Κεφάλαιο ΙV.

Αν ξέρεις τι θα ήθελες ν'ακούσεις,

γνωρίζεις όλα τα "ίσως" που θ' ακουστούν στην συνέχεια.

Σκοπεύω να στα δώσω, όλα.

"Ίσως, να μ' έχεις" - να ορίστε ένα,

όπως ακριβώς το ήθελες.

"Και πότε ακριβώς περνάει;",

την ρώτησα.

Εκείνη χαμογέλασε...

(πάντως δεν ήταν το χαμόγελο της Ευτυχίας, με κεφαλαίο έψιλον, σε καμία περίπτωση. Και εμένα μου είχαν υποσχεθεί Ευτυχία. Τόνους από αυτή. Και φοβάμαι τα ψέμματα,

                                                                                                                    

                                                                                                          όταν δεν είναι δικά μου.) 

Και την ρώτησα, πότε ακριβώς περνάει,

γιατί εσύ δεν έχεις

τέλος

και γω στέρεψα από υπομονή, από ώρα.

Ώρες.

Και ξέχασα πως να καταγράφω συναισθήματα.

Είναι το μόνο που είχα,

δικό μου.

Μου.

(Μέχρι τώρα, ο έρωτάς μου, είχε την μορφή κτητικών αντωνυμιών.

Τώρα δεν ξέρω πως να τον ζωγραφίσω. Εσύ;

Θάψαμε την κτητική,

μα εγώ την πενθώ ακόμα , να ξέρεις.)

Και θα γελάσεις με αυτό που ακολουθεί, αλλά...τώρα που σου γράφω, φαντάζομαι την Αντωνυμία, ντυμένη στα μαύρα,

καθισμένη σε άσπρη πλαστική καρέκλα κήπου,

με μάγουλα κατακόκκινα,

απ' την ντροπή.

Σαν πεντάχρονο. Γιατί, βλέπεις, αυτή δεν μπορεί να κρύψει πως είναι κτητική, 

(όπως κάνω εγώ, για να νιώσεις καλύτερα τις στιγμές που φοβάσαι να είσαι

                                            

                                                                                                      ...να είσαι γενικότερα.)

Εν τέλει,

Ζω μόνο ερωτικές σκηνές σε επανάληψη.

Ας είναι.

Μπερδεύω ονόματα

-μαζί και το δικό μου.

("Είναι καλύτερα έτσι" σου λέω συνέχεια. )

Και κάθε βράδυ, χάνω και λίγο έδαφος. Μα πλέον σχεδόν αιωρούμαι.Το έδαφος μου είναι άχρηστο, όπως ακριβώς και η οποιαδήποτε κτήση. Μηδενική βαρύτητα-το φαντάζεσαι;

Κάποιος τρίτος ίσως να το συνόψιζε ως

"Τίποτα δικό σου.

Και σχεδόν τίποτα δικό του."

Ας είναι.