Αντίθετο της πραγματικότητας.

Τα σύννεφα αυτές τις μέρες
κυλάνε σαν τα τρένα
γύρω από
χριστουγεννιάτικο δέντρο.
Εύχονται να είχαν
κάποια άλλη τροχιά.
Μακριά από
εδώ.
Δακρύζω και
τα μάγουλα σου βρέχονται.
Και χαμογελάς.
Και είναι στιγμές όμορφες
σε άσχημη εποχή,άσχημων πραγμάτων.

Και είναι σαν ο κόσμος γύρω από
αυτή τη στιγμή να γυρνάει πολύ γρήγορα.
Κάποιος μου είχε μάθει
πως τα πράγματα γίνονται
αόρατα σε ταχύτητες
τεράστιες.
και δεν έχει σημασία
αν ισχύει
Γιατί στον δικό μου κόσμο η φυσική
έχει άλλους νόμους.
Απαιτώ το μερίδιο μας στην
φαντασία:


Θέλω να είμαι καθισμένη σε ένα ράφι κουζίνας
σαν ένα συστατικό,
παράξενης συνταγής.
Και όλα να έχουν καινούριο άρωμα.
Τα χέρια σου να είναι
ποτάμια σε όλους τους δρόμους.
Θα ήθελα να είμαστε όλοι,
πλήθος
χαρούμενης συναυλίας
και όχι θλιβερής πομπής.


Χωρίς μουσική αυτή τη φορά,
στροβιλίζονται
στο κέντρο
του δρόμου,
ανάμεσα σε άλλα,
δυο μικρά παιδάκια.
Και σε κρατάω σφιχτά
με τις βλεφαρίδες να αγγίζουν
γιατί
Φοβάμαι να είμαι εδώ,

αν δεν είμαι μαζί σου.

Το Τέλος μιας πόλης.

Αλυσίδες γύρω από
τις σκέψεις σας
να τις κρατήσω εδώ,
μην χαθούν και αυτές
και αφήσουν την πόλη όπως οι φωνές
των μπαλκονιών.
Έβρεχε 25 ώρες συνεχόμενα.
Ο ουρανός,
σε μια τελευταία προσπάθεια
για την "περίπτωσή μας".
Έπειτα,
παραιτήθηκε.

Ο δρόμος είναι Μεγάλος,
έχει χίλιες φωνές,
είναι πολύχρωμος,
πνίγεται σε καπνούς,
φυσάει σαν κριθάρι,
κυλάει σαν
λάσπη.
Και νομίζω πως Ο δρόμος δεν είναι
παρα μια
λέξη
και αληθινά,
η πραγματική επανάσταση
δεν ξέρω
που γίνεται.
Τα παιδιά ξήλωναν τις πλάκες του
πεζοδρομίου
και έψαχναν από κάτω.
Και ο δράκος δεν ήξερε
ποιον πρίγκιπα να τυλίξει
σε φλόγες.
Και τα στενά δάκρυσαν,
τεχνητά.

Δώρισα αμέτρητα δευτερόλεπτα
σήμερα,
στις εικόνες.
Ο φόβος μου έκλεψε 59078 αναπνοές.
Διδάχτηκα να Μην μαθαίνω,
από αυτή τη Πόλη.
Βρώμικη πόλη,
Λερωμένη.

έχουμε αποδείξεις εναντίον σου.
χαρτιά που θα σε τύλιγαν
Στις φλόγες.
Δάκρυα στα θρανία.
Χωράφια καμμένα.
Έχουμε,

Αίμα στο
πεζοδρόμιο.

Η 25η ώρα.

Tα χείλη σου τα έραψες σε
ένα μικρό σημείο
στην άκρη του ξύλινου δαπέδου.
Μπήκε Δεκέμβρης.
Γδύθηκαν τα δέντρα του
πεζοδρομίου σου,
στην ουσία τους.
Άπλωσες την μοκέτα από πάνω του
και ζέστανες το χαμόγελό σου.
Και με κάλεσες.
Άλλος ένας γλυκόπικρος χειμώνας,
τυλιγμένος με άσπρο κασκόλ.

Και μετά περπάτησες με γυμνά πόδια
από πάνω απ΄το χαλί σου,
και έσυρες το γέλιο σου μαζί σου.
Τραυματισμένο,
σε νέα ταξίδια.
Από την μία γωνία του δωματίου στην άλλη,
με άπειρες κινήσεις.
Απίθανες περιπέτειες.

Κάποιες φορές τα χέρια σου
είναι
τα σκοτεινά πουλιά
πίσω από τις κουρτίνες
και άλλες τα δάχτυλα σου σερπαντίνες.
Και τα τριμμένα παπούτσια σου
και το σκισμένο τζιν,
παράξενα στο chic δωμάτιο
Της Μπεζ Μοκέτας,
μου λένε ιστορίες.
Παίζουν σκάκι μαζί μου
και με νικάνε κάθε φορά.
Checkmate.
Παίζουν μουσική μαζί μου
και είναι μια μικρή επανάσταση
από εκείνες
που σε βοηθάνε στην

Αναπνοή.

Αν δεν ήταν έτσι.

Φαντάσου την απόσταση
μεταξύ δυο
δευτερολέπτων,
σαν αυτή ανάμεσα σε
δύο πλακάκια πεζοδρομίου.
Πολλά μπορούν να συμβούν
στο μεσοδιάστημα.
Άπειρες
ρωγμές.


Μία νεκρή κοπέλα
στη θέση του οδηγού
σε ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο,
τα φώτα ενός περιπτέρου από μακριά,
ένας μακρινός ήχος
ραδιοφώνου,
με μισοκοιμισμένο ομιλητή.
Σε κάποιο κλαμπ
σε ρυθμό
και φώτα
στον χορό άνθρωποι
άπειροι,
για μία στιγμή με τα πόδια πάνω από
το έδαφος.
Σε ένα μοναδικό άλμα,
πέρα από το φως.

Εσύ όμως,
στέκεσαι στην άκρη του δρόμου.
Σχοινιά τυλίγονται γύρω
Από τον δεξί σου καρπό
και τον αριστερό σου αστράγαλο.
Γύρω από το στόμα σου.
Δίχως φιλί.
Δίχως φωνή
χωρίς ταχύτητα,
μπορείς να ισχυρίζεσαι ακόμη
πως υπάρχεις;

Μην πιστέψεις στιγμή
στην "γρήγορη εποχή":
ο χρόνος εδώ κυλάει
πραγματικά
αργά.
Μπουσουλώντας θα διανύσεις
και το
επόμενο 24ωρο,
σε μία μοναδική προσπάθεια να
βρεθείς,
πέρα από τον χρόνο.

Μην με ξαναρωτήσεις
πως θα ήταν
ο κόσμος σου αν δεν ήταν έτσι.
Θα ήταν απλώς,

αλλιώς.

Στο επίκεντρο

'' είναι ένα από εκείνα τα άτομα..!"
ναι.ίσως.
Είναι από εκείνα τα
χαμογελαστά άτομα.
Που η φωνή τους καταλαμβάνει
χώρο στην ατμόσφαιρα.
Που προσφέρουν καρδίες,
χέρι με χέρι
και πουλάνε τις φλέβες,
σαν να ήτανε ποτάμια του κόσμου.


ΔΙδάσκει κολύμβηση εθελοντικά.
Η μέθοδός του είναι κατευθείαν
στα απάτα.
Αυτά που φοβάμαι με
τα 800 τέρατα κάτω από τα πόδια
και
τα σκουροπράσινα φύκια.
Παρεά με τα μεγάλα παιδία,
τα μικρά.
Άτσαλα με κόκκινα μάτια από το αλάτι,
μάτια χαμογελαστά.
Κατευθείαν στα βαθιά.

Στη μέση της αίθουσας
με την συζήτηση
σε πορτοκαλί χρώμα,
σε έντονο κόκκινο.
Με όλες τις λέξεις να φεύγουν σαν
διαστημικά λεωφορεία,
σε τροχιά γυρώ από
εκείνον.
Ζεστά μάτια,
ζεστό όραμα για τον κόσμο.
Πίσω από το προσεγμένο του
ντύσιμο,
κυμματίζουν πρόσωπα και σημαίες.
Πολύχρωμοι δρόμοι,
όλοι στην μέση της αίθουσας.
Και είναι σαν ένα πυροτέχνημα,
που δεν ξέρεις πότε θα
εξαφανιστεί.
Δεν γνωρίζει αν έχει
σύνορα.


ναι.
σωστά.

χωρίς διαιτητή.

Κάποτε σου είχα γράψει
πως αν
επιθυμούσες να υποκριθείς
πως ήταν παιχνίδι,
θα έμενε παιχνίδι.
Τώρα,
Σε παρατηρώ καθώς
κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου.
Και Εκείνη,
κρύβεται πίσω
από εσένα.
Και είσαστε δυο
άγνωστοι,
που τρώνε ροζ και γαλάζια ζαχαρωτά,
το πρωί σε ένα παγκάκι,
στη μέση του πουθενά.
Που παριστάνουν πως πίνουν
από το ίδιο μπουκάλι κρασί.
Και το κρασί έχει και για
τους δύο την ίδια πικρή
γεύση.
Την σπρώχνεις στην κούνια
και εκείνη κάνει
τον γύρω του κόσμου.
Και επιστρέφει.
Και γελάτε.
Γελάτε δυνατά και
πολύ.
Προστατεύω τις αναμνήσεις σας,
σε φωτογραφίες.
Αρχίζει να βρέχει
και οι
σταγόνες είναι κόκκινες.
Ύστερα μοβ
Και μπορεί να
είναι το τέλος του κόσμου,
αλλά δεν το παρατηρείτε
και δεν το επισημαίνω
επειδή
δεν θα είχε σημασία.

Θα βάλω μόνο τίτλο
στις φωτογραφίες,
πως το σκορ είναι 3-2.
Αυτή η παρτίδα,
δεν χωρά σχολιασμούς.
Άλλωστε,
από καιρό έχω σταματήσει να
καταλαβαίνω τους κανόνες.

Ακινησία

παρατηρώντας το κάδρο του
ανοιχτού
παράθυρου.
Όχι έξω από αυτό.
Γαλάζιο ανοιχτό
με ξεφτισμένο βερνίκι.
Όλα του τα ελαττώματα σε
προβολή.
Ανοιχτό
προς τους περαστικούς,
ωστόσο.
Υπάρχει κάποια ομορφιά
σε αυτή την εγκατάλειψή του.
Αφιέρωση 30 δευτερολέπτων
πολύτιμου
(ίσως και όχι)
χρόνου
σε αυτό το παραπλανητικό,
πλαίσιο φωτογραφίας
του κόσμου.

Σταμάτησε να αποτελεί
πηγή έμπνευσης
το λερωμένο πεζοδρόμιο.
Η ηχώ της τηλεόρασης
του απέναντι παραθύρου.
Σταμάτησε το όνειρο
στην πόλη των χρωμάτων.
Και κανένα από τα κολλημένα τετραγωνάκια
στα κτίσματα
δεν θυμίζει καμβά,
καμία ματιά,
πινέλο.
Σε κάποια άκρη του πορτοκαλιού,
όλα,
αλλάζουν.
Και είναι σαν σε
αυτή τη μικρή γειτονιά
να αλλάζει μόνο το βερνίκι
που περνάμε τα
σπασμένα.

Ξανά και ξανά,
όσες φορές χρειαστεί
Μέχρις ότου,
να καλυφθεί
η ντροπή,

παντελώς.

Ερωτευμένος αστροναύτης.

πες της.
προσεδάφιση στον πλανήτη
Ερμή.
κόκκινη σκόνη
και αστεράκια από
αυτά που κολλάς με Blu-tack στο
ταβάνι.
Και όλος ο κόσμος χωράει
κάτω από τις πατούσες σου.
Κάνε άλλο ένα βήμα
Και για εκείνη.

Στο διάστημα
μπορείς να φανταστείς
την γεύση του ροδάκινου;
ή ένα απέραντο λιβάδι μαργαρίτες;
Από το νούμερο 127
της πολυκατοικίας
μπορεί να ερωτευτεί
ένα φλεγόμενο αστέρι;
Συνέχεια τρέχει στο μυαλό
της η σκέψη:
Πλέεις ανάμεσα σε
νεκρά πλέον αστρικά σώματα.
Και εκείνη,
πινέζα, στο γαλαζοπράσινο επιτραπέζιο,
ξαναρίχνει τα ζάρια.



Υποσχέσoυ με μια κραυγή
έξω από τα όρια της ατμόσφαιρας:
δεν θα πονέσει.
Κράτησε του τα χέρια
κατά τη διάρκεια
της μεγάλης
πτώσης.
Ανακούφιση.

Πες της,
πως η γη έμοιαζε με
μεγάλο πορτοκάλι,
από ψηλά.
Πως η ατμόσφαιρα είναι
ένα χαμόγελο
πλατύ
σαν καλοκαίρι.

Suncity's superhero.

καλωσορίζω την φαντασία σου,
σε αυτή τη
καινούρια
διάσταση.
Μπορείς να
κυλάς πάνω στα σύννεφα
-έτσι σε φαντάζομαι.
Μπορείς να περπατάς


πάνω
από τα σύννεφα.
Όταν πέφτεις σαν βροχή
να πνίγεις
σπασμένα μολύβια
πεταμένα δίπλα σε μάντρες σχολείων.
Θα μπορούσες.
Είσαι σαν τέλος εξετάσεων.
Ένα ατελείωτο γκάζι,
χωρίς μηχανή
ή ρόδες.
Σαν σχεδία
που ισορροπεί
στον αέρα.

Δίχως ίχνος αυταπάτης
θα σου πω,
σήμερα,
πως θα μπορούσες να είσαι
κάποιο είδος υπερήρωα.
Άλλος ένας χορός έντονος,
αφιερωμένος.
19ο φεγγάρι,
πάλι.


Μπορείς και με κάνεις
να
Σε αγαπώ περισσότερο από τη
ζωή.
Με το ρεαλιστικό νόημα της φράσης.


Tελικώς,
όλοι αγαπάνε με τον ίδιο τρόπο.
Εμείς,
αλλιώτικα.



(όλοι αυτό πρέπει να πιστεύουν.)

Α όπως αδιόρθωτος.

ένα διαφορετικό είδος,
λάμψης.
cambiamento.
Αυτό χρειάζεται.
Βλέπεις οι τοίχοι σου είναι μοιρασμένοι
σε δυο αποχρώσεις:
Κόκκινοι και άσπροι.
Βαρετοί.
Αγόρασες
ένα καινούριο πορτατίφ,
γιατί το παλιό χάλασε
Και είπες δεν μπορείς να κοιμηθείς στο
σκοτάδι.
Αλλά είναι ίδιο ακριβώς.
Το τοποθέτησες απέναντι από
τον τοίχο.
Κάθε βράδυ
είσαι στη μέση μιας βαρετής
χορογραφίας σκιών.
Και σχεδόν ακούς τα βήματά τους.
Και κοιμάσαι ήσυχος.

Ένας διαφορετικός ήχος.
Σαν την δική σου φωνή υψωμένη.
Alto.
Σε άλλη γλώσσα.
Συναισθήματα δεμένα με σχοινάκια σε
γραμματικούς Κανόνες ,
που μαθαίνεις από την αρχή.
Αυτό χρειάζεται.

Ένα νεο ταξίδι.
Περιπλάνηση σε μια γη
που τα δέντρα θα
γαντζώνονται με τις ρίζες τους
από τα σύννεφα.
Ανάποδα.
Μπορεί να χρειάζεται και αυτό.
Ή μπορεί και όχι.


Η αλήθεια είναι πως
Χτύπησες τοίχο.
σε ακούω κάθε απόγευμα,
που ξύνεις τον σοβά.
Απελπισία.
Ανάγκη για αλλαγή.
Μάλιστα. Αναγνώριση.
Το Α. βήμα προς την αντιμετώπιση του
προβλήματος.

Μια βαλίτσα
είναι το Β. βήμα.
Μια βαλίτσα και
arrivederci.
Να τι Χρειάζεται!


υποσημείωση:
Μπορείς να την προμηθευτείς
και σε ασπροκόκκινο,
Αν επιμένεις.

Travel guide

Είναι φτιαγμένο
από χοντρές κλωστές,
με κρυστάλλους πράσινους.
Μικρές καρδούλες,
δυο,
μπλεγμένες
Κοιμόταν κάτω από
το
στρώμα,
πριν την επανεύρεσή του.
Σαν να έκοψα το ταξίδι του
στην μέση.

Κόντρα με το φως.
Οι αχτίδες
μέσα από τα γυαλάκια φοράνε
πράσινα φορέματα.
Δεν νομίζω να έχει αγαπηθεί θέαμα
περισσότερο από αυτό
εδώ.
Δεν είναι απλό.
Είναι μια βόλτα κάτω από την θάλασσα,
εκεί που το χρώμα της επιφάνειας
παίρνει κάτι από τα φύκια.
Ύπνος κάποιο χειμώνα στο γρασίδι,
αγκαλιά με το κρύο.
Είναι η άνοιξη στο ξύλινα παγκάκια
του πάρκου.
Σχέδιο πάνω σε μια ροζ πολυφορεμένη
μπλούζα μου
που μοιραζόμαστε.
Δεν είναι απλώς εικόνες.
Όχι, δεν είναι καθόλου
απλό.

Και κάτι μου ψιθύρισε
πως οι αλήθειες μου
επαναλαμβάνονται.
Μέσα από λέξεις και τις συνώνυμες τους.
Αίσθημα ντροπής.
Τελικώς,
δεν νομίζω πως
είναι κακό.
Οι πράσινες κλωστές στο χέρια μου
με τον καιρό,έκαναν τους
φόβους μου άχρωμους.
Και από πάνω μου περνάνε μόνο
όμορφες εικόνες.
Και ημέρες.
Το δώρο της
ηρεμίας.

Πάνω στον καρπό μου
δεμένο το ομορφότερο χαμόγελο,
έτσι ακριβώς όπως μου το χάρισες.
Συνέχεια ταξιδεύω στα χρώματά του.
Γενικότερα,
συνέχεια,

ταξιδεύω.
Δεν χρειάζεται να
είναι
οι γραμμές μου,
κάτι παραπάνω.
Ίσως και να
είναι
τόσο απλό.

Πρωταγωνιστής τηλεοπτικού σίριαλ.

Σαν να τρως το πορτοκάλι
με την φλούδα.
Κάτι πικρό
και περίεργο.
Καις την γλώσσα.
Τα παντζούρια έγιναν από
γαλάζια,
κοκκινόμαυρα.
H μουσική υπόκρουση σε ρόλο εκτελεστή.
Βασανιστήρια με
όμορφες μελωδίες.

Αυτό το μικρό αίσθημα
πως ο καπνός από
το τσιγάρο που
άναψαν στο διπλανό τραπέζι θα σε πνίξει.
Σαν κάποιος να χαράζει
τον μαυροπίνακα με τα νύχια.
Ή όπως ο ήχος μπαλονιού που σκάει.
Disturbing.

Δεν χωράς.
Φόρεσες τα χρώματα της αμαρτίας,
μα δεν σου ανήκουν καν εκείνα.
Δολοφόνος χωρίς θύμα.
Και δοκιμάζεις 3.000 διαφορετικές μάσκες,
Όπως όλοι οι κακοί υποκριτές.
Όχι,
δεν το θέλω το αυτόγραφό σου.
Δεν είσαι τίποτα το
αξιοπρόσεκτο.
Είμαστε άλλοι 3.199.999 και είσαι


και εσύ.
Από το on στο off με μεγάλη ευκολία.

2 μείον 1

Ανακατεύεται το στομάχι.
Ξέρεις,
στο μυαλό παίζει συνέχεια
η ίδια μελωδία.
Soundtrack στιγμών.
Πάντα.
Δηλαδή,όχι ακριβώς
πάντα.


Ξέρεις,
σε φαντάζομαι στο χείλος ενός
γκρεμού,
με χέρια ανοιχτά σαν φτερά
και εκατομμύρια πεταλούδες να
ξεφεύγουν από τα δάχτυλα σου.
Φαντάζομαι πως υπάρχει
μονάχα ένας δρόμος.
Και οδηγεί,
μονάχα εκεί.
Ξέρεις,
ίσως και να μην ξέρεις δηλαδή,
αλλά η Ζωή εδώ τώρα,
δεν έχει χρώμα.
Οι λεμονιές είναι γκρι,
οι λάμπες των δρόμων είναι σπασμένες,
η Πόλη πνίγει τα αστέρια.

Εσύ πάλι είχες ευχηθεί
κάτι διαφορετικό.
Να πάγωνες τον χρόνο.
Αλλιώτικα θα τελείωνες κάτι όμορφο
πριν προλάβει να ξεβάψει.
Ξέρεις,
εγώ κάποιες φορές
εύχομαι να γυρίσω πίσω .
Αλλά πολύ πίσω.
Η γη 3.000 χρόνια
πριν. 4.000.
'Έπειτα περισσότερα.
Να την βλέπω από
ελλειπτική κιτρινοπράσινη κουκκίδα
να πνίγεται σε φλόγες.
Έκρηξη.
Και ακόμη πιο πριν να είναι μονάχα δυο
μικρά σωματίδια.

Δεν έχεις ιδέα,
αλλά,
ο κόσμος συρρικνώνεται,
τα αστέρια πεθαίνουν.
Δεν υπάρχει δρόμος.
Χωρίς ηρεμία.
Ανακατεύεται το στομάχι.
Κάποιες φορές.
Άλλες σαν να το διαπερνά ρεύμα.
Και σχεδόν νιώθεις
το χάδι,από μακριά.
Είμαι δυο μείον ένα.
Χωρίς αέρα.

Χωρίς εσένα.

Ονειροκρίτης

Χθες βράδυ στο όνειρό μου,
στεκόμουν σε κάποια παραλία.
Παρατηρούσα μορφές στην επιφάνεια
της θάλασσας,
Αλλά το νερό ήταν καθρέφτης.
Και όλα τα πρόσωπα
είχαν τα μάτια μου.
Δοκιμή αλλαγής σώματος.
Φόρεσα το δικό σου,
Μόνο για λίγο ,
έτσι για να δω ποια απόχρωση του
κόκκινου βλέπεις εσύ.
Για να δω την δική μου απόχρωση.
Αλλά δεν έβλεπα,
τίποτα.

Πριν λίγες εβδομάδες,
είδα πως είχες γυρίσει
την Ζωή εκεί,
σε ταινία.
Και ήμουν εγώ και κάποιος άλλος
θεατής, έναν Δεκέμβριο,
σε κάποια άδεια αίθουσα.
Αμέσως μετά την προβολή,
πήγα σε κάποιο παράνομο στέκι
μιας άλλης πόλης,
απογοητευμένη,
και έπαιξα το φεγγάρι
στα χαρτιά
αλλά το έχασα.

Έδενα τα κορδόνια μου
μια μέρα και είδα
πως περπατούσα χέρι χέρι
με κάποιον άγνωστο με
παπούτσια ιστιοπλοΐας
Έβαζα την ζώνη μου προχθές
και ξαφνικά θυμήθηκα
να με βοηθάει κάποιος άλλος να το κάνω
και εγώ μικρή
και διαφορετική
(Ίσως και να μην ήμουν εγώ τελικά)
να γελάω μαζί
με τους συνεπιβάτες υστερικά.
Σε μια αίθουσα μύρισα
ένα γνώριμο άρωμα
αλλά η αίθουσα εξαφανίστηκε
και εγώ καθόμουν πλάι σε 3 αστέρια
και ευχόμουν να κρύψω αναμνήσεις


σε όνειρα.
Σε παρακαλώ.
Μην με κρίνεις.

Αναγνώστης ημερολογιών

Ένα ημερολόγιο
πάνω στο γραφείο.
118 μέρες τώρα.
Φοβάσαι να το ανοίξεις,
μην το στεγνό μελάνι
βάψει τα
ρούχα και τα
χέρια σου.
Μην φοβάσαι:
Παραλογίζεσαι.

Σήμερα,
σε μια άθλια συναυλία πάνω στην θάλασσα,
debate.
"Δεν είναι όλα άσπρο ή μαύρο" μας είπε.
Μμμ κοίτα,
Αν θες δίνεις 50%
πιθανότητα σε κάθε εκδοχή.
Πάντως,
Η ευτυχία είναι γκρι και
Φοράει μάσκα.
Μάσκα και πούπουλα.
Να το θυμάσαι.


"Ο κόσμος εδώ είναι δικός σου" μου υποσχέθηκε.
Πέρα από εδώ,
τι;
Αλλά εκεί δεν ήσουν ο εαυτός σου.
H κορυφή του κόσμου
άνηκε σε άλλα χαμόγελα,
άλλες κινήσεις.
Θαμμένο Εσύ.
118 βράδια μετά,
Κυλάνε στο ραδιόφωνο,
μελωδίες αφυπνιστικές.
Και αισθάνεσαι βασίλισσα του κόσμου
με μικρές σταγόνες αίματος
στο σκήπτρο της.

"Δεν μπορώ να μην σε έχω
γι' αυτό σε θέλω" έγραψε. αλλά έπειτα,
έφυγε.
Μερικές φορές,
κοιτάς πίσω και είναι όλα ζωντανά.
Τα χρώματα του,
σου κρατάνε το χέρι.
Άλλες είναι όλα,
ψεύτικα.
Και σε πονάει λιγάκι.
Είναι δύσκολο και
όμορφο.
Είναι γκρί,
όπως τα μικρά ξημερώματα.
Και σχεδόν το διαβάζω,
κάτω κάτω,
στην τελευταία σελίδα.
Εκεί που γράφεις_





Nομίζω πως κάθε μέρα
κλείνει με το ομορφότερο βράδυ της
Ζωής μου.

Τέλος σημαντικά ασήμαντων πραγμάτων.

Απόσταση 8 χιλιομέτρων;
τόσο πρέπει να είναι.
Και είναι αλήθεια πως κάποιες φορές,
φαίνεται μεγαλύτερη.
Σε κάθε περίπτωση όμως,
χάνεις το ακριβές σημείο προορισμού.
Είσαι πάντα 8,2
ή 7,9.
Είσαι Λάθος.


Δεν χτυπάει το καταραμένο.
Και περίμενες ώρες.
"Μέρες" με διορθώνεις.
Στην πραγματικότητα,
Τα χαρτάκια του ημερολογίου τοίχου
άρχισαν να σκίζονται από μόνα τους
για να σε γλιτώσουν απ΄τον κόπο.


Δεν έχεις ιδέα τι συμβαίνει.
Δεν μπορείς να περιγράψεις,
όσα είχες με ακρίβεια.
Μα ούτε και ακριβώς πως τα έχασες.
Γυρνάς πίσω,
για να μαζέψεις δευτερόλεπτα.
Να δώσεις διαφορετικές ερμηνείες.


Ένα αστέρι πέφτει στο μπαλκόνι σου,
η κούπα σου αχνίζει
συλλαβίζοντας λέξεις.
Το ραδιόφωνο ψιθυρίζει νότες βασανιστικές
κάθε φορά που το ανοίγεις.
Ο τόνος της φωνής σου έχει αλλάξει.
Και δεν θυμάμαι,
πως θα ήσουν αν δεν ήταν έτσι

Μπορεί και να μην ήσουν.

Μάζεψε ένα λιβάδι κόκκινες τουλίπες,
45 κύματα,αστερόσκονη,δωμάτια κάστρων και μπαλκόνια σπιτιών στην κορυφή του κόσμου. Συγκέντρωσε ποιήματα,προφάσεις,υγρές μαξιλαροθήκες,3 ζευγάρια πάνινα παπούτσια.
Δέσε τα σε ένα πακέτο με κόκκινη κορδέλα.
Και όλα αυτά θα είναι
κάτι Μεγάλο.
Όχι ένα εισιτήριο πρώτης θέσης,
για εκεί.
Ένα ωραίο,
Μεγάλο

τίποτα.

Το προφίλ σου ταυτίζεται με
τον αόρατο έρωτα του 8ου χιλιομέτρου.
Το κούρασες.
Delete account.
Και ένα 8,2 καλό είναι.

Act 1,Scene 2,Take 4

Άρωμα κανέλας και καραμέλας,
έχει ο αφρός στο μπάνιο.
Ντύνει όλους τους τοίχους.
Ατμός στο καθρέφτη,
καμβάς για το δάχτυλο.
Πετσέτα ζεστή.

Πράσινο τσάι και κουλουράκια,
στο μπαλκόνι, με θέα την Πόλη,
δυο χαμόγελα,
καλυμμένα με κουβέρτα.
Σκουφάκι και μπερές.
Τα κόκκινα γάντια μου.
Ο ήχος που κάνει η πόρτα
όταν κλείνει πίσω μας.
"Κρυώνεις;"
Μην ανησυχείς.
Το πεζοδρόμιο είναι πιο γκρι
Ο ουρανός πιο γκρι.
Τα σύννεφα ζωγραφίζουν μεγάλες σκιές,
στους λόφους,
εκεί όπου τελειώνουν οι σκεπές
και οι θερμοσίφωνες.
Κινούνται τόσο γρήγορα.

Γρήγορα,
Μικρά,κοφτά βήματα.
Κρυώνεις.
Το καφέ έχει δέκα μικρά
τραπεζάκια,γεμάτα,
πάντα.
Βιβλία,σταχτοδοχεία
και τσαλακωμένες σημειώσεις,
κάποιες φορές.
Έχει πολύχρωμη ταπετσαρία.
Καναπέδες βελούδινους μοβ,
φέτος.
Έχει εσένα,
Τώρα.
Και
Τον επόμενο χρόνο.
Εμένα, πέρυσι,
να περιμένω,
κάτι τόσο όμορφο σαν
Αυτό.


Είναι αλήθεια τόσο όμορφο,
που φοβάμαι
μην φωνάξει κάποιος

cut

και μου κόψει την
Ζωή,
στην μέση.





(αφιερωμένο σ.)

Σεπτέμβριος

Σαν δυο παιδιά που
τσακώνονται για ένα
Παγωτό βανίλια,
21 Σεπτεμβρίου,
σε κάποια στάση
λεωφορείου.
Είναι ένα τέτοιο,
περίεργο συναίσθημα.
Σταγόνες και ζαλάδα.
Τα βλέπω όλα γύρω μας,
Σε άπειρες στροφές.


Γνωρίζεις τα 3.000 χρώματα
που παίρνουν τα αστέρια την νύχτα.
Κάνεις συλλογή αστερισμών:
Τα τραβάς στο έδαφος
με ένα μακρύ λάσο
και μετά,
Τα πνίγεις,
στις λακκούβες που πάλι,
γέμισαν με νερό,
για να μου τα χαρίσεις.
Είναι ένα ακόμη μικρό
φθινόπωρο,
είναι όμως το πρώτο μας,
μικρό φθινόπωρο.


Γκρι ουρανός,
μακρύ πουλόβερ
και τα γυαλιά σου,
τα μεγάλα μαύρα.
Η εικόνα είναι τόσο όμορφη
που σχεδόν μοιάζει στημένη.
Φαντάζομαι να δένω μια κορδέλα
γύρω της και να στην χαρίζω,
για να μην την χάσεις,
ποτέ.
Όταν με πιάνεις από την μέση,
στο μυαλό μου στροβιλίζονται
άπειρα πορτοκαλί φύλλα,
γύρω μας.



Μερικές φορές,
ξεχνάς τον τρόπο που
ζωγραφίζουν τα αστέρια.
Ή που το νερό κυλάει στο πρόσωπο.
Άλλες,
ξεχνάς να αγαπάς.
Η αλήθεια είναι,
ότι απλώς ξεχνάς.


Για τόσο λίγες στιγμές,όσες χρειάζεται,για να με αγαπάς την επόμενη στιγμή,
περισσότερο.

Ερωτευμένα χρώματα

Πίσω από τα κλειστά
σου βλέφαρα
τρέχουν ένα σωρό
δικαιολογίες,
συγγνώμες,
επεξηγήσεις.
Τα παραμύθια
είναι τόσο πιο απλά:
Ένας δράκος έφαγε
το ρολόι σου
και τότε τα μαλλιά σου
κόπηκαν και δεν τα έφτανα
για να σκαρφαλώσω
στο μπαλκόνι σου
και μετά άγγιξες ένα αδράχτι
και κοιμάσαι,

ακόμη.


Με εμάς,
είναι πιο ασυνήθιστα.
Καίμε γέφυρες.
Και ενώνουμε αστέρια.
Μετράμε τα λεπτά
του δευτερολέπτου
(όχι δεν έκανα λάθος).
Όλα έχουν χρώμα,
επειδή ξέρω πως έτσι το προτιμάς
και βάφω την διάθεση,
τα ρούχα μου,
το γκαζόν που ξαπλώνουμε
πάνω,
πιο πράσινο.
Τα χείλη μου πιο κόκκινα.


Αδιαφορώ με πάθος
για το
όμορφο τέλος.
Ερωτεύομαι την διαδρομή.
Θέλω τα κύματα,τις παρεξηγήσεις,
τις παρτίδες τάβλι,
τα πρωινά δίπλα σου.
"Ορκίσου οτι δεν θα ξαναδακρύσεις"
και εγώ θα σε αγαπάω
δίχως ,

τέλος.

Imagine

Άνθη κερασιάς
πέφτουν στην άσφαλτο
σαν βροχή.
Μυρωδιά λεμονίας
χτυπάει στην ξύλινη γαλάζια πόρτα.
Ασπρόμαυρα μαρμάρινα πλακάκια,
ως το άπειρο.
Άπειρο.
Μια μεγάλη παρτίδα σκάκι
στον διάδρομο,
με αμέτρητα πιόνια.
Αυτά,
με κίτρινα φορέματα,
σε αμέτρητες στροφές
γύρω από τον άξονά τους.
Τα παρακολουθώ όλα,
καθώς
κυλάει η μέρα.
Κυλάνε τα δευτερόλεπτα.
Το τηλέφωνο,
δεν λειτουργεί.
Νομίζω.
Το περιμένω ωστόσο,
καθισμένη στον μπεζ καναπέ.
Είναι άμμος.

Απέναντι,
ένα τραπεζάκι με
100 πόδια,
πάνω σε ένα χαλάκι
που είνα τόσο δα,
αλλά είναι
μπλέ και είναι η θάλασσα.
Φαντασία;
Πανιά ταξιδεύουν
προς όλες τις κατευθύνσεις.
Δεν θα φτάσουν,
πουθενά.
Ταξιδεύουν πάνω μου.
Δεν τα αισθάνομαι.

Μην πιστέψεις ούτε
στιγμή στο έδω και τώρα.
Πίσω από κάθε δευτερόλεπτο,
τρέχουν
άπειρες στιγμές.
Πανέμορφες.
Κάθε φιλί,
έχει
Τρεις χιλιάδες γεύσεις
Και άλλη μία
που θα θυμάσαι,
Αύριο.


Αληθινά,
όνειρα.
Άσχημη,
κακή

πραγματικότητα.

Μικρή Ζημιά.

Έπεσα από κτίριο 22 ορόφων.
Άσχημη πτώση.
Τα σημάδια ,
άλλαξαν χρώμα με τον χρόνο.
Κόκκινα,πορτοκαλί,κίτρινα.
Μετά χάθηκαν.
Για να ξεχάσω,
συνταγή γιατρού:
Να σπάσεις καθρέφτες.
Να κόψεις φωτογραφίες.



Μετάνοια.
Μπράβο, μου λέει,
Τι να την κάνω;
Σωστά.
Αλλά πραγματικά,λυπάμαι.
Να ανοίξει η γη
και να κλειστείς
κάπου πολύ βαθιά.
Να αισθάνομαι πραγματικά,
εδώ που ανήκω.
Αυτό θέλω.
(ψέματα;)

Είμαι σε ένα
μικρό δωμάτιο
και τα τούβλα κλείνουν γύρω μου,
κάθε μέρα,
λίγο περισσότερο.
Χτυπάω τους τοίχους,
τους σπρώχνω προς τα πίσω.
Μια μέρα,
χάθηκε το μπαλκόνι
και την επόμενη,
έφυγαν και τα παράθυρα.
Ξέρω οτι θα
πεθάνω από ασφυξία.
Απλώς περιμένω.


συνταγή φίλου:
Να κάψεις αναμνήσεις.
Πώς, ρωτάω.
Χτύπα το κεφάλι σου στο τοίχο.


[Κάνατε όλοι σας λάθος.Ο χρόνος περνάει και χωρίς να ξεχνάς.Πονάει λιγάκι μονάχα.Μικρή η ζημιά.
Όταν επιτέλους,
βγαίνω από το δωμάτιο,
ξαπλώνω στο γρασίδι με ανοιχτά τα μάτια.Μπορώ να αγγίξω τον ήλιο με τα δάχτυλα.Τα σύννεφα τρέχουν πολύ πιο γρήγορα.Γρήγορη εναλλαγή εποχών.Κόσμος συναρπαστικός.Θα σου πω,πως όλες οι στιγμές ήταν πολύτιμες:κανένα αστείο δεν πήγε χαμένο.Γελάω πιο ελεύθερα,τώρα,όχι το γέλιο το συγκρατημένο για να μην παρεξηγούμαι,αλλά εκείνο το δυνατό,που σκάει στους τοίχους και επιστρέφει.
Σαν ΗΧΩ.Ακριβώς,σαν Ηχώ.]

Απομυθοποίηση

Ακολουθώ τις γραμμές
ανάμεσα στις πλάκες
του πεζοδρομίου.
Σβησμένες σελίδες
στην άκρη του δρόμου.
Καμένες νότες.
Ψάχνω παντού σημάδια.
Παίζουν τα σχήματα
με τα μάτια μου.
Ένα μαύρο αυτοκίνητο.
Άλλα δυο.
ΦΤΆΝΕΙ.
Είναι γελοίο.
Αυτή είναι η Ζωή,
τώρα.
Άλλες φορές δεν υπάρχει καν δρόμος.
Ή υπάρχει ένας μικρός χωμάτινος.
Βρέχει και γεμίζει λάσπες:
Τον σιχαίνομαι.
Περνάω μέσα από τις λακκούβες,
χωρίς να σκέφτομαι.
Δεν σκέφτομαι.
Ξέρεις γιατί;
Γιατί.
Ρωτάς από απλή ευγένεια.

Είναι κάτι μικρές φορές
που όλα τα αστέρια ενώνονται σε
ένα.
Μετά αυτό γίνεται φεγγάρι,
εκρήγνυται
και τα κομμάτια του,
με διαπερνούν.
Όχι εσένα.
Μόνο εμένα.
Παντού,
αίμα
και χαμένος χρόνος.
χαμένος;
ναι χαμένος.
Γιατί ήταν λίγος.


Έχεις γεύση σαν
φλούδα πορτοκαλιού.
Στα χέρια σου χωράνε 3000 αστέρια.
Το σιχαίνομαι.
Κόβω το σώμα σε τρία σημεία.
Δεν είναι μαγικό τρικ.
Μετά θα μείνει έτσι.
Τώρα,από απόσταση,
απογυμνώνω τον μύθο.
Και για να σου
απαντήσω,
Δεν ήταν αυτή η ευχή μου.
Δεν ήταν.
Αυτό
Είναι
σκέτη,

απογοήτευση.

Ζήσε το.

[υπότιτλος:γράμμα συμπαράστασης Νο.23]

Λίγο πριν πηδήξεις
από την άκρη του βράχου,
κόβεις ταχύτητα.
Πάλι,
Μένεις πίσω,
3000 βήματα.
Δυο κουταλιές νερό,
σε πνίγουν.
''Φυσιολογικό''.
Για ποιον;
Θέλω να
Ακολουθείς τα άσπρα σύννεφα των
αεροπλάνων
να ανακαλύπτεις την χώρα του
ποτέ-ποτέ
σε άδεια κουτιά παπουτσιών.
Να διώχνεις άμμο με το ξυπόλυτο
σου, καλοκαιρινό
περπάτημα.
Όλα αυτά,
δεν είσαι εσύ.
Ανώνυμος.
Θα μείνεις Βαρετός,
στην Βαρετή εναλλαγή των δευτερολέπτων.


Αυτή τη στιγμή,
Απλώνω τα χέρια μου.
250 χιλιόμετρα την ώρα.
Όλα είναι πιο γρήγορα.
Πιο όμορφα.
(Πάντα εν κινήσει.)
Θέλω,
να ζωγραφίσεις τα 3.000 χρώματα
που προσπερνώ.
Σε παρακαλώ.
Θέλω να τα δεις.
Να πιάσω στα μάτια
σου,
κάτι σαν πολύχρωμη λάμψη,
όταν γέρνεις το κεφάλι πίσω στον ήλιο.
Να κάνεις τον χρόνο
να σταματήσει,
μαζί μου.



Φοβάμαι όμως,
θα γεράσεις
πριν
προλάβεις να μεγαλώσεις.

Underwater.

Υγρά λιβάδια,
λαμπτήρες στον χωμάτινο δρόμο,
αστερόσκονη.
Στα χέρια σου κρατάς τον κόσμο
ολόκληρο.
Εκτός από εμένα.
Εγώ ξοδεύω λίγες στιγμές,
ως ένοικος,
στα μάτια σου.

Τίποτα αξιοπρόσεκτο.
Τίποτα ιδιαίτερο.
Τίποτα.
(ψέμα στο ψέμα)

Το άρωμα σου,
χαράζει το δέρμα μου
και είναι ευφορία.
Ελευθερία.
Ελαφρύς κόσμος.
Κόσμος που επιπλέει.
Τα δέντρα αγκαλιάζουν
το νερό.


Τόσο κλισέ!
Αλλά,
αλήθεια,
τα μάτια σου πνίγουν το δωμάτιο.
Ένας νέος παράδεισος.
Χρυσοπράσινος,
σαν παραλία.
Μισώ την επιφάνεια
και το οξυγόνο.
Ασφυκτιώ,
για λίγα δευτερόλεπτα.
Η στιγμή σαν
καλοκαιρινό κύμα,
σκάει και χάνεσαι.
Underwater.
Ερωτεύομαι στιγμές
και

πνίγονται.

Year '08.

Μελωδία πολυακουσμένη.
Αυτό δεν είναι το τέλος.
Κόβουν τα δάκρυα τις
καμπύλες της πλατείας
σε
Νέα σχήματα.
Νέα.
Νέοι άνθρωποι.

Έξω απ' τα νερά μου,
στριφογυρίζοντας
τόσο γρήγορα
που όλοι γίνεστε λάμψεις
και τρένα που φεύγουνε.
Μην φεύγετε!
Πιο κοντά στο κέντρο
αυξάνεται η ταχύτητα.
Σήμερα είναι η μέρα.
Φιλιά μέντας,
φλόγες βανίλιας,
εκτοξεύομαι.
Σήμερα.
Πιο ψηλά άλματα,
τρέχω γρηγορότερα.
Γυρνάω το δέρμα μου ανάποδα.
Τα δάχτυλά μου φιλάνε δορυφόρους
και υπόγεια ρεύματα.

Φέτος,
μόνο για μια χρονιά,
όλα ή τίποτα.
Carpe diem.
Η ανάσα μου χτυπάει στα αυτιά
και επιστρέφει .

Το λεωφορείο των ονείρων.
Συνεπιβάτες,
όλοι,
αξέχαστοι.

Πορτραίτα γυναικών

Γνωρίζει αγγλικά και γαλλικά.
Τα μαλλιά της,
είναι άπειροι δρόμοι
που μπλέκονται με τα σύννεφα.
Ελεύθερα,
στον αέρα.
Το σώμα στον αέρα.
Μισεί τις απαγορεύσεις και αγαπάει
τα τραγούδια και τα κύματα.
Απαγορεύσεις ,
στην κορυφή του κόσμου,
δεν έχουν νόημα.
Speeding βαγονάκια
του λούνα παρκ, οι μέρες.
Η Πτώση δεν πονάει,
είναι διασκεδαστική.




''Με συγχωρείς,
για όσα ένιωσα
παραπάνω"
-Τι λες μικρή!
Πρόσεχε...
Μην χαρίζεσαι.
Κόψε τα σεντόνια
και βάψε τα κόκκινα,
πράσινα,
κίτρινα.
Κόψε τις μέρες ,
σε 1000 μικρά κομματάκια.
Κάνε τα χάρτη
και ταξίδεψε.


''Σ'αγαπώ και αν
θα το ήθελες,
σου ανήκω"
του ψυθιρίζεις.
Είμαστε όλες
ακροβάτισσες σε δέσμες φωτός,
κομφετί στον αέρα
ή αλυσίδες στον τοίχο.
Όμορφες τσουκνίδες.
Άλλοτε ντυμένες στα μαύρα άλλοτε
στα ροζ.
Μας ανήκει ο κόσμος
και

του ανήκουμε.





[αφιερωμένο στην Μαριλένα]

Debate.

Ατμόσφαιρα.
Μην λες μεγάλα λόγια
μου είχες πεί.
Εγώ καταπίνω τις λέξεις μου,
ακόμη.
Όμορφα ψέμματα.
Με διορθώνεις.
"Τα ψέμματα είναι πάντοτε όμορφα."
Σχεδόν.
Είτε ζωγραφίζεις στον
ουρανό με
τα δάχτυλα
σαν πεντάχρονο,
είτε είσαι "το μπαλκόνι
στο τρίτο σύννεφο",
πάντα
είσαι κάτι πάνω από εμένα.

Το γκρι δεν είναι ένα χρώμα μονάχα
Το λένε τα μικρά παιδάκια
με τα γλειφιτζούρια φράουλα
και οι άγνωστοι που
ρωτάς στον δρόμο
για να βρεις το δίκιο σου.
Ανόητε.
Αντικρούεις ότι λέω.
Είσαι η φωνή
κάποιας λογικής
που καίει γέφυρες.
Με μπερδεύει.
Έχω δίκιο
"ΑΚΟΥΣ;"
Όχι,
όχι,
όχι.
Μου κάνεις τη ζωή δύσκολη.
Δύσκολη, όμορφη ζωή.
Ζωή,
όπως και να χει.

Πεταλούδες

βότσαλα βρεγμένα
από θάλασσα και ursus.
Κάνε 2 ευχές
για τα πεφταστέρια
που είδαν οι άλλοι μα
όχι εσύ.
Σε ρουφάει ο ουρανός
κάποια βράδια.
Χάνεσαι
και σε ψάχνουμε.
Μεγάλη Άρκτος
σε σχήμα τραπεζίου
'η ορθογωνίου
(ποτέ δεν θα συμφωνήσουμε).
Ένωσε τις 4 τελείες με το δάχτυλο.

Πάνω από τα κύματα,
ξεχύνονται χιλιάδες πεταλούδες.
Ιπτάμενες τουλίπες.
Ζαλίζεσαι,
όπως στο γύρω-γύρω όλοι.
Σε ζαλίζουν.

Τελικά,
τα φτερά τους αγγίζουν
το φεγγάρι.
Αυτό κοκκινίζει,
ματώνει
και πνίγεται.

Αυτές,
πέφτουν σαν φλόγες απ' τον ουρανό
στην παλάμη σου.
Πεταλούδες,
χιλιάδες,
φλεγόμενες,
κολυμπούν στα μάτια σου.

τα μικρά καλοκαίρια.

Βόλτα θανάτου.
Βεράντα στο αστέρι,
αυτό είναι το
χείλος του κόσμου.
Τα μακρινά φωτάκια
δηλώνουν το τέλος μιας
ολόκληρης εποχής.

Δύση φεγγαριού.
Πνίγεται στην μάυρη θάλασσα.
ακροδάχτυλα το ψάχνουν.
Ψάχνουν;
Αναζήτηση.

Παράθυρο στον ουρανό,
πόδια στο κενό.
Απόπειρα πτήσης μεταμεσονύκτιας.
Περπατάμε
όλοι
στον αέρα
Και μετά
πνιγόμαστε.

Εξομολογήσεις της κιθάρας.
Να θυμάσαι.
Βαλ'το στο repeat.
Αυτό είναι το χέιλος του κόσμου.
Ισορροπούμε.
Σήμερα.
Βαλ΄το στο repeat,
Για να το
θυμάσαι

Όχι έλλειψη.Έλλειψη.

Στην άκρη του σχοινιού
τα χέρια σου,
δεμένα.
Κόμπος,
Η φωνή σου.
Ησυχία.
Μέτρας ως το εκατό
με κλειστά τα μάτια,
Και έπειτα ψάχνεις να βρεις
εσένα.
Ιδιότυπο κρυφτό.
Όσα κομμάτια
διαμελισμένα σου
βρεις
μπορείς να τα κρατήσεις.
98,99,
100.
Τίποτα.

Κοίταξε κάτω απ' το παγκάκι.
Στο χώμα που διώχνεις
όταν γυρνάς σε ελλειπτική τροχιά
και με κρατάς για να μην πέσω.

Η αλήθεια είναι ότι ψάχνω
και εγώ.
Σε ριγέ φωτογραφίες
και στον καφέ σε χάρτινα ποτηράκια.
Ακόμη σε σελίδες πολυγυρισμένες.
Σε ψάχνω, γενικά.

Ομολογία.
Φοβάμαι εσύ μην με βρεις
Φοβάμαι,
δεν θέλω να ξέρω τι θα γίνει.
Μην σπάσω και εγώ σε άπειρα κομματάκια.
Η αλήθεια είναι ότι _
Ξέχνα το.
Απλώς φοβάμαι.

Βρώμικη πόλη.

Παλάμες μέσα στο αίμα.
Στις μαρμάρινες πλάκες.
Το ομορφότερο κόκκινο.
Για ακόμη μια φορά,
για εμένα είσαι
νεκρό σώμα.
Από το χώμα,
ζεστά,
Τα δάχτυλά σου ξεφεύγουν,
τυλίγονται γύρω από
τον λαιμό μου.
Πνίγουν όλες τις ιδέες μου.
Γυμνώνουν οπτικοακουστικά μέσα
από νόημα.
Σου γυρνάω την πλάτη,
τώρα,
η πόλη είναι γυμνή.
Χωρίς αναπνοή.


Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου
μια έξοδο κινδύνου.
Πίσω απ' το γκρεμό,
με ανοιχτά χέρια σε εμπιστεύομαι
να κόψεις την πτώση μου.
Στα χείλη ζεστός διάολος.
ξαναγεμίζεις το ποτήρι.
Άσχημα φτερά,
άσχημων αγγέλων, στην πόλη.

Τέλος εποχής,
αποκεφαλισμός
στα σκαλιά της παλαιάς θρησκείας.
Σιχαμένη πόλη.
Τίποτα δεν αρκεί πια
Πάντα πρέπει να είναι λίγο περισσότερο.
Να είμαι λίγο περισσότερο.
Το νεκρό σου σώμα στο πάτωμα.
It excites me.
Τα γυμνά σημάδια πάνω μου.
Τίποτα δικό σου.

Μαθητές ποιητικής

['Η πως να γράφετε καλαίσθητα ψέματα]



Οι άνθρωποι των ανταλλαγών
με τα ξεθωριασμένα
T-shirt.
Θα θέλανε να είχανε μάτια
που μέσα τους να κυλάνε
γαλάζια δάκρυα,
μα γεννήθηκαν σε λάθος γένος.
Μεθυσμένες σκιές,
όταν γυρίζει η πόλη γρηγορότερα
και τα φώτα κάνουν έρωτα μεταξύ τους,
κρατιούνται από τον ώμο
και σιγοτραγουδούν.

Μάσκες και
ψεύτικα λόγια κυλάνε
ανάμεσα στα γόνατα τους.
Έχει ζέστη,
στα μέσα του καλοκαιριού,
και τραγουδάνε τον αρχαίο παλμό.
Η τέχνη τους,
δημιουργεί παραισθήσεις.
Ιδρώνουν οι τοίχοι.
Μισή μερίδα θλίψη,
μισή απαξίωση
και κάτω απ' το τραπέζι
μισή ειλικρίνεια.

Πόσο ψεύτες.
Φοβισμένες λέξεις η ποίηση
σαν mixed tape.
Από αμέτρητα στενάκια
και νοήματα
να σχηματίσεις εικόνα είναι
δυσκολότερο.

Φωνήεντα παραλείπονται,
ανοίγουν πληγές
και εγω σκίζω σελίδες.
Μην τις ζητήσεις πίσω,
παρακαλώ.

Πλάθουν τέχνη πλάθω λόγο
ζωγραφίζω έρωτα
και είναι όλα,
όμορφα,
Σκουπίδια.

επείγοντα περιστατικά

Ο σωλήνας ξεκινά
από ένα μπαλόνι
με μαγικά φίλτρα
και καταλήγει στην άχρηστη
πλευρά της παλάμης.
Μετράς τις σταγόνες σαν προσευχές
και αυτές, αχάριστες, σκάνε,
μικρές εκρήξεις, στο χέρι σου.
Είτε κρέμονται είτε ταράζουν την επιφάνεια.
Πάλι δυαδικοί αριθμοί.
1 ή 0.
Δεν υπάρχει τρίτη επιλογή.


Η νοσηλεύτρια αλλάζει ορούς κάθε 12 ώρες.
Το δέρμα φαντάζεσαι πως συγκρατεί
Νερό
και νευρικές απολήξεις.
"Μην τραβάτε τα σωληνάκια κύριε,
θα σας ξανατρυπήσουμε"
Καλά σου λένε.
Αν σε τρυπήσουν θα ξεφουσκώσεις σαν νερομπάλονο.
Μην το ρισκάρεις.

Στέκεται από πάνω σου σαν
άγγελος δίχως φτερά ή βουβό πρόσωπο
σε ιατρικό σίριαλ
και σε σκεπάζει με το άσπρο σεντόνι.
Η πόλη κρέμεται από αόρατα σχοινιά.
Τα τζάμια ζωγραφίζονται μπορντό
και νυχτώνει.
Φορεία με κόκκινες πιτσιλιές
σειρήνες,τηλεόραση,σκόρπιοι ιατρικοί όροι.

Ορίστε λοιπόν!
Θαυμάστε
την Πόλη του φωτός και του Δράματος.
Σε αυτή την πτέρυγα,
Όλοι,
πονάμε και δακρύζουμε
Ιδανικά.

Δωμάτιο 616

Μοιάζει με σαπουνόφουσκα.
Αιωρείται,
λίγο πάνω από την επιφάνεια,
στον έκτο όροφο.
"Θα σκάσει!"
φωνάζει το ενθουσιώδες κοινό.
Μα συνεχίζει να αιωρείται,
σαν στρογγυλό γυάλινο κλουβί
με συντροφιά άλλες φούσκες.
Καμία δεν συγκρούεται με το έδαφος.
(Σχεδόν).
Όποια το κάνει αφήνει λίγο νερό εκεί που έπεσε.
Εξατμίζεται και την ξεχνάμε.
Καταραμένη ζέστη.


Αχτίδες το γυμνώνουν
με τον πιο φρικτό τρόπο.
Βάφουν με πορτοκαλί αίμα
τον απέναντι τοίχο.
Είτε οι κουρτίνες είναι
τραβηγμένες, είτε όχι,
μικρή η διαφορά.

Έχει και απέραντες γραμμές στο
σχεδόν ολοστρόγγυλο ταβάνι.
Μα δεν περιγράφουν ιστορίες
(Το γνωρίζεις γιατι πήρες τον χρόνο
σου στην μελέτη τους),
μα το χρονικό μιας ζάλης.
Σαν καλειδοσκόπιο.

Οι επιβάτες λένε
και καμία ιστορία
να κυλάνε οι ώρες.
Ο χρόνος στο 616,
Εφιαλτικά ακίνητος.

Κωμωδία. Εμείς.

Καταλήξεις και συνηρημένα,
χίλια παιχνίδια με τα γράμματα.
Δίνω στις λέξεις άλλες ερμηνείες.
Based on real events.
-Όχι οτι τις πιστεύω.
Εσύ πλάθεις δικά σου σενάρια.
Ψάχνω την Ατλαντίδα στο συντριβάνι.
Λες και θα την βρω εκεί.
Με αιχμαλωτίζεις με τον φακό,
αμφισβητώ το αποτέλεσμα
και εσύ διαφωνείς.



Kρύβομαι με το σεντόνι
κλείνω την πόρτα της ντουλάπας,
Σβήνω το φως, για ασφάλεια.
Όταν διαπιστώσω (και πάλι)
πως δεν υπάρχει απειλή
βουτάω στα πιο όμορφα όνειρα.
Με μεγάλες απλωτές.
Εσύ ανάβεις το φως,
για να βλέπεις καλύτερα.



Ψάχνω στο τέλειο να βρω ψεγάδια.
Στο παραμύθι φυτρώνεις ρίζες για
να το κάνεις δικό σου.
Και την Ατλαντίδα θα έπνιγα στο συντριβάνι
απλώς για να ισχυριστώ
πως εκεί ήταν από την αρχή.
Και εσύ θα το γκρέμιζες,
για να με διαψεύσεις.
Δεν σε αγαπάω ούτε στιγμή λιγότερο.



Τελικώς,
Η τρέλα είναι καθαρά θέμα
Αγάπης και συνήθειας.

Σε αριθμούς.

Μετρούσα στην διαδρομή τα σκαλιά του μετρό.
Σύνολο:124.
Εναλλακτικά, με το λεωφορείο:
2 στάσεις και ένα τέρμα, αρκετά χιλιόμετρα.
Ένα εισιτήριο,τρία χαρτομάντιλα
και 2 τσίχλες.

Ισορροπία στις ράγες που δημιουργούν
οι 3728 μαρμάρινες πλάκες
στα σημεία που ενώνονται.
Και εσύ το έχεις κάνει,
στοιχηματίζω.
Αν ξεφύγεις από τη γραμμή αυτή,
κάτι φρικτό θα συμβεί.
Ψυχαναγκασμός.
Αν πάλι μείνεις σε αυτή,
δεν κερδίζεις τίποτα.
Σε κάθε περίπτωση,
βγαίνεις χαμένος.
1-0.
(Και πάλι).



Η πόλη μας έχει ακόμη 3.361.806 χαμένους.
Μην ανησυχείς επομένως:
Είναι όλα ζήτημα
αποδοχής.



Καλύτερα να πάρω ταξί.

Ταυτότητα.

Οι λέξεις, σφαίρες, ανοίγουν τρύπες
στην λογική σου κάθε φορά
που ψάχνεις το μονοπάτι.
Μονοπάτι στον αέρα.

Έμαθες να χορεύεις,
χωρίς αυτό να
αποτελεί ιδιαίτερο κατόρθωμα.
Να ενώνεσαι
με τα χρώματα του χώρου
και να δημιουργείς
εικόνες στην επιφάνεια σου
όμορφες και σχεδόν
αληθινές.
Κάτι που έκαναν και άλλοι πριν από εσένα.

Τα μάτια σου
συγκρούονται
σαν μικρά καφέ αεροπλάνα
με το βλέμμα τους,
κάθε φορά.
Αιωρείσαι κάποια βράδια
κάτω από το ραγισμένο μου ταβάνι.
Και είσαι ένα σωρό μικρές σκέψεις.
Μπαλόνια πάνω από στενά.
Άλλες φορές ηρωίδα, αγκαλιά, χαμόγελο, ευθυμία.
Πάντα είσαι εγώ.





Χωρίς όμως αυτό
να σημαίνει τίποτα.

Πώς πεθαίνουν οι ζωγράφοι

[Υπότιτλος:και άλλα αναπάντητα ερωτήματα]

Κράτησες την αναπνοή
(σχεδόν)ως τα τελευταία δευτερόλεπτα.
Και τώρα περπατάς στην άλλη πλευρά.
Όμορφο τέλος.


Για εσένα να πω
πως
Λήστεψες τις αλλαγές του καιρού,
εκφράσεις ξένων προσώπων,
γεύσεις παγωτού
και χαμόγελα.
Τα Έκανες χρώμα
και έβαψες τους τοίχους μου.
Μέσα και έξω.
Πάνω από την υγρασία,
ξέρεις,
η μπογιά δεν κρατάει.
-Στο είχα πει-
Έσβησε και
μου έμεινε το παράπονο.
Ξέρεις,ήξερες
παρελθοντικοί χρόνοι
όλο μπερδεύομαι και ξεχνάω.


Μάσκες οξυγόνου στην μικρή πόλη
να σου δώσουν τι; Για πόσο καιρό;
Σωστά.Τελευταία σου μικρά έργα
οι τοίχοι μου.

Μέρες περνάνε και δευτερόλεπτα.
Ίσως με λίγη ειρωνία θα πω
όταν κάποια στιγμή με ρωτήσουν:
Έπεσαν οι Mάσκες.Ναι.
Τώρα σε διαβάζω ευκολότερα.

Συνομιλία με τον καθρέφτη του νιπτήρα

Σαν μικρό κοριτσάκι
ανάμεσα στα δάχτυλά σου,
περνά η ημέρα.
Σε στροφές γύρω από τον εαυτό της
με πολύχρωμα φορέματα
και μαλλιά που λαμπυρίζουν στον ήλιο.
Νομίζω πως θα πέσει. Ισορροπεί.
Όχι μην πέσεις!

Μου είπες πως αισθάνεσαι μια ανάγκη
να ξεπλύνεις τα χρώματα απ τα χέρια σου.
Παρατηρώ το νερό
να χαϊδεύει τις παλάμες σου
Μικρές σταγόνες
που ξεφεύγουν από τις άκρες των δαχτύλων
παράγουν εκκωφαντικό ήχο
στη σύγκρουσή τους με το στεγνό δάπεδο.
Το πάτωμα γίνεται θάλασσα.
Το χρώμα ξεφεύγει από τα χέρια σου
και χάνεται στο κύμα.
Σαν κομφετί σε τρικυμία.
Την σκότωσες;


Πλησιάζει το ξημέρωμα.
Πίσω από τα πορτοκαλί καράβια
και την απέραντη γαλαζοπράσινη επιφάνεια
πνίγεις όμορφες μέρες.
Ξεχνάς.


Και με απογοητεύεις.

Εξομολογήσεις ενός τρομοκράτη.

Υποσχέθηκα σε ένα αγοράκι,
ένα γαλάζιο μπαλόνι με άσπρη κορδέλα.
Για να το στείλει
σε "ειδική αποστολή" στον ουρανό.
Μετά το πλησίασα,άφησα στα χέρια του,
ένα μικρό λοφάκι στάχτη
και του είπα
να κάνει τον ουρανό καμβά.
Πως τα όμορφα τα ζωγραφίζουμε με σκόνη.
Αυτό τρόμαξε.
Μου είπε ''Σε μισώ"
και άρχισε να τρέχει.

Ύστερα,
παρακολούθησα μια θεατρική παράσταση.
Ανιαρή.
Στις σκέψεις μου έτρεχαν φλεγόμενες σειρές
καθισμάτων,
λιωμένα λουλούδια
και θεωρίες περι νεκρής τέχνης.
Γιατί χειροκροτούσαν;

Τέλος,
μου ζήτησαν τρεις λέξεις.
Πίσω από τα βλέφαρά τους
υπήρχαν κάτι
σχεδίες με μίζερα πληρώματα
και μια γελοία σιγουριά σωτηρίας.
και εγώ αρνήθηκα
γιατί τα χρώματα τους δεν μου άρεσαν.



Τρομοκράτης εγώ;
για φαντάσου!

''ένα λεπτό''

Τώρα,
Στο κέντρο των 6 επιφανειών,
πάνω στο ξύλο ,σταυροπόδι.
Με την πλάτη στραμμένη στο μπαλκόνι.
'Η από τη μια γωνία του δωματίου στην απέναντι.
Αδύνατον;
Δεν βρίσκω την ισορροπία μου.
Στις φλέβες κυλάει κάτι από άγχος και υποχρεώσεις .
Υπομονή.
[Αναπνέω.
Αναπνέω;]



Περιμένω τα πρωινά
που θα ναι πνιγμένα στο μέλι.
Που γυμνές πατούσες θα χορεύουν με το πάτωμα.
Sway.
Που οι αχτίδες θα έχουν κάτι από ζάλη
και δεν θα μετράνε τα δευτερόλεπτα.



Περιμένω το τέλος του δείκτη.
Την άφιξη του Εκεί.
Κυλάει τόσο ανούσια πάνω από ζωγραφισμένες
παύλες.
Άλλες 31 μέρες,32 μέρες.Πλησιάζω.



Όχι όπως παλιά!
Όχι,
δεν θα ζητήσω αυτή τη φορά
''Ένα λεπτό ακόμη".
Αν θέλεις πάρε όμως ένα από εμένα.
Στην παλάμη μου κολυμπάνε πολλά.
Και δεν τα χρειάζομαι.

(Re)birth ενός διανοούμενου.

Σε αισθάνομαι να σχίζεις το περίβλημα
και να βγαίνεις από τα μάτια μου
σαν να σε γεννάω από την αρχή
και οι ανοιχτές λευκές κουρτίνες
γιορτάζουν την νέα άφιξη
με
Φως.

Φως σαν εκείνο
που καθρεφτίζεται
μέσα στα τζάμια απ τις βιτρίνες του δρόμου
που βαφτίζεις καθρέφτες.
Αχτίδες να σχίζουν το μαύρο
και παντού αίμα
και Ματαιοδοξία.

Γεννάω τη σκέψη σου
ξαπλωμένη σε λιβάδια [από
εκείνα τα μωβ καταραμένα λουλούδια.
Γνωρίζεις σε ποια αναφέρομαι].
Ή απλώς σε ένα ξύλινο
κρύο δάπεδο.
Και πραγματικά δεν γνωρίζω
αν θα σε αναθρέψω για
να γίνεις ένα κίτρινο μπαλόνι
που θα φιλάει πολύχρωμες σερπαντίνες
σε γελοία πάρτυ,


ή πέντε ράγες μελανιού
να κυλάνε στα δάχτυλά μου.

Είμαι

Κράτησα μια ιδέα
από τα σάπια φρούτα
του καλαθιού με τα ποτά που έστειλαν.
Ληγμένα δώρα. Γιατι;
Γεύομαι τις περασμένες ώρες δόξας τους
και θρηνώ.


Eίμαι η ανήσυχη αγκαλιά,
τα πάνινα παπούτσια.
Το νερό που κυλάει στις χορδές σου.
Και με τραγουδάς.
Πίσω από σειρές βλεφάρων
γίνομαι ρύπος ή άγαλμα.
Αναλόγως.



[Πίσω από τα μάτια μου,
Τα φρούτα ξαναγίνονται ώριμα
και μέσα από τις αφίσες γύρω μου
τα χείλια της εικόνας σου σκίζουν το χαρτί:
"Φώναξε το λες και είναι σημαντικό μικρή"]
Προτιμώ να το ψιθυρίσω.


Ανάμεσα σε μπουκέτα με όμορφα τριαντάφυλλα
Σμιλεύεστε,γίνεστε,στολίζεστε.
Πάνω από λιβάδια με νεκρές τουλίπες,


Είμαι.

Αναρρίχηση

Σκαρφαλώνουμε τον γαλάζιο τοίχο
με τις παλάμες
και στην μέση μας είναι δεμένο
ένα μακρύ σχοινί από φωνές.
Κάπου πάνω περιμένει η ανταμοιβή,
την άφιξή μας,
τυλιγμένη σε όμορφα πακέτα με
φιόγκους και χρώματα.

Κάτω στο έδαφος μπερδεύονται
δρόμοι κορδέλες
με πολύχρωμα κεφάλια
και λουλούδια στις ράγες.
Πάνω στο χώμα επιπλέουν μισητοί
πανέμορφοι άνθρωποι.
Να ξηλώσω θέλω τα φτερά από τις πλάτες τους.


ΠΟΥ είναι τελικά στο έδαφος;


Και για να απαντήσω σε εσένα που κρύβεις
πολύτιμη λάσπη στην παλάμη σου:
η ανάβαση δεν είναι ο χρόνος μας.

Κάτω απ' το δέρμα.

Χέρια,
να άνοιγαν την επιφάνεια στα δύο.
Την πηγή να έβρισκαν της αναταραχής.
Να την έσπαζαν σε άπειρα μικρά κομματάκια.
Όλα εκείνα τότε,
θα έβγαιναν σε πολύχρωμες κορδέλες
από τα χείλια μου,
σε λέξεις ήρεμες,επεξηγηματικές.

Το εσωτερικό του σώματός μου,
φαντάζομαι,
χωρίς όργανα,
σαν ένα βυθό με τουλίπες,
που μέσα του πνίγονται παιδικοί ανεμόμυλοι.
Οργισμένες τουλίπες.

Να έβρισκα τον άσχημο πάτο του βυθού,
απ' όπου πηγάζουν όλες μου οι μικρότητες.
Να έκαιγα τα απέραντα καταραμένα χωράφια.

Ίσως τότε να καταλάβαινες,
πως την φωνή μου όταν υψώνω,
δεν σε πνίγω.
Βγαίνω μαζί σου,
στην Επιφάνεια.

Το προαύλιο τώρα.

θα κρατήσω τη γεύση
από τη σοκολάτα που λιώνει στο στόμα
κάτι σκουριασμένα φθινοπωρινά απογεύματα.
Ατέλειωτες στροφές με τα χέρια
να αγκαλιάζουν τα σύννεφα και
τα μαλλιά να παίρνουν ένα χρώμα
ξανθοκόκκινο.
Ταινίες.
Σε επανάληψη.
Για να μετράω συγγνώμες και να λυπάμαι.

Κρατάω απόσταση από ουτοπισμούς:
Γνωρίζω,
ότι τώρα όλα μπαίνουν σε μίζερες σειρές
με αριθμούς και χάνονται.
Τελευταίες λέξεις δεν έχω.
(Για να αποχαιρετήσω)

Το γέλιο μοιράζεται πάντα στα δυο.
Το ξέρεις.
Το έβλεπα να κυλάει πάνω σε βιβλία
και σημειώσεις σε γυμνά θρανία
730 μοιρασμένα χαρτάκια.
Μετά πάλι,
Σταμάτησα να το ακούω.
Μετά στις ράγες του χεριού μου,
έτρεχαν κυκλοθυμίες και ψέματα.

Θα ήθελα να σου γράψω πέντε σειρές
αγάπης και
Φιλιάς.
Όλο αποτυγχάνω.
Τελικά,
Δεν γυρνάω πίσω.

Αλλά ξέρω να θυμάμαι τα όμορφα.

Εθισμός.Οχι;

Πίσω από πολύχρωμα μπαλόνια
και λαγούς με ψηλά καπέλα
κρύβονται γαλάζια πτώματα.
Οι λέξεις τους είναι
βαρετά ποτάμια.
Έτσι νόμιζα πως είναι
η πραγματικότητα.

Εσύ όμως,
μου έχεις μάθει πως η αλήθεια
μπορεί να είναι όμορφη.
Πάνω από χίλιοι δρόμοι
υπάρχουν για το παραμύθι.
Πιστεύω μόνο σε έναν.

Γελάω και φτάνω με το τρένο των 8.
Πλαστικά όνειρα και άσχημες νεράιδες
σε μια παράλληλη πραγματικότητα πνίγονται.
Τα αφήνω από την άλλη πλευρά του καθρέφτη.

Πέρα από τις γέφυρες του χρόνου
και σε απόσταση τριών λεωφορείων
και κάτι παραπάνω,
βρίσκω την Ατλαντίδα μου,
όμορφη όσο ποτέ.
Πνίγεται στα μάτια σου.
Πάνω από όλες τις ασήμαντες λεπτομέρειες,
τα ουράνια τόξα,
τα ψεύτικα παραμύθια,
γίνεσαι,
ο μοναδικός μου εθισμός.


Και είναι αλήθεια η πρώτη φορά
που χρησιμοποιώ σωστά υποκείμενα.

Περιμένω

Περιμένω,
να φιλήσω στο μάγουλο
τους νεκρούς μου,
μέσα από Φωτογραφίες
και περασμένα στοιχήματα.

Στοιχήματα με το χρόνο
και το χώμα.
Θέλω να πιστεύω πως η απουσία τους
είναι ένα ταξίδι,
από αυτά του Σαββατοκύριακου.
Και ίσως,
όταν την Δευτέρα
-την κάθε Δευτέρα-
ξυπνήσω,
θα με περιμένουν με
χαμόγελα και εντυπώσεις.
Χωρίς ήχο.
Ο ήχος θα έκανε την παρουσία τους,
λιγότερο γαλήνια.
MUTE IT.

Το έχω ζωγραφίσει και άλλοτε,
το όνειρο με τον
άνθρωπο που αγκαλιάζει τον ήλιο.
Ένας Άλλος Ίκαρος,
ο ήρωάς μου.

Οι δικοί μου ήρωες δεν βυθίζονται τώρα,
(όπως συνηθίζουν,
οι ήρωες εκείνων που ξεχνάνε),
περπατάνε στον Ήλιο.
Την αυγή,
θα είναι πίσω.

Τηλεφωνικές Ενημερώσεις.

"Πες μου.Θυμάται;"

Δεν ξέρω.
Σε ένα σωρό μικρά αστεία,
έχει κρύψει
νύχτες της ζέστης, του φωτός
και του Δράματος.
Η αυλαία να φωτογραφίζει
ψεύτικα χαμόγελα,
πνιγμένα στο μέλι.
Στο Ψέμα
ΨΈΜΑ

Δεν φανταζόταν,
τέτοιο κρύο Αύγουστο μήνα.
Είχες καλέσει και έναν γελωτοποιό στο θλιβερό πάρτι
για να χαρεί(;)
Γνωρίζεις πόσο τους σιχαίνεται.
Εκδίκηση.
Ίσως.

Μετά πάλι,
της είπες πως το φθινόπωρο
έπρεπε να χαθείς.
Ή και ήθελες.
Το φθινόπωρο χάθηκες.
Ίσως και λίγο νωρίτερα.
Τύλιξες ένα πακέτο με συγγνώμες
και το έστειλες στην παλιά διεύθυνση.
[Δίπλα στις νότες
και πάνω στο χορτάρι
με φόντο δρόμους και φώτα.
θυμάσαι πού λέω.]
Της χάρισες και κάτι σκέψεις,
σε ένα βιβλίο,
θλιβερό και μίζερο.
Ή μάλλον,
ήταν ανταλλαγή.


"Η μέρα μεγαλώνει"
Μου λέει.
"Πάλι κρύος Αύγουστος".
Ασυναρτησίες της, νομίζω.
Κοίτα.Λυπάμαι,
Δεν γνωρίζω, να σου πω αν θυμάται.

(κλικ)

Τέλος χρόνου

Τι να γράψω ακόμη;
Ανάμεσα στα λουλούδια
που λιώνουν στο πεζοδρόμιο
περίμενα
να κυλήσει ο χρόνος.
Να με προσπεράσει.
Έβρεξε τα πάνινα παπούτσια μου.
Έβρεξε τα χέρια μου.
Γέμισαν,
αίμα και δευτερόλεπτα.

Μετά πάλι,
Καθόμουν σε κάτι σκαλάκια,
μαρμάρινα άσπρα
και παρακολουθούσα τα αγάλματα
που τα έτριβαν οι μέρες.
Παρακολουθούσα,
μέχρι που κατέρρευσαν,
σαν να ταν από πηλό.
Ή χαρτί.


Τέλος,
άκουσα το κουδούνι
και προχώρησα σε μια αίθουσα
με στοιχισμένα θρανία
και έγραφα και έσβηνα
στο ξύλο
μέχρι που τελείωσε το μελάνι.
Τότε,
μου πήραν τις άσπρες σελίδες μου
και έγραψαν τέσσερα μεγάλα Χ
μπροστά και πίσω.


Φοβάμαι
μην τελειώσει ο χρόνος μου
και μεγαλώσω μακριά σου.