
Κράτησα μια ιδέα
από τα σάπια φρούτα
του καλαθιού με τα ποτά που έστειλαν.
Ληγμένα δώρα. Γιατι;
Γεύομαι τις περασμένες ώρες δόξας τους
και θρηνώ.
Eίμαι η ανήσυχη αγκαλιά,
τα πάνινα παπούτσια.
Το νερό που κυλάει στις χορδές σου.
Και με τραγουδάς.
Πίσω από σειρές βλεφάρων
γίνομαι ρύπος ή άγαλμα.
Αναλόγως.
[Πίσω από τα μάτια μου,
Τα φρούτα ξαναγίνονται ώριμα
και μέσα από τις αφίσες γύρω μου
τα χείλια της εικόνας σου σκίζουν το χαρτί:
"Φώναξε το λες και είναι σημαντικό μικρή"]
Προτιμώ να το ψιθυρίσω.
Ανάμεσα σε μπουκέτα με όμορφα τριαντάφυλλα
Σμιλεύεστε,γίνεστε,στολίζεστε.
Πάνω από λιβάδια με νεκρές τουλίπες,
Είμαι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου