Ταυτότητα.

Οι λέξεις, σφαίρες, ανοίγουν τρύπες
στην λογική σου κάθε φορά
που ψάχνεις το μονοπάτι.
Μονοπάτι στον αέρα.

Έμαθες να χορεύεις,
χωρίς αυτό να
αποτελεί ιδιαίτερο κατόρθωμα.
Να ενώνεσαι
με τα χρώματα του χώρου
και να δημιουργείς
εικόνες στην επιφάνεια σου
όμορφες και σχεδόν
αληθινές.
Κάτι που έκαναν και άλλοι πριν από εσένα.

Τα μάτια σου
συγκρούονται
σαν μικρά καφέ αεροπλάνα
με το βλέμμα τους,
κάθε φορά.
Αιωρείσαι κάποια βράδια
κάτω από το ραγισμένο μου ταβάνι.
Και είσαι ένα σωρό μικρές σκέψεις.
Μπαλόνια πάνω από στενά.
Άλλες φορές ηρωίδα, αγκαλιά, χαμόγελο, ευθυμία.
Πάντα είσαι εγώ.





Χωρίς όμως αυτό
να σημαίνει τίποτα.