Χέρια,
να άνοιγαν την επιφάνεια στα δύο.
Την πηγή να έβρισκαν της αναταραχής.
Να την έσπαζαν σε άπειρα μικρά κομματάκια.
Όλα εκείνα τότε,
θα έβγαιναν σε πολύχρωμες κορδέλες
από τα χείλια μου,
σε λέξεις ήρεμες,επεξηγηματικές.
Το εσωτερικό του σώματός μου,
φαντάζομαι,
χωρίς όργανα,
σαν ένα βυθό με τουλίπες,
που μέσα του πνίγονται παιδικοί ανεμόμυλοι.
Οργισμένες τουλίπες.
Να έβρισκα τον άσχημο πάτο του βυθού,
απ' όπου πηγάζουν όλες μου οι μικρότητες.
Να έκαιγα τα απέραντα καταραμένα χωράφια.
Ίσως τότε να καταλάβαινες,
πως την φωνή μου όταν υψώνω,
δεν σε πνίγω.
Βγαίνω μαζί σου,
στην Επιφάνεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου