προσευχή.

Είχα κάτι δυσάρεστες σκέψεις
που περνούσαν
και έσβηναν.
Η κουβέρτα πάνω από το κεφάλι,
Για να φανταζομαι πως θα ήταν ο ουρανός
από αυτό το συγκεκριμένο
σημείο αν δεν υπήρχε
το ταβάνι.
Μουντζούρες στον τοίχο πίσω από
το κρεβάτι,
που σκάλισες
για να θυμάμαι το μέσα
έξω της αναπνοής.
Και να υπάρχουν μέρες και δευτερόλεπτα.

Μου έμαθες πως μπορώ,
να
χορεύω μέσα στο φώς, να
ταξιδεύω πάνω σε ένα χαμόγελο.
Πως οι προσευχές είναι σαν επικίνδυνα,
ανούσια
παιχνίδια. Σαν
πανέμορφοι ανθρώποι μέσα σε
Καλοκαιρινά ρούχα με μια
γεύση Δεκεμβρίου.
Τους γνώρισα όλους αυτοπροσώπως.
Και είχες δίκιο και θα ήθελα να τα πάρουν
όλα πίσω.
Τη συμπόνεια,τις Ευχές,το όπλο,
τις μέρες.Την βιομηχανία ονείρου.
Πάρτε τα όλα και στρίψτε
αριστερά στον επόμενο δρόμο.

Γιατί,
Πέρα από αυτό το σημείο
Θα εκραγώ στα χέρια σας το ορκίζομαι.
Στρίψτε στον επόμενο δρόμο.
Εδώ, Η προσευχή ξεριζώνει
φτερά και μυρίζει πλαστικό.


Είχα μοναχά μια σκέψη δυσάρεστη,
μα την έδιωξες.
Πίσω μου,
στον τοίχο, σκαλισμένες φράσεις.
Να καταπίνεις κάθε λέξη
σαν να ήταν κάτι γλυκό,
κάτι δικό σου.
Να Χαράζεις πάντοτε
σαν αγκαλιά.
Πάντα ,
Να τυλίγεσαι σε κίτρινες κουβέρτες το
βράδυ,
για να γίνεσαι το μεσημέρι

Ήλιος.