Με ένα μακρύ μαντήλι ,τυλιγμένο γύρω από τον κορμό,
Θα περπατήσω σε αυτό τον χώρο
Σαν να ήταν φαγωμένη αποβάθρα.
Θα δημιουργήσω άμμο κάτω από
Τα πέλματα. Μια παραλία ατελείωτη,
όπως ακριβώς την ήθελες.
Και θα σε πνίξω μέσα μου, λες και γεννήθηκα από φύκια και νερό.
Ένας μικρός ωκεανός σε μια μυστική, υπόγεια θάλασσα.
Προς απάντηση στο ερώτημά σου,
Θέλω να μείνεις σε απόσταση 8 εκατοστών,
Όχι παραπάνω.
Γιατί ήμουν εξ αρχής πανιά για δέρμα, ενωμένα με σύρμα
Και κλωστή εκεί που θα βρίσκονταν τα νεύρα, αν τα άφηνα.
Η τρύπα που άνοιξες, γεμίζει κάθε φορά το εσωτερικό,
Με τις πρώτες βροχές του Οκτώβρη. Και το παραδέχομαι,
μονάχα διότι κουράστηκα,
Να αλλάζω γάζες και μπαλώματα. Να σου δίνω να ξετυλίγεις την κλωστή.
Μην ανησυχείς. Πήρα ακριβώς όσα μου άξιζαν:
Τις νύχτες ξεφεύγουν καυτά κύματα προς τα μάγουλα. Και πρέπει,
Να φεύγω απροειδοποίητα, για οπουδήποτε Αλλού, να μην με δουν. Έτσι,
Άρχισα το τρέξιμο. Και πάντοτε, σε ασταθές έδαφος.
Για 12 ώρες όμως, ήμουν ακριβώς Εδώ.
Εκεί οπού βρίσκεται το Εδώ, όταν δεν υπάρχει πουθενά αλλού να τρέξεις.
Είχα δάχτυλα, που ήξεραν να αγγίζουν χωρίς να χαράζουν σημάδια.
Και στα χέρια μου κυλούσαν εκατομμύρια απολήξεις, για να νιώθω,
Τα πάντα. Και ήταν δική μου επιλογή να αφήσω εσένα,
να σχεδιάσεις σχεδίες (και άλλα λογοπαίγνια) στο καινούριο μου κάτασπρο δέρμα.
Και αυτή τη φορά, μπορώ να παραδεχτώ πως το χρειάζομαι,
όχι επειδή δεν έχω τίποτα άλλο. Γιατί μεταξύ μας, όσα μπορείς να κρατήσεις,
Λίγη σημασία έχουν. Το χρειάζομαι, για να μπορώ
Να θέλω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου