Ως εδώ, ακριβώς.

Ξύσε την επιφάνεια.
Αφαίρεσε τα στρώματα ένα-ένα.
Πάρε όσο χρόνο χρειάζεσαι και μέτρησέ τον
σε εκπνοές ή χτύπους ή σκηνές.
Τον αφήνω όλο,
εδώ,
πάνω στον πάγκο της κουζίνας,
δίπλα στο κουτί του καφέ.
Κάθε πρωί, θα τον αγγίζεις με το πίσω μέρος της παλάμης.
Ένα απαραίτητο μικρό ατύχημα,
Κάθε πρωί.
Θα σε αναγκάσω να συνεχίσεις,
σαν να ήταν δική μου η πορεία.
Αν συμφωνήσουμε πως αρκεί,
θα είσαι ασφαλής.

Τράβηξε λωρίδες της ταπετσαρίας,
σαν να ανοίγεις πολύτιμα δώρα.
Μισούσες τα σχέδιά της.
Μικρό το κακό - αυτό δεν λέμε πάντα άλλωστε;
Και είναι από εκείνα τα μικρά,
απαραίτητα ψέμματα,
για να διατηρούμε την ίδια ταχύτητα
με όσους μας κρατάνε το χέρι.
Προσπαθώ, για να το δεις.
Προσπαθώ και για να διαβάσεις τα δικά μου
μικρά ψέμματα. Βλέπεις λοιπόν;
Δεν θα σου πρότεινα ποτέ κάτι που δεν είναι εφικτό.

Αλλά θα ξεφορτωθώ
κάθε μικρό κόκκο που άφησες εδώ.
Και όσοι παρέλειψες να αφήσεις,
αυτοί που άφηναν ανοίγματα στο σώμα,
θα μπουν σε πλαστικές σακούλες.
Το δεύτερο ποτήρι,
διάφανο, στο ντουλάπι με τα υπόλοιπα.
Λάσπη που έφερες από τον δρόμο,
δεν έχει θέση στα πλακάκια.

Αποδεικνύεται συνέχεια άλλωστε:
Ο καλύτερος τρόπος να κρατάς χέρια,
μερικές φορές,
είναι να τα κόβεις.
Από την ρίζα.