γύρω-γύρω όλοι.
Σε ζαλίζουν.

Τελικά,
τα φτερά τους αγγίζουν
το φεγγάρι.
Αυτό κοκκινίζει,
ματώνει
και πνίγεται.

Αυτές,
πέφτουν σαν φλόγες απ' τον ουρανό
στην παλάμη σου.
Πεταλούδες,
χιλιάδες,
φλεγόμενες,
κολυμπούν στα μάτια σου.

τα μικρά καλοκαίρια.

2008-08-21T04:26:00.000-07:00

Βόλτα θανάτου.
Βεράντα στο αστέρι,
αυτό είναι το
χείλος του κόσμου.
Τα μακρινά φωτάκια
δηλώνουν το τέλος μιας
ολόκληρης εποχής.

Δύση φεγγαριού.
Πνίγεται στην μάυρη θάλασσα.
ακροδάχτυλα το ψάχνουν.
Ψάχνουν;
Αναζήτηση.

Παράθυρο στον ουρανό,
πόδια στο κενό.
Απόπειρα πτήσης μεταμεσονύκτιας.
Περπατάμε
όλοι
στον αέρα
Και μετά
πνιγόμαστε.

Εξομολογήσεις της κιθάρας.
Να θυμάσαι.
Βαλ'το στο repeat.
Αυτό είναι το χέιλος του κόσμου.
Ισορροπούμε.
Σήμερα.
Βαλ΄το στο repeat,
Για να το
θυμάσαι

Όχι έλλειψη.Έλλειψη.

2008-07-17T04:48:00.001-07:00

Στην άκρη του σχοινιού
τα χέρια σου,
δεμένα.
Κόμπος,
Η φωνή σου.
Ησυχία.
Μέτρας ως το εκατό
με κλειστά τα μάτια,
Και έπειτα ψάχνεις να βρεις
εσένα.
Ιδιότυπο κρυφτό.
Όσα κομμάτια
διαμελισμένα σου
βρεις
μπορείς να τα κρατήσεις.
98,99,
100.
Τίποτα.

Κοίταξε κάτω απ' το παγκάκι.
Στο χώμα που διώχνεις
όταν γυρνάς σε ελλειπτική τροχιά
και με κρατάς για να μην πέσω.

Η αλήθεια είναι ότι ψάχνω
και εγώ.
Σε ριγέ φωτογραφίες
και στον καφέ σε χάρτινα ποτηράκια.
Ακόμη σε σελίδες πολυγυρισμένες.
Σε ψάχνω, γενικά.

Ομολογία.
Φοβάμαι εσύ μην με βρεις
Φοβάμαι,
δεν θέλω να ξέρω τι θα γίνει.
Μην σπάσω και εγώ σε άπειρα κομματάκια.
Η αλήθεια είναι ότι _
Ξέχνα το.
Απλώς φοβάμαι.

Βρώμικη πόλη.

2008-07-12T03:17:00.000-07:00

Παλάμες μέσα στο αίμα.
Στις μαρμάρινες πλάκες.
Το ομορφότερο κόκκινο.
Για ακόμη μια φορά,
για εμένα είσαι
νεκρό σώμα.
Από το χώμα,
ζεστά,
Τα δάχτυλά σου ξεφεύγουν,
τυλίγονται γύρω από
τον λαιμό μου.
Πνίγουν όλες τις ιδέες μου.
Γυμνώνουν οπτικοακουστικά μέσα
από νόημα.
Σου γυρνάω την πλάτη,
τώρα,
η πόλη είναι γυμνή.
Χωρίς αναπνοή.

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου
μια έξοδο κινδύνου.
Πίσω απ' το γκρεμό,
με ανοιχτά χέρια σε εμπιστεύομαι
να κόψεις την πτώση μου.
Στα χείλη ζεστός διάολος.
ξαναγεμίζεις το ποτήρι.
Άσχημα φτερά,
άσχημων αγγέλων, στην πόλη.

Τέλος εποχής,
αποκεφαλισμός
στα σκαλιά της παλαιάς θρησκείας.
Σιχαμένη πόλη.
Τίποτα δεν αρκεί πια
Πάντα πρέπει να είναι λίγο περισσότερο.
Να είμαι λίγο περισσότερο.
Το νεκρό σου σώμα στο πάτωμα.
It excites me.
Τα γυμνά σημάδια πάνω μου.
Τίποτα δικό σου.

Μαθητές ποιητικής

2008-07-06T07:19:00.000-07:00

['Η πως να γράφετε καλαίσθητα ψέματα]

Οι άνθρωποι των ανταλλαγών
με τα ξεθωριασμένα
T-shirt.
Θα θέλανε να είχανε μάτια
που μέσα τους να κυλάνε
γαλάζια δάκρυα,
μα γεννήθηκαν σε λάθος γένος.
Μεθυσμένες σκιές,
όταν γυρίζει η πόλη γρηγορότερα
και τα φώτα κάνουν έρωτα μεταξύ τους,
κρατιούνται από τον ώμο
και σιγοτραγουδούν.

Μάσκες και
ψεύτικα λόγια κυλάνε
ανάμεσα στα γόνατα τους.
Έχει ζέστη,
στα μέσα του καλοκαιριού,
και τραγουδάνε τον αρχαίο παλμό.
Η τέχνη τους,
δημιουργεί παραισθήσεις.
Ιδρώνουν οι τοίχοι.
Μισή μερίδα θλίψη,
μισή απαξίωση
και κάτω απ' το τραπέζι
μισή ειλικρίνεια.

Πόσο ψεύτες.
Φοβισμένες λέξεις η ποίηση
σαν mixed tape.
Από αμέτρητα στενάκια
και νοήματα
να σχηματίσεις εικόνα είναι
δυσκολότερο.

Φωνήεντα παραλείπονται,
ανοίγουν πληγές
και εγω σκίζω σελίδες.
Μην τις ζητήσεις πίσω,
παρακαλώ.

Πλάθουν τέχνη πλάθω λόγο
ζωγραφίζω έρωτα
και είναι όλα,
όμορφα,
Σκουπίδια.

επείγοντα περιστατικά

2008-07-03T15:59:00.000-07:00

Ο σωλήνας ξεκινά
από ένα μπαλόνι
με μαγικά φίλτρα
και καταλήγει στην άχρηστη
πλευρά της παλάμης.
Μετράς τις σταγόνες σαν προσευχές
και αυτές, αχάριστες, σκάνε,
μικρές εκρήξεις, στο χέρι σου.
Είτε κρέμονται είτε ταράζουν την επιφάνεια.
Πάλι δυαδικοί αριθμοί.
1 ή 0.
Δεν υπάρχει τρίτη επιλογή.

Η νοσηλεύτρια αλλάζει ορούς κάθε 12 ώρες.
Το δέρμα φαντάζεσαι πως συγκρατεί
Νερό
και νευρικές απολήξεις.
"Μην τραβάτε τα σωληνάκια κύριε,
θα σας ξανατρυπήσουμε"
Καλά σου λένε.
Αν σε τρυπήσουν θα ξεφουσκώσεις σαν νερομπάλονο.
Μην το ρισκάρεις.

Στέκεται από πάνω σου σαν
άγγελος δίχως φτερά ή βουβό πρόσωπο
σε ιατρικό σίριαλ
και σε σκεπάζει με το άσπρο σεντόνι.
Η πόλη κρέμεται από αόρατα σχοινιά.
Τα τζάμια ζωγραφίζονται μπορντό
και νυχτώνει.
Φορεία με κόκκινες πιτσιλιές
σειρήνες,τηλεόραση,σκόρπιοι ιατρικοί όροι.

Ορίστε λοιπόν!
Θαυμάστε
την Πόλη του φωτός και του Δράματος.
Σε αυτή την πτέρυγα,
Όλοι,
πονάμε και δακρύζουμε
Ιδανικά.

Δωμάτιο 616

2008-07-03T14:48:00.000-07:00

Μοιάζει με σαπουνόφουσκα.
Αιωρείται,
λίγο πάνω από την επιφάνεια,
στον έκτο όροφο.
"Θα σκάσει!"
φωνάζει το ενθουσιώδες κοινό.
Μα συνεχίζει να αιωρείται,
σαν στρογγυλό γυάλινο κλουβί
με συντροφιά άλλες φούσκες.
Καμία δεν συγκρούεται με το έδαφος.
(Σχεδόν).
Όποια το κάνει αφήνει λίγο νερό εκεί που έπεσε.
Εξατμίζεται και την ξεχνάμε.
Καταραμένη ζέστη.

Αχτίδες το γυμνώνουν
με τον πιο φρικτό τρόπο.
Βάφουν με πορτοκαλί αίμα
τον απέναντι τοίχο.
Είτε οι κουρτίνες είναι
τραβηγμένες, είτε όχι,
μικρή η διαφορά.

Έχει και απέραντες γραμμές στο
σχεδόν ολοστρόγγυλο ταβάνι.
Μα δεν περιγράφουν ιστορίες
(Το γνωρίζεις γιατι πήρες τον χρόνο
σου στην μελέτη τους),
μα το χρονικό μιας ζάλης.
Σαν καλειδοσκόπιο.

Οι επιβάτες λένε
και καμία ιστορία
να κυλάνε οι ώρες.
Ο χρόνος στο 616,
Εφιαλτικά ακίνητος.

Κωμωδία. Εμείς.

2008-06-19T13:18:00.000-07:00

Καταλήξεις και συνηρημένα,
χίλια παιχνίδια με τα γράμματα.
Δίνω στις λέξεις άλλες ερμηνείες.
Based on real events.
-Όχι οτι τις πιστεύω.
Εσύ πλάθεις δικά σου σενάρια.
Ψάχνω την Ατλαντίδα στο συντριβάνι.
Λες και θα την βρω εκεί.
Με αιχμαλωτίζεις με τον φακό,
αμφισβητώ το αποτέλεσμα
και εσύ διαφωνείς.

Kρύβομαι με το σεντόνι
κλείνω την πόρτα της ντουλάπας,
Σβήνω το φως, για ασφάλεια.
Όταν διαπιστώσω (και πάλι)
πως δεν υπάρχει απειλή
βουτάω στα πιο όμορφα όνειρα.
Με μεγάλες απλωτές.
Εσύ ανάβεις το φως,
για να βλέπεις καλύτερα.

Ψάχνω στο τέλειο να βρω ψεγάδια.
Στο παραμύθι φυτρώνεις ρίζες για
να το κάνεις δικό σου.
Και την Ατλαντίδα θα έπνιγα στο συντριβάνι
απλώς για να ισχυριστώ
πως εκεί ήταν από την αρχή.
Και εσύ θα το γκρέμιζες,
για να με διαψεύσεις.
Δεν σε αγαπάω ούτε στιγμή λιγότερο.

Τελικώς,
Η τρέλα είναι καθαρά θέμα
Αγάπης και συνήθειας.

Σε αριθμούς.

2008-06-18T02:45:00.000-07:00

Μετρούσα στην διαδρομή τα σκαλιά του μετρό.
Σύνολο:124.
Εναλλακτικά, με το λεωφορείο:
2 στάσεις και ένα τέρμα, αρκετά χιλιόμετρα.
Ένα εισιτήριο,τρία χαρτομάντιλα
και 2 τσίχλες.

Ισορροπία στις ράγες που δημιουργούν
οι 3728 μαρμάρινες πλάκες
στα σημεία που ενώνονται.
Και εσύ το έχεις κάνει,
στοιχηματίζω.
Αν ξεφύγεις από τη γραμμή αυτή,
κάτι φρικτό θα συμβεί.
Ψυχαναγκασμός.
Αν πάλι μείνεις σε αυτή,
δεν κερδίζεις τίποτα.
Σε κάθε περίπτωση,
βγαίνεις χαμένος.
1-0.
(Και πάλι).

Η πόλη μας έχει ακόμη 3.361.806 χαμένους.
Μην ανησυχείς επομένως:
Είναι όλα ζήτημα
αποδοχής.

Καλύτερα να πάρω ταξί.

Ταυτότητα.

2008-06-08T13:37:00.000-07:00

Οι λέξεις, σφαίρες, ανοίγουν τρύπες
στην λογική σου κάθε φορά
που ψάχνεις το μονοπάτι.
Μονοπάτι στον αέρα.

Έμαθες να χορεύεις,
χωρίς αυτό να
αποτελεί ιδιαίτερο κατόρθωμα.
Να ενώνεσαι
με τα χρώματα του χώρου
και να δημιουργείς
εικόνες στην επιφάνεια σου
όμορφες και σχεδόν
αληθινές.
Κάτι που έκαναν και άλλοι πριν από εσένα.

Τα μάτια σου
συγκρούονται
σαν μικρά καφέ αεροπλάνα
με το βλέμμα τους,
κάθε φορά.
Αιωρείσαι κάποια βράδια
κάτω από το ραγισμένο μου ταβάνι.
Και είσαι ένα σωρό μικρές σκέψεις.
Μπαλόνια πάνω από στενά.
Άλλες φορές ηρωίδα, αγκαλιά, χαμόγελο, ευθυμία.
Πάντα είσαι εγώ.

Χωρίς όμως αυτό
να σημαίνει τίποτα.

Πώς πεθαίνουν οι ζωγράφοι

2008-06-05T04:10:00.000-07:00

[Υπότιτλος:και άλλα αναπάντητα ερωτήματα]

Κράτησες την αναπνοή
(σχεδόν)ως τα τελευταία δευτερόλεπτα.
Και τώρα περπατάς στην άλλη πλευρά.
Όμορφο τέλος.

Για εσένα να πω
πως
Λήστεψες τις αλλαγές του καιρού,
εκφράσεις ξένων προσώπων,
γεύσεις παγωτού
και χαμόγελα.
Τα Έκανες χρώμα
και έβαψες τους τοίχους μου.
Μέσα και έξω.
Πάνω από την υγρασία,
ξέρεις,
η μπογιά δεν κρατάει.
-Στο είχα πει-
Έσβησε και
μου έμεινε το παράπονο.
Ξέρεις,ήξερες
παρελθοντικοί χρόνοι
όλο μπερδεύομαι και ξεχνάω.

Μάσκες οξυγόνου στην μικρή πόλη
να σου δώσουν τι; Για πόσο καιρό;
Σωστά.Τελευταία σου μικρά έργα
οι τοίχοι μου.

Μέρες περνάνε και δευτερόλεπτα.
Ίσως με λίγη ειρωνία θα πω
όταν κάποια στιγμή με ρωτήσουν:
Έπεσαν οι Mάσκες.Ναι.
Τώρα σε διαβάζω ευκολότερα.