Η γυμνή βασίλισσα.

Ξέχασα, για μερικές στιγμές,
πως να σχεδιάζω τις καμπύλες σωστά.
Το α μου,  ήταν σαν άλφα μόνον όταν γυρνούσα την κόλλα ανάποδα
και το β, δεν ήταν.
Και κάθε πιθανή γραμμή να ένωνε τα δυο σημεία,
διασπάστηκε σε ασύμμετρα κομμάτια, που αιωρούνται στο κενό,
διατηρώντας (ως οφείλουν) ασφαλείς αποστάσεις μεταξύ τους.
Όπως βλέπεις δεν ήταν μονάχα οι ώρες -ποτέ αρκετές,
που μας ξόδεψαν.
Τώρα, στην επιφάνεια του χρόνου πλέουν κεράσια
και εγώ χρησιμοποιώ το καλαμάκι για να τον ανακατέψω με την απόσταση.
Η ακουστική εικόνα του τέλους σου, είναι ο ήχος που
συνθέτουν τα παγάκια.

Τώρα, στέκομαι μπροστά στον λαό, ολόγυμνη,
δίπλα στον βασιλιά μου.
Αυτός, μέσα στα υφάσματα που του διάλεξα. Μπροστά του,
κανένας δεν θα σχολίαζε ανοιχτά την δική μου αμέλεια.
Τράφηκα από τον φόβο τους και έμαθα να δικαιολογώ τον εαυτό μου.
Πληροφορούμαι, πως η επιδειξιμανία μου έχει γίνει
θέμα συζήτησης των αυλικών.
Κάθε αποκεφαλισμός όποιου ανέφερε το προφανές,
είναι η πιο θετική στιγμή της ημέρας μου.
Θυσίασα και έναν αγγελιοφόρο, για να σου παραδοθούν πέντε γραμμές.
Αλλά εσύ ποτέ δεν έμαθες να διαβάζεις σωστά τις καμπύλες.
Διόρθωσέ με. Σε προκαλώ.

Για να σε βοηθήσω,
το κομμάτι χαρτί στην τρίτη τσέπη του πορτοφολιού σου γράφει:
 
Είχες δέσει τα δάχτυλά μου με ναυτικούς κόμπους,
πολύπλοκους (έτσι νόμιζες).
Τώρα, τα βυθίζω σε σχεδόν σκληρές επιφάνειες,
για πλάκα.
Και όταν καίω τρύπες στα καλύμματα τελευταία
και σχηματίζονται πάνω σου,
γελάω λιγάκι.
"Είναι κρίμα,
που βγήκαμε σ' εκείνη την έξοδο δεν νομίζεις;"
Όχι...
Και είχα ορκιστεί πως δεν θα λεγα ψέμματα.
Το έκανα.
Όπως και να χει, σου ζήτησα ένα ουίσκι με πάγο
και πήρα ένα κοκτέιλ δυσπιστίας και έρωτα,
σε ψηλό ποτήρι.
Με ομπρελίτσα.
Θα μπορούσε να είναι αστείο, αν δεν ήταν τόσο 
απογοητευτικό.
Για τους παραπάνω λόγους,
διέταξα την εξορία σου.

Νομίζω σου έκανα χάρη. Η φυγή ήταν πάντοτε το αγαπημένο σου παιχνίδι.
Τώρα, διόρθωσέ με.
Σε προκαλώ.