Πολύχρωμα όρια.

Στην απέραντη γη
με κομμάτια πανί στα χέρια:
κυνηγητό.
Κάτω από τις τελευταίες αχτίνες,
στην ταχύτητα των τρένων,
προς το τέλος του ηλίου.
Ανάσα γης
καθως το χώμα φιλάνε
πολύχρωμες μελωδίες.
Και η δικιά σου;
Βουίζει στα όρια μου.

Στο τέρμα αυτού του κόλπου,
στην άκρη,
στο χείλος του γκρεμού
αγκαλιά με χίλια σύννεφα.
Φτερά
προς αστέρια,
άλλα από τα δικά σου.
Μυρωδιά ελευθερίας.
Τι σκέφτεσαι;
Κάποιες φορές,
όταν τα όρια της πόλης
είναι μικρότερα από τη κορνίζα του παραθύρου μου,
εικόνες σαν μνήμη μικρή
σαν άρωμα από γιασεμί,
τρυπάνε τα μάτια.
Λες δεν θυμάσαι.

Σε σκόνη όλα.
Οι παλάμες βαμμένες.
Απλωμένες στους μεγάλους τοίχους
σαν σταγόνες κόκκινες,πράσινες...

Μπλε.

Το χώμα σηκώνεται,
τα χρώματα αλλάζουν
και οι φωνές αιωρούνται
σαν παραμελημένα σύννεφα.
Κύματα ένα μετα το άλλο
στην όχθη
και τα πόδια μέσα στο νερό.
Ανάσα.
"Κοιταξέ με.Κοίτα με"
Πολύχρωμες εικόνες.
Και η δικιά σου;
Βουίζει στα όριά μου.

Πέρα από τα όρια μου.

Για να αφήσω

Λουλούδι αποξηραμένο
στις σελίδες τις πολυγυρισμένες
του αγαπημένου βιβλίου
να ταν η μορφή εκείνη μέσα μου.
Θα το έκαιγα,
και στάχτη θα γινόταν.
Μα τόσο πολύ την αισθάνομαι
σε κάθε μου κίνηση
που το λουλούδι γεννιέται κάθε στιγμή
και απ' την αρχή.
Προσπαθώ το άγαλμα να λυώσω,
(Αυτο που με κοιτάζει,
πίσω απο τις ημιδιάφανες κουρτίνες,
τα μεσημέρια που χάνεσαι.)
την μορφή σου για να δημιουργήσω από την αρχή
και να την σπάσω.
Να φύγει.
Να φύγεις.
Όχι να αφήσω...

Μέτρημα

Στην ίδια στάση πάλι,
αυτό το γιορτινό δειλινό.
Ο βρεγμένος δρόμος αντικατοπτρίζει κίτρινα,
ηλεκτρικά ουράνια σώματα.
Μονάχα σκόρπιοι ήχοι
απο ραδιόφωνα που τρέχουν στην άσφαλτο.
Ακινησία πλήρης.
Στη μια παλάμη αναπαύεται
η γνώση, ζωγραφισμένη σε σελίδες Α4,
στην αλλη κρύβεται το ουράνιο τόξο.
Και στιγμή δεν έχει περάσει
-ουτε μια-
που τα αυτοκίνητα που προσπερνουν να μην μετράω.
Όλα εκτός από τα μπλε.
Πεντε,έξι,εφτά..
Άλλωτε πάλι τα παράθυρα των λεωφορείων μετράω.
Και τις πινακίδες των δρόμων.
Μετράω τα λεπτά
καθυστέρησης.
Τα δευτερόλεπτα τα μετρώ,μεχρι να συγκεντρώσω εξήντα.
Κάτι τέτοιες στιγμές,
την εικόνα σου καταριέμαι.
Τον χρόνο που μου κλέβεις,
σε σύστημα δυο δεικτών.
φρένο
επιβίβαση
σαλπάρισμα.
Άσπρα μαντήλια και ξαφνικά..
όνειρο,περιπέτεια,παραμύθι,κολώνες αρχαίες,νύχτες με γιασεμί,καλοκαιριάτικα καλοκαίρια με βροχή.

Μετά ένα σπρώξιμο και επιστροφή στο μέτρημα.
Μετράω φανάρια,
μετρώ κύκλους και τελείες.
Μετράω τα μπλε αυτοκίνητα.
(Διάλογος με τον εαυτό μου)
Πολλά πολλά δευτερόλεπτα
-άπειρα-
μετά την αποχώρηση την δική σου.
"Μπλε δεν ήταν το δικό σου;"
Πέντε,έξι,εφτά...

Απόσυρση.

Παλάμες στον τοίχο.
Κολυμπώντας στο μικρό δωμάτιο,
με απλωτές τεράστιες.
Οκλαδόν,τώρα, στη μέση
των έξι τοίχων,
στο ξύλινο πάτωμα.
Μάτια στον άσπρο ουρανό,
που αστέρια έχει μικρές,βαθιές ρωγμές.
Η αίσθηση όταν ξυπνάς
του να πνίγεσαι σε δάκρυα.

Σαλπάρισες (όπως κάποτε ονειρευόσουν)
σε μέρη που η πένα μου δεν φτάνει.
Δική σου ήταν η επιλογή.
Ικανοποιήθηκες τώρα;
Η ελευθερία η δική σου,η απόλυτη,
Η ελευθερία-όχι από σχέσεις αναλώσιμες-
μα από την ίδια την βαρύτητα,τον αέρα,τα κύματα,
έφερε χίλιους μικρούς,πραγματικούς θανάτους.

Σε μία γωνία του κλουβιού
κρύβομαι
Με κλειστά ακόμη τα παράθυρα,
το φως να μην το δω,
γιατί δεν μπορεί παρα διαφορετικό να είναι.
Σε μια γωνία του κλουβιού,
εγώ.
Και εσύ,
με την εικόνα σου την αγαπημένη
και οτι έχει μείνει από το άρωμά σου,
σαν εφιάλτης,
να τα ποτίζεις Όλα.

Και θα φύγει

Στην άκρη του δρόμου,
Ρίχνονται έξι βήματα
Απ'τον αόρατο εχθρό για να κρυφτούν.
Γελάω.
Η νύχτα σήμερα παίρνει
Τις πιο όμορφες αποχρώσεις.
Σαν ασπρόμαύρες φωτογραφίες,
Προηγούμενες στιγμές.
Εδώ δεν υπάρχουν πόζες μικρό.
Προσπαθείς παρά πολύ.

Στο βάθος του διαδρόμου
Τρομακτικα χρώματα
Μορφές ξένες και παράξενες.
Αν είναι εφιάλτης η πραγματικότητα αυτή,
Μην τις αφήσεις να με πάρουν.
Σκοτάδι.βήματα.
Ήχος μπλεγμένος:
Στην άκρη του ψάχνεις να βρεις
-τι;
Κλεισε τα μάτια.
(που πονάς;)
η απόσταση να τα φιλήσει
για να ονειρεύεσαι μίλια
και ταξίδια.
μην βυθίζεσαι στον καθρέφτη
μην κοιτάς στο βάθος
μην μιλάς ενώ δοκιμάζω τα όρια
δάγκωσε τον πόνο και θα φύγει.

Πόσα "όχι";

από τον καθρέφτη μου,
Ξεφεύγουν μικρές προτάσεις,
Σκληρές,
Που τα μάτια μου γεμίζουν
Όχι δάκρυα μα αμφιβολία.
"μείνε πίσω"
(απαιτούν)
και τα μάτια μου κλείνουν
και τις διώχνουν.
μέτρα τώρα τα λόγια μου!
ποια φωνήεντα είναι πιο όμορφα;
χάρισμα σου.
πόσες φράσεις αιρετικές χωρά,
το μαξιλάρι μου;ΠΟΣΕΣ;
Και στη βροχή που με χτυπάει λέω
ΠΆΡΕ ΜΕ,ΑΛΛΟΥ
και με οδηγεί στη παραλία,
εκείνη,που τα όνειρα μου στοιχειώνει.

[μέτραω τις σκιές,μετραω τις στάχτες,τα κύματα,μετραω τις προσευχές μου μια μια και τις ζωγραφιές μου τις πιο όμορφες,πετάω στον τσίγκινο κάδο και τις καιω.ΟΛΕΣ.
σβήσε το φεγγάρι σήμερα.
ξεδιψασε με,με αλμύρα
σε λιμάνια.
λιμάνια του ανέμου,
φίλα με,
μια τώρα στο μέτωπο
σαν αέρας ή όνειρο.]
απόψε σβήσε το πόρτατιφ.
κρύψε τις πληγές στις σκιές,
τον καθρέφτη κάλυψε με πανιά μεγάλα,άσπρα.
ΜΗ ΜΙΛΑΣ ΑΠΟΨΕ.
μην μιλάς.
πόσα όχι χωράνε
σε μια τόση δα πρόταση?

"Πες μου ένα ψέμα"

Μερικές φορές ο κόσμος τεράστιος φαντάζει
Σαν ψέμα ή ουράνιο τόξο.
Πιανω τον εαυτό μου,
Τις φορές εκείνες,
Ένα δάκρυ να ψάχνει,
Στην παλάμη σου.
Αυτό δεν είναι το τελευταίο γράμμα
Ούτε ευχή
Ούτε όνειρο.
Μονάχα μαθε,
Πως αν είχα κάπου να πιστεύω
Κάθε αγκαλιά,
Όλα τα χρώματα θα έκρυβε.

Εσυ όμως παγιδευμένος,
Στην ατελείωτη καταιγίδα
-που να αγγίξω δεν μπορώ-
Κοιτάς τις γραμμές μου αυτές
Και χάνεις σε ματιες ανόητες,
το νόημα.
Πες μου τουλάχιστον

Ένα ψέμα.