Πρόσωπα.

Πίσω από το
πρώτο παράθυρο,
θόρυβος.
Τρυπάει το γυαλί
και σε αγγίζει,
αλήθεια.
Δεν έχει χρώμα,
μα αν είχε θα ήταν ακριβώς,
αυτό:
καθαρό, σχεδόν διάφανο γαλάζιο.
Περιβάλει το σώμα σου,
σαν πανοπλία και δείχνει
πραγματικά όμορφος.
Δεν ξέρω πολλά πράγματα,
που δεν θα έδειχναν.

Και αυτή η μέρα,
για την οποία έχω γράψει
άπειρους στίχους,
σήμερα μοιάζει τόσο
απλή.
Πίσω από τον μύθο,
μαθαίνεις.
Ποια πρωινά ο καφές πρέπει να
είναι περισσότερος και
οι σκέψεις,
λιγότερες.
Ποιες σκέψεις είναι πολύ λίγες,
μικρές
και θα πρέπει να
καίγονται,
πίσω από τον πομπό.
Σαν να ισορροπείς σε σχοινί,
γνωρίζοντας, ακριβώς
πως να μην πέσεις στο κενό.
Απολαυστική πρόκληση.


Κάποιες φορές,
νομίζω πως ακούω τον παλμό
στις φλέβες σου και
κάποιες άλλες,
τις βλεφαρίδες,
που ανοιγοκλείνουν στο μαξιλάρι.
Ακούω την ιστορία αυτής της μέρας
και
φωνές,
άλλες μαύρες άλλες με ιριδισμούς.
Σπάει το γυαλί και αισθάνομαι
την ανάγκη να κρυφτώ. Μα όχι.
Τόσο δυνατός,
κρυστάλλινος ήχος, τυλιγμένος γύρω
από τις αξύριστες γωνίες του
προσώπου σου.
Δεν μπορώ να φανταστώ,
πολλά πράγματα που δεν θα
έδειχναν όμορφα.

Αναπαράγεται όλο και δυνατότερα,
καθώς προσεγγίζεις το σημείο,
οπού έσπασε το γυαλί.
Δεν γνωρίζω, πως αλλιώς να μιλήσω για ευτυχία.
Απλώς,
δεν μπορεί να συμβεί τίποτα,
κακό.