Μελωδία πολυακουσμένη.
Αυτό δεν είναι το τέλος.
Κόβουν τα δάκρυα τις
καμπύλες της πλατείας
σε
Νέα σχήματα.
Νέα.
Νέοι άνθρωποι.
Έξω απ' τα νερά μου,
στριφογυρίζοντας
τόσο γρήγορα
που όλοι γίνεστε λάμψεις
και τρένα που φεύγουνε.
Μην φεύγετε!
Πιο κοντά στο κέντρο
αυξάνεται η ταχύτητα.
Σήμερα είναι η μέρα.
Φιλιά μέντας,
φλόγες βανίλιας,
εκτοξεύομαι.
Σήμερα.
Πιο ψηλά άλματα,
τρέχω γρηγορότερα.
Γυρνάω το δέρμα μου ανάποδα.
Τα δάχτυλά μου φιλάνε δορυφόρους
και υπόγεια ρεύματα.
Φέτος,
μόνο για μια χρονιά,
όλα ή τίποτα.
Carpe diem.
Η ανάσα μου χτυπάει στα αυτιά
και επιστρέφει .
Το λεωφορείο των ονείρων.
Συνεπιβάτες,
όλοι,
αξέχαστοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου