χωρίς διαιτητή.

Κάποτε σου είχα γράψει
πως αν
επιθυμούσες να υποκριθείς
πως ήταν παιχνίδι,
θα έμενε παιχνίδι.
Τώρα,
Σε παρατηρώ καθώς
κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου.
Και Εκείνη,
κρύβεται πίσω
από εσένα.
Και είσαστε δυο
άγνωστοι,
που τρώνε ροζ και γαλάζια ζαχαρωτά,
το πρωί σε ένα παγκάκι,
στη μέση του πουθενά.
Που παριστάνουν πως πίνουν
από το ίδιο μπουκάλι κρασί.
Και το κρασί έχει και για
τους δύο την ίδια πικρή
γεύση.
Την σπρώχνεις στην κούνια
και εκείνη κάνει
τον γύρω του κόσμου.
Και επιστρέφει.
Και γελάτε.
Γελάτε δυνατά και
πολύ.
Προστατεύω τις αναμνήσεις σας,
σε φωτογραφίες.
Αρχίζει να βρέχει
και οι
σταγόνες είναι κόκκινες.
Ύστερα μοβ
Και μπορεί να
είναι το τέλος του κόσμου,
αλλά δεν το παρατηρείτε
και δεν το επισημαίνω
επειδή
δεν θα είχε σημασία.

Θα βάλω μόνο τίτλο
στις φωτογραφίες,
πως το σκορ είναι 3-2.
Αυτή η παρτίδα,
δεν χωρά σχολιασμούς.
Άλλωστε,
από καιρό έχω σταματήσει να
καταλαβαίνω τους κανόνες.