Δεν θέλω να παίξουμε.

Μου έγραψες.
Ξέρεις, κάποια βράδια προσπαθώ και εγώ να απομονώσω τις σκέψεις
από την κίνηση.
Βήμα, βήμα μετράω την ταχύτητα σε φωτεινούς διαδρόμους,
Αφήνοντας όσα θα ήθελα να πω, στο σημείο εκκίνησης.
Έπειτα, κάποια ξημερώματα,
φαντάζομαι να βυθίζομαι στην ακινησία.
Σε κάποιο δωμάτιο ξενοδοχείου,
το κρεμασμένο καρτελάκι στο πόμολο,
να μας αγοράζει χρόνο.
Όρθιοι, ή καθισμένοι στις τραυματισμένες πολυθρόνες,
πάντοτε απέναντι ο ένας απ' τον άλλο.
Να διαβάζω τα χαρακτηριστικά σου,
ως το ξημέρωμα.
Στο μάγουλό σου, χαραγμένες όλες οι φαινομενικά ανούσιες αντιπαραθέσεις.
Ορκίζομαι - αν δεν σταματήσεις την παραγωγή σχεδόν ειλικρινών προτάσεων,
Θα αφήσουν σημάδι και στο δικό μου.

Είναι μυστικά που χορεύουν στα πλακάκια,
εκεί ακριβώς που βρέθηκαν - νόμιζα, τυχαία- τα βήματά σου.
Εκρήξεις,
κάτω από το χώμα,
εκεί που πάτησαν τα δικά μου πάνινα παπούτσια.
Σκοτώνουν οτιδήποτε αναπνέει στο υπέδαφος.
Επιμένω στην μαγευτική ηρεμία του να στέκεσαι
απέναντι και όχι πλάι μου και δεν κάνω κράτηση.
Όσο δεν υπάρχει πραγματική απόσταση, δεν θα την δημιουργούσες.
Σε γνωρίζω,
τόσο καλά.

Τώρα υπάρχει.
Όσα πέρσι έμοιαζαν παράλογα,
σήμερα χωράνε σε απλά γράμματα παραγεμισμένα με
λεπτομέρειες την καθημερινότητας.
Και τα κρατάω στο χέρι μου,
με τον πιο φυσικό τρόπο.
Επιλέγω προσεκτικά λέξεις, να συνθέσω τις προτάσεις που χρειάζεσαι.
Και τις ρίχνω στο κουτί, να σε αγγίξουν, χιλιόμετρα αργότερα,
σαν να γνώριζα πως να το κάνω πάντα.
(Τώρα, μαθαίνω.)
Ξεφεύγει η Ηρεμία μέσα από τα χέρια.
Και για μια φορά,
χρειάζομαι να επιλέξεις εσύ προσεκτικά τις λέξεις.
Όσο μπορείς να εισβάλεις στην σκέψη μου, με όλες τις λάθος,
αποκλείεται να το κάνεις.
Σε γνωρίζω τόσο καλά.


Γι' αυτό και γιατί μου έμαθες να κερδίζω, χάνοντας εμάς. Και επειδή μέτρησα ως το εκατό για κάθε ένα από τα 100 υποθετικά γράμματα και πήρα τα κενά ανάμεσα σε μεθυσμένες προτάσεις, ως απάντηση. Και επειδή μια φορά θέλω, μονάχα δική μου, να μείνω, με δικούς μου όρους. Και επειδή οι ώρες μαζί σου πλέον είναι πολύ λίγες. Όχι, δεν θέλω να παίξουμε.