Πώς πεθαίνουν οι ζωγράφοι

[Υπότιτλος:και άλλα αναπάντητα ερωτήματα]

Κράτησες την αναπνοή
(σχεδόν)ως τα τελευταία δευτερόλεπτα.
Και τώρα περπατάς στην άλλη πλευρά.
Όμορφο τέλος.


Για εσένα να πω
πως
Λήστεψες τις αλλαγές του καιρού,
εκφράσεις ξένων προσώπων,
γεύσεις παγωτού
και χαμόγελα.
Τα Έκανες χρώμα
και έβαψες τους τοίχους μου.
Μέσα και έξω.
Πάνω από την υγρασία,
ξέρεις,
η μπογιά δεν κρατάει.
-Στο είχα πει-
Έσβησε και
μου έμεινε το παράπονο.
Ξέρεις,ήξερες
παρελθοντικοί χρόνοι
όλο μπερδεύομαι και ξεχνάω.


Μάσκες οξυγόνου στην μικρή πόλη
να σου δώσουν τι; Για πόσο καιρό;
Σωστά.Τελευταία σου μικρά έργα
οι τοίχοι μου.

Μέρες περνάνε και δευτερόλεπτα.
Ίσως με λίγη ειρωνία θα πω
όταν κάποια στιγμή με ρωτήσουν:
Έπεσαν οι Mάσκες.Ναι.
Τώρα σε διαβάζω ευκολότερα.