Μαθαίνοντας χορό

Σαν στημένη φωτογραφία
σε σελίδα Α4
-σε κάποιο πάρκο φορτωμένο
αναμνήσεις δυσάρεστες-
θα θυμάμαι εσένα
σε κάτι μικρές στιγμές,
που θα περνούν και θα φεύγουνε.

Άλλες πάλι,
τις φωνές θα καίω,
γιατί με πονάς.

Και όταν τα βήματα θα μαθαίνω από την αρχή
γιατί πρέπει να ξέρεις πως δεν υπάρχει μόνον
ένας τρόπος να το χορέψεις.Και τώρα σε στροφές
360 μοιρών, σε αισθάνομαι μόνο σαν τον αέρα που με κάνει
να κρυώνω,έναν αέρα άβολο σαν καλοκαιρινή νύχτα
και όχι σαν δαίμονα ή άγγελο],
σε νέα σκηνικά,
ίσως λιγότερο κινηματογραφικά,
Θα διαγράφω αρώματα
και μελωδίες.
Δεν υπάρχει μόνον ένας τρόπος.

Μονάχα μου λείπει,
το να μην αισθάνομαι,
μαζί σου.Είρωνία;
όχι.
Τα δάκρυα σου να μαζεύω στη παλάμη
και να μιλάω για αξίες
σε αγκαλιές ραγισμένες,
κάλπικες.
Πάνω σε φωτογραφίες να σκαλίζεις
φράσεις αιρετικές
[πάντα θα σε προσέχω]
και μετά,
ΠΑΛΙ νεκρός.

κιμωλία.

Άσπρα δωμάτια.
Ο ξεπεσμός μια κοινωνίας.
Όλες οι φράσεις αποστειρωμένες,
οι λέξεις απλές,
κατανοητές.
Φως από τα παράθυρα.
Το γυαλί τους αν σπάσει ίσως,
να πνίξει την αίθουσα σε φωνές
και ξαφνικά φώτα και θάλασσα να
κάψουν κάθε μικρό σημάδι
του περάσματος μας από τον χώρο.
Φαντασία.

Εγώ,
έχω εγκλωβιστεί εδώ,
να σβήνω τις γραμμές από κιμωλία
του μαυροπίνακα
με το δάχτυλο
ξανά και ξανά.
Μέχρι να σβήσουν όλες.
Αυτές,
αντί να σβήνονται,
τον χρόνο τους να παίρνουν
και στο μυαλό να χαράσσονται.
Όλα τα γράμματα τα ακούω δυο φορές.
Όλες τις προσευχές,
άλλες δυο.

Παραμύθια

Θα ήθελα να ήξερα
αν σου αρέσει η πλοκή...
Σαν να μπλέκονται οι γραμμές
και τα κάστρα να γκρεμίζονται σε τούβλα.
Όλα να διαλύονται.
Ανιαρό, χαζό παραμύθι.
Γράψε το πάλι.

Ίσως αν έλεγες την ιστορία με
τα γράμματα και το τριαντάφυλλο.
Μα να ξέρεις:
το τριαντάφυλλο,
Έλιωσε στις σελίδες του βιβλίου και ξεχάστηκε.
Μην το θυμάσαι.

Σβήσε το
το παραμύθι.
Σκίζω τις σελίδες.Τέλος.
Τέλος.
Όχι άλλοι δράκοι
και χίλια μαρτύρια
για να αλλάξω παράγραφο.

Με λουλούδια και
εξωπραγματικές δικαιολογίες ίσως;
Όχι.
Δεν γίνεται πιο εύκολο σου είπα.
Και εσύ,
όλο να δαγκώνεις τον πόνο σου
Μα δεν φεύγει.

Λίγο αργά για πανοπλίες και χαμόγελα
δεν νομίζεις;
Μεταξύ μας,όλες οι κάρτες έιναι ανοιχτές.
Ιστορία δίχως τέλος και αμέτρητα αινίγματα;
την βαρέθηκα.

Διάβασε το.
Αυτό είναι το δικό σου τέλος.








I made this music player at MyFlashFetish.com. More colors.

Άγγελοι στο χιόνι

Γιασεμί από τον ουρανό
να στροβιλίζεται.
Το κρύο
με κάνει,
ν'ανατριχιάζω μπροστά από το παράθυρο.
Κάποιες φορές:
Άσπρη γαλήνη,
Άσπρο πανί,
Άσπρα κύματα.
Άλλες πάλι,
άσπρος θάνατος από τον ουρανό.

Το κρύο.
Εξομολογήσεις
στο παράθυρο του δωματίου μου.
Και όλο να θαμπώνει το τζάμι.
Φαντάζομαι
στο χιόνι που καλύπτει
τον κήπο,
ξαπλωμένο ένα τριαντάφυλλο.
Φαντάζομαι
στα σύννεφα,
μεγάλα άσπρα φτερά.
Μετά πάλι χαμογελάω.
Βλέπω τον ήλιο
και ο άσπρος εφιάλτης
σιγά σιγά
λιώνει και χάνεται.
Απλά και καθαρά
σαν να μην ήταν ποτέ εκεί.

Πλαστή γαλήνη;
οχι
δεν με αγγίζει.
Οι δικοί μου άγγελοι δεν έχουν
μεγάλα άσπρα φτερά.
Μόνο χαμόγελα.







"So please please please
let me let me let me
let me get what I want
This time
Haven't had a dream in a long time
See, the life Ive had
Can make a good man bad
So for once in my life
let me get what i want
Lord knows, it would be the first time"
The Smiths

παιχνίδι

Σαν φίλος μου.
Παιχνίδι με τις λέξεις
παιχνίδι πίσω από τα πράγματα
Νοήματα σαν στίχοι
και μελωδίες άπειρες.

Το γέλιο μου πιο ειλικρινές μαζί σου.
Τα χρώματα περισσότερα στην σκιά
του δωματίου του μεγάλου τώρα.
Παιχνίδι με το βαθύτερο μυστικό μου
που θα μοιραστώ μαζί σου αύριο.
Παιχνίδι με υπόκρουση τον αγαπημένο μου δίσκο.
Θυμάσαι;

Σαν ανάμνηση.
Παιχνίδι με τον αέρα
παιχνίδι στην αποβάθρα
και όλο να φεύγεις και να έρχεσαι.
Σαν κρυφτό
και να σε ψάχνω
Σαν κυνηγητό
και να τρέχεις πίσω από τις λέξεις που μου πέφτουν.
Σαν πέτρα,ψαλίδι,χαρτί οχι μολύβι:
και όλο κάτι να λείπει μα..
εσύ είσαι πάντα εκεί.



Κρύβεσαι
Τρέχω
Χάνεσαι
Σαν φίλος σαν ανάμνηση σαν δυο γραμμές μονάχα.
Μάλλον όχι.Χωρίς παρομοιώσεις:
Απλώς εσύ.
Και όλα να στροβιλίζονται στον ήχο.




''Τις σιωπές μου να μετράω να σε θυμάμαι όταν πονάω να μου λες

«θα'μαι κοντά σου όταν με θες»

Το παραμύθι τέλειωσε κι αρχίζει η ζωή

Αχ να ‘ταν η αλήθεια σου σαν ψέμα αληθινή

Τι να την κάνω τη ζωή μου στο παραμύθι θα τη ρίξω να πνιγεί

Να παραμυθιαστεί η ψυχή μου να σε πιστέψει πάλι από την αρχή

Να σε πιστεύει όταν μ’ αγγίζεις τις νύχτες όταν ψιθυρίζεις

Όταν λες «θα'μαι κοντά σου όταν με θες» ''

Πέταλα στο κενό

Κανένας προορισμός:
Παπαρούνα στο κενό.
Και να χαιδεύει τέσσερις ανέμους,
ορόφους.
Τόσο απλό.Εύκολο;
Ίσως.
Διάλογος μαζί της.
"Μικρή παπαρούνα
στην παλάμη μου είσαι.
Μην φοβάσαι".
(Σιωπηλές σκέψεις:
Το πεζοδρόμιο δεν πονάει
ο αέρας είναι που σε γυμνώνει.
Καταργεί την ομορφιά σου.)
Και από την παλάμη σου την διώχνεις.


Ο παραλογισμός,
δεν χωράει σε 6 επιφάνειες,
-τοίχους ξεφλουδισμένους,-
με ρωγμές ποτάμια.
Ούτε και η γαλήνη.
Λές να την χωρέσουν τα σύννεφα;


Όχι.
Την σκότωσες.
Ζωγραφίζει με το αίμα της
και την μαύρη καρδιά,
στο γαλάζιο έξω απ΄το παράθυρο,
συμφωνίες με τον άνεμο.
Πίνακας στη μεγαλούπολη.



Δεν θα αφήσω άλλα πέταλα να λιώσουν στο κενό.
Όχι σήμερα.






"When I first held you I was cold.A melting snowman I was told.But there was no-one there to hold.Before I swore that I would be alone forever more.Wow, look at you now.Flowers in the window.Its such a lovely day.And I'm glad that you feel the same.cos to stand up I'm in the crowd.You are one in a million.And I love you so...lets watch the flowers grow" Travis

"Δεν με ενοχλεί"

Είδα χθες,
ανάμεσα στις σελίδες μου
δυο αριθμούς να τρέχουν.
Ξέρω οι εικόνες μπορούν
να ξεγελάνε
και να σε προσγειώνουν
σε καταστάσεις παλίες,
ξεπλυμένες.Όμως οι λεμονίες
εκείνο το καλοκαίρι,
είχαν το καλύτερο άρωμα.
Τώρα πάνω στο παλιό άσπρο
πουλόβερ το αισθάνομαι.
Και όχι,
δεν με ενοχλεί.


Ένα γράμμα σκαλίζω,
γεμάτο συλλαβές περιττές.
Μέσα τους
κι'άλλα γράμματα.
Φλυαρώ ανούσια .
Το σιχαίνεσαι το μελάνι μου.
Ξέρω πως δεν τo διαβάζεις,
μα σε μπλε λεωφόρους
ζητιανεύουν οι συγγνώμες.


Δεν υπάρχει άλλος δρόμος,
από εκείνον τον μικρό
που θυμάσαι.
Αυτό σου γράφω.
Δεκατέσσερις συλλαβές.
Κι άλλο μελάνι σε ξύλο.
Νανούρισαν οι σειρές μου,
τη σκία σου.
Ναυάγησαν τα λιμάνια του ανέμου,
σε περγαμόντο.
Τη γεύση του στα χείλη μου
έχω,
και
δεν με ενοχλεί.

Χωρίς μικρότητες
και κακίες.
Χωρίς αναμνήσεις τρομακτικές
χωρίς μελωδίες για βόλτες και θάλασσα.
Κράτησέ το μυστικό
και εγώ,
θα ψυθιρίζω.




"i need some time to breathe i need some room to bleed i need to find my sweetest friend he sets my spirit free.And only God can know what I'm going through, my only hope is that I' m coming too... Take me home i' m not in love i need a helping hand there ain't no loving like the loving of my sweetest friend." Captain Kennedy







.