Γραμμές, σειρές και ३ γραμμές ακόμα.

Κόκκινες γραμμές,
σ' όσα μέρη περπατήσαμε,
τυχαίες μέρες του δεύτερου μήνα.
Απλώνονται σε τοίχους,
Ξεδιπλώνονται σε λεωφόρους,
ξαπλώνουν στο μπαλκόνι.
Τις εντοπίζω,
Στα πιο απίθανα σημεία.
Και παίξαμε και κρυφτό.
Μα σε βλέπω ακόμα,
πίσω από την ντουλάπα,
κάτω από το κρεβάτι,
στην αποθήκη του δεύτερου ορόφου.
Σε βρίσκω από συνήθεια.
Βλέπεις και εσύ,
πως αυτό το παιχνίδι δεν έχει πλέον νόημα.

Να ζητήσω έγκριση,
δεν είναι κάτι που θα έκανα ποτέ.
Το γνωρίζει.
Συγχώρεση τότε.
Ίσως,
μα όχι όσο συνεχίζεις να βυθίζεις
το βλέμμα σου,
σ' οτιδήποτε αναπνέει στο δωμάτιο,
εκτός από εμένα.
Η θεωρία του κάστρου,
δεν αποδεικνύεται, εξομολογήθηκα,
στη μόνη αγκαλιά που αρνούμαι να απογοητεύσω.
Κυρίως γιατί τα τείχη είχαν τρύπες,
εξ' αρχής.
Γιατί οι πολιορκημένοι,
έπεσαν από τα πυρά,
πριν προλάβουμε να αγγίξουμε
ζεστό δέρμα.
Οπότε, εγκαταλείπουμε,
μέχρις ότου ο αγώνας να είναι Άχρηστος.


Πέρασε καιρός πολύς, με εμάς ξαπλωμένους
ανάμεσα στις κόκκινες γραμμές.
Να διαβάζουμε, σελίδες με μουντζούρες
-σίγουρα δεν ήταν κάτασπρες. Δεν γίνεται.
Δεν φαίνεται,

μα ακόμα χρειάζεται να σφίγγω
τα χέρια γύρω από τον κορμό,
για να συνεχίζεται η ροή των εισπνοών.
Τις εκπνοές τις έκοψα,
σαν κακή συνήθεια.
Χρειάζομαι όλο τον αέρα,
που μπορώ
να κρατήσω.