Μέγιστη απόσταση: 650 μέτρα

Σαν
να σπασε κάποιος το κρανίο στα δύο.
Να δανείστηκε τις αμφιβολίες μου και
να τις άλειψε πάνω σε νεύρο ζώου,
να πλάσει χορδή.
Σαν κάποιος να τέντωσε τις δικές μου αισθήσεις
και να τις πέρασε σε σμιλευμένο ξύλο φτελιάς.
Κάποιος, βρέθηκε να κυνηγά τ' απέραντο με δυο βέλη στη φαρέτρα.
Σε ξέφωτο, τρεις το ξημέρωμα, μ' άδειο φεγγάρι
σαν κάποιος - θ' ορκιζόμουν - να προσπάθησε να ανταλλάξει τη νόρμα
με θάνατο.
Σαν να προσπάθησε να σπάσει τη φόρμα. Και κάποιος άλλος,
βρέθηκε
εκτός
αφήγησης.

Σαν να μουν εγώ.
Βέλος στο κενό και νόμισα θα στέρευα από νύχτες.

Όλα είναι Βία απόψε.

Κι έπειτα κάποιος ένιωσε την πραγματικότητα,
σαν ρεύμα ,
σε υγρό κορμί.
Κάποιος μάτωσε από συνήθεια, ενώ του χάριζαν ζωή.
Κάποιος δεν έπαψε στιγμή να νιώθει πως χάνει.
Κέρδιζε,

σ' ένα άλλο εδώ.

Σαν κάποιος να φερε την μέσα του αγανάκτηση,
στον έξω κόσμο και
σε πλήρη προβολή.
Θαρραλέος, σηκώθηκε μπροστά σ' ένα κοινό
που ταν εκεί για το check-in
και μόνο
κι αφαίρεσε τα ρούχα του.
Τα πιο παράξενα λόγια που χω ακούσει,
σαν θάλασσα,
απ' τα χείλη. Και οι στροφές του λόγου,
οι γωνίες,
μπαλκόνι με θέα το κύμα. Ηρεμία.
Τρικυμία.
Έπειτα, τίποτα.
Τίποτα και στεγνό χειροκρότημα.
Αργότερα μία γνωστή με ρώτησε
πόσοι ήμασταν,
όντως,
Εκεί.
Δέκα θεατές;
Λίγοι; Όχι.
Έναν ξέρω
να μάζευε τις συλλαβές που ξέφευγαν απ' το στόμα του.
Του ελεύθερου ανθρώπου. Έναν.

Λυπήθηκα κάποιον απόψε,
σαν να μουν εγώ.

Τελευταίο βέλος απ' τα χέρια μου και
σταμάτησε στα 649. Ακριβώς μπροστά στα πόδια του,
εκεί που του χαν πετάξει τις προθέσεις.
Οι θαυμαστές.

"Δεν έχεις οίκτο", με κατηγόρησε.
Ούτε εσύ έχεις και

Όλα είναι Βία απόψε.