Παραπατώντας ένα βράδυ,
μπήκες σε έναν κινηματογράφο.
Και είδες μια ταινία με
τέσσερα σενάρια.
Και ήταν όλα,
εγώ.
Και τότε θυμήθηκες
τον τρόπο που ο ήλιος πέφτει
στις βλεφαρίδες μου.
Για λίγο.
Ένα ζευγάρι,
σε κάποιο πάρκο των προαστίων,
περπατάει στον πρώτο ανοιξιάτικο ήλιο,
κρατώντας χέρια.
Χαμογελάνε.
Περνάμε μήνες μέσα από τα
δευτερόλεπτα.
Περνάνε φιλιά,αρώματα,
σύννεφα,
σαν χάδι,
πάνω από το καταπράσινο γρασίδι.
Περπατάνε ανάμεσα στα δέντρα
Και δεν γερνάνε,
ποτέ.
Την ίδια στιγμή,
Σε κάποιο άλλο σημείο της
πόλης,
δυο φίλες,
συζητούν για χίλιες δυο εκδοχές
μιας ιστορίας
και κάποιους λίγους φόβους,
πάνω από ζεστή,
αρωματισμένη σοκολάτα.
Ξαφνικά κάποιος άγνωστος ή
γνωστός κάποιας άλλης ζωής,
εμφανίζεται για να θυμίσει
την σημασία του τυχαίου.
Και τα λουλούδια που
πέφτουν από τον ουρανό,
αλλάζουν σχήμα και
γίνονται πουλιά με
μπορντό φτερά.
Και αρχίζουν ένα όμορφο ταξίδι,
γύρω από τον κόσμο και
προς την ελευθερία.
Μερικά βράδια μετά,
μια γυναίκα με χείλη βαμμένα,
και μαργαριταρένια σκουλαρίκια,
μοιράζεται ένα γλυκό σε
κάποιο εστιατόριο με
έναν άντρα,που φοράει καπέλο εποχής και
μιλάει για ταξίδια
και όνειρα.
Πάνω από τον καπνό,
Μοιράζονται βαθιά βλέμματα
Και το εστιατόριο μετατρέπεται
σε σκηνή θεάτρου.
Το έργο χαρακτηρίζεται από
Ένταση.
Φωνές και φιλιά.
Στην κορύφωση της παράστασης
κάποιος από τους πρωταγωνιστές φεύγει
και κάποιος άλλος χάνεται.
Πάνω από το κοινό,
πετάνε τα μπορντό πουλιά,
και καθώς το κοινό χειροκροτεί ενθουσιωδώς,
την τόσο αληθινή ερμηνεία,
τα φτερά τους παίρνουν φωτιά
και γίνονται καπνός.
Δεν υπάρχει συνέχεια.
Στο ίδιο διάστημα,
δυο παιδιά παρακολουθούν
μια ανούσια ταινία σε
κάποιο κεντρικό κινηματογράφο.
Αργότερα καθώς βγαίνουν από την αίθουσα
βρέχει.
Στέκονται στο πεζοδρόμιο και
Ανταλλάσσουν ένα φιλί,
όμορφα ήρεμο.
Που διαρκεί για
50 χρόνια.
Και λήγει μέσα σε λουλούδια
και αγαπημένες μελωδίες.
Και πέρασαν πολλές στιγμές.
Πολλοί ηθοποιοί ήρθαν και έφυγαν.
Και σου διαβάζω τώρα
το τέταρτο σενάριο.
Και ξέρω ότι θυμάσαι
Μα η αλήθεια είναι ότι
δεν θέλω απλώς,
να θυμάσαι.
