08:00.
Αλλάζω πλευρό, πάλι.
Για λίγο,
λησμονώ λεπτομέρειες.
Σοκολάτα και λεπτά δάχτυλα.
Αναπαραστάσεις.
Πρώτη σκέψη:
Να πάρω
Eκείνη,
να μου θυμίσει.
Να μου δώσει πιθανότητες.
Μακάρι να...
Και προσπαθώ να συντάξω παραγράφους.
Τουλάχιστον τρεις σήμερα το πρωί -αυτός ήταν ο στόχος.
Μάταια.
Η Άλλη, φόνευσε
γραμματικούς κανόνες.
Τώρα,
χρησιμοποιώ σε κάθε φράση,
ευχετική ευκτική.
Να εκφράζει ένα μέλλον,
εφικτό.
Ένα,
να το θέλω.
Και για κάποιον
που ορκιζόταν,
στα Όρια,
είναι γελοίο το πόσο,
δεν
μπορώ
να
με
ελέγξω
Είμαι πάλι 13, ισορροπώντας στον πάγο και εκείνος με αναγκάζει σε τριπλή περιστροφή. Στον αέρα. Αρνούμαι να υποκύψω στην τυραννία, της λάμας. Στην αυστηρότητα, της λεπτομέρειας. Σιχαίνομαι το επικριτικό βλέμμα του."Δεν μπορώ!", του φωνάζω, "δεν μπορώ!"
(Τις μέρες που απουσιάζει κάνω τέσσερις περιστροφές,
για πλάκα).
Δεν θέλω.
Αυτή είναι η αλήθεια.
12:00.
Αυτή είναι η αλήθεια.
Να πάρω
Eκείνη,
να μου συμπληρώσει τα κενά,
της νύχτας της χθεσινής.
Να μου εξηγήσει,
γιατί.
Να μου θυμίσει,
πως να πιστεύω στους εφιάλτες από όμικρον,
γιατί ο ύπνος ήταν ήρεμος απόψε.
Και με τρόμαξε.
Να μου υποδείξει τον τρόπο,
να κάνω το συμβατικό, ασύμβατο
και το αντίστροφο.
Να μου υποδείξει τον τρόπο,
να μπλεχτούν δυο σώματα,
στην άκρη.
Και για λίγο,
τόσο λίγο,
την αφήνω να καταλάβει τι εννοώ.
Όχι πως ξέρω.
Έπειτα κατρακυλώ στα δάχτυλα της Άλλης
και κάνω μακροβούτι στις υποψίες μου,
όλες.
Να 'ταν λίγο μικρότερη η έκταση της καταστροφής...
Όχι απαραιτήτως και η ένταση.
Και αν επισκεφθώ τον δικό μου
επίγειο παράδεισο,
εκεί που δραπέτευα
όταν ακόμα μάθαινα,
να με μαθαίνω,
θα την έβρισκα εκεί.
Όχι με κάποιον συμβολικό τρόπο. Ήταν Όντως εκεί, εξαρχής.
Εσύ πιστεύεις στις συμπτώσεις;
Εγώ επιτρέπεται να πιστέψω;
Και 'γω, η αιρετική,
ο εραστής των λέξεων,
η αμετανόητη ποιήτρια,
που αρνήθηκα
θεωρίες
συνιστώσες
και αριθμούς,
πέφτω στην ανάγκη τους.
Στην ανάγκη μου,
να την περιγράψω.
"Θεός φυλάξοι..." θα πουν.
Τι ειρωνεία, Θεέ.
