Σεπτέμβριος

Σαν δυο παιδιά που
τσακώνονται για ένα
Παγωτό βανίλια,
21 Σεπτεμβρίου,
σε κάποια στάση
λεωφορείου.
Είναι ένα τέτοιο,
περίεργο συναίσθημα.
Σταγόνες και ζαλάδα.
Τα βλέπω όλα γύρω μας,
Σε άπειρες στροφές.


Γνωρίζεις τα 3.000 χρώματα
που παίρνουν τα αστέρια την νύχτα.
Κάνεις συλλογή αστερισμών:
Τα τραβάς στο έδαφος
με ένα μακρύ λάσο
και μετά,
Τα πνίγεις,
στις λακκούβες που πάλι,
γέμισαν με νερό,
για να μου τα χαρίσεις.
Είναι ένα ακόμη μικρό
φθινόπωρο,
είναι όμως το πρώτο μας,
μικρό φθινόπωρο.


Γκρι ουρανός,
μακρύ πουλόβερ
και τα γυαλιά σου,
τα μεγάλα μαύρα.
Η εικόνα είναι τόσο όμορφη
που σχεδόν μοιάζει στημένη.
Φαντάζομαι να δένω μια κορδέλα
γύρω της και να στην χαρίζω,
για να μην την χάσεις,
ποτέ.
Όταν με πιάνεις από την μέση,
στο μυαλό μου στροβιλίζονται
άπειρα πορτοκαλί φύλλα,
γύρω μας.



Μερικές φορές,
ξεχνάς τον τρόπο που
ζωγραφίζουν τα αστέρια.
Ή που το νερό κυλάει στο πρόσωπο.
Άλλες,
ξεχνάς να αγαπάς.
Η αλήθεια είναι,
ότι απλώς ξεχνάς.


Για τόσο λίγες στιγμές,όσες χρειάζεται,για να με αγαπάς την επόμενη στιγμή,
περισσότερο.