Δεν μπορεί να υπάρχει για όλα τίτλος.

Ι.

Στέκεσαι στην γωνιά ενός δωματίου, γνώριμου.
Όμως δεν είναι ακριβώς δωμάτιο.
Θα μπορούσε να είναι προβλήτα,
ή αίθουσα κινηματογράφου.
Δεν γνωρίζει και δεν μπορεί να ξυπνήσει. Και αυτό,
Δεν γίνεται να είναι
η πραγματικότητα.

Όμορφα μαλλιά, μπλεγμένα,
και από το στομάχι κυλάει διάφανο, πανέμορφο,αίμα.
Αίμα. Και ακόμη δεν ανησυχείς.
Σταγόνες από πιο ψηλά, απόψε.
Προς τα εκεί πηγαίνατε.
Και ήταν Διασκεδαστικά και πανέμορφα.
Θυμάσαι;

Μπορούσες να μιλήσεις
για τα χρώματα καθώς ο κόσμος σκαρφαλώνει,
προς κάπου πιο γαλάζια. Ακριβώς εκεί.
Αντί γι' αυτό,
αγγίζεις και αφήνεις χώρους, πίσω.
Και μπορεί πια να ζωγραφίσει,
το σχήμα της πλάτης,
να αποτυπώσει τον γρήγορο βηματισμό σου,
με απόλυτη ακρίβεια.
Γιατί αυτό, μπορούν να το κάνουν,
όλοι εκείνοι οι συναρπαστικοί άνθρωποι,
που νοιάζονται.


ΙΙ.

Και η καφετέρια σήμερα,
γέμισε κρεβάτια νοσοκομείων. Η σχολή,
έχει θαλάμους αποστειρωμένους, τοίχους,
με εκείνη την τρομακτική
μουντή απόχρωση.
Σήμερα το χώμα στο πάρκο,
δεν σηκωνόταν από τα γρήγορα,
μικρά, πάνινα παπούτσια.
Και το βλέπεις τώρα.
Οτιδήποτε εκτός από
αυτό,
απλώς δεν μπορείς να ορίσεις, με πόσους διαφορετικούς τρόπους,
σου κλέβει Χρόνο.
Και βρέχει, βρέχει πολύ απόψε.
Και θέλει να μείνεις,
ακριβώς εδώ,
για όσο χρειαστεί. Και είναι συναρπαστικό και απρόβλεπτο
και πονάει αλλά είναι
Ζωή.
Να ανεβαίνετε, ψηλότερα.
Να μιλάτε ξανά και ξανά για το γαλάζιο.
Να βρείτε την ακριβή απόχρωσή του
στο δειγματολόγιο, να το αναμίξετε με όσα
χάσατε για να βρεθείτε εδώ

και να βάψετε τους τοίχους.
Θα γνωρίζει τότε,
που στέκεσαι ακριβώς.