Η 25η ώρα.

Tα χείλη σου τα έραψες σε
ένα μικρό σημείο
στην άκρη του ξύλινου δαπέδου.
Μπήκε Δεκέμβρης.
Γδύθηκαν τα δέντρα του
πεζοδρομίου σου,
στην ουσία τους.
Άπλωσες την μοκέτα από πάνω του
και ζέστανες το χαμόγελό σου.
Και με κάλεσες.
Άλλος ένας γλυκόπικρος χειμώνας,
τυλιγμένος με άσπρο κασκόλ.

Και μετά περπάτησες με γυμνά πόδια
από πάνω απ΄το χαλί σου,
και έσυρες το γέλιο σου μαζί σου.
Τραυματισμένο,
σε νέα ταξίδια.
Από την μία γωνία του δωματίου στην άλλη,
με άπειρες κινήσεις.
Απίθανες περιπέτειες.

Κάποιες φορές τα χέρια σου
είναι
τα σκοτεινά πουλιά
πίσω από τις κουρτίνες
και άλλες τα δάχτυλα σου σερπαντίνες.
Και τα τριμμένα παπούτσια σου
και το σκισμένο τζιν,
παράξενα στο chic δωμάτιο
Της Μπεζ Μοκέτας,
μου λένε ιστορίες.
Παίζουν σκάκι μαζί μου
και με νικάνε κάθε φορά.
Checkmate.
Παίζουν μουσική μαζί μου
και είναι μια μικρή επανάσταση
από εκείνες
που σε βοηθάνε στην

Αναπνοή.

Αν δεν ήταν έτσι.

Φαντάσου την απόσταση
μεταξύ δυο
δευτερολέπτων,
σαν αυτή ανάμεσα σε
δύο πλακάκια πεζοδρομίου.
Πολλά μπορούν να συμβούν
στο μεσοδιάστημα.
Άπειρες
ρωγμές.


Μία νεκρή κοπέλα
στη θέση του οδηγού
σε ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο,
τα φώτα ενός περιπτέρου από μακριά,
ένας μακρινός ήχος
ραδιοφώνου,
με μισοκοιμισμένο ομιλητή.
Σε κάποιο κλαμπ
σε ρυθμό
και φώτα
στον χορό άνθρωποι
άπειροι,
για μία στιγμή με τα πόδια πάνω από
το έδαφος.
Σε ένα μοναδικό άλμα,
πέρα από το φως.

Εσύ όμως,
στέκεσαι στην άκρη του δρόμου.
Σχοινιά τυλίγονται γύρω
Από τον δεξί σου καρπό
και τον αριστερό σου αστράγαλο.
Γύρω από το στόμα σου.
Δίχως φιλί.
Δίχως φωνή
χωρίς ταχύτητα,
μπορείς να ισχυρίζεσαι ακόμη
πως υπάρχεις;

Μην πιστέψεις στιγμή
στην "γρήγορη εποχή":
ο χρόνος εδώ κυλάει
πραγματικά
αργά.
Μπουσουλώντας θα διανύσεις
και το
επόμενο 24ωρο,
σε μία μοναδική προσπάθεια να
βρεθείς,
πέρα από τον χρόνο.

Μην με ξαναρωτήσεις
πως θα ήταν
ο κόσμος σου αν δεν ήταν έτσι.
Θα ήταν απλώς,

αλλιώς.

Στο επίκεντρο

'' είναι ένα από εκείνα τα άτομα..!"
ναι.ίσως.
Είναι από εκείνα τα
χαμογελαστά άτομα.
Που η φωνή τους καταλαμβάνει
χώρο στην ατμόσφαιρα.
Που προσφέρουν καρδίες,
χέρι με χέρι
και πουλάνε τις φλέβες,
σαν να ήτανε ποτάμια του κόσμου.


ΔΙδάσκει κολύμβηση εθελοντικά.
Η μέθοδός του είναι κατευθείαν
στα απάτα.
Αυτά που φοβάμαι με
τα 800 τέρατα κάτω από τα πόδια
και
τα σκουροπράσινα φύκια.
Παρεά με τα μεγάλα παιδία,
τα μικρά.
Άτσαλα με κόκκινα μάτια από το αλάτι,
μάτια χαμογελαστά.
Κατευθείαν στα βαθιά.

Στη μέση της αίθουσας
με την συζήτηση
σε πορτοκαλί χρώμα,
σε έντονο κόκκινο.
Με όλες τις λέξεις να φεύγουν σαν
διαστημικά λεωφορεία,
σε τροχιά γυρώ από
εκείνον.
Ζεστά μάτια,
ζεστό όραμα για τον κόσμο.
Πίσω από το προσεγμένο του
ντύσιμο,
κυμματίζουν πρόσωπα και σημαίες.
Πολύχρωμοι δρόμοι,
όλοι στην μέση της αίθουσας.
Και είναι σαν ένα πυροτέχνημα,
που δεν ξέρεις πότε θα
εξαφανιστεί.
Δεν γνωρίζει αν έχει
σύνορα.


ναι.
σωστά.

χωρίς διαιτητή.

Κάποτε σου είχα γράψει
πως αν
επιθυμούσες να υποκριθείς
πως ήταν παιχνίδι,
θα έμενε παιχνίδι.
Τώρα,
Σε παρατηρώ καθώς
κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου.
Και Εκείνη,
κρύβεται πίσω
από εσένα.
Και είσαστε δυο
άγνωστοι,
που τρώνε ροζ και γαλάζια ζαχαρωτά,
το πρωί σε ένα παγκάκι,
στη μέση του πουθενά.
Που παριστάνουν πως πίνουν
από το ίδιο μπουκάλι κρασί.
Και το κρασί έχει και για
τους δύο την ίδια πικρή
γεύση.
Την σπρώχνεις στην κούνια
και εκείνη κάνει
τον γύρω του κόσμου.
Και επιστρέφει.
Και γελάτε.
Γελάτε δυνατά και
πολύ.
Προστατεύω τις αναμνήσεις σας,
σε φωτογραφίες.
Αρχίζει να βρέχει
και οι
σταγόνες είναι κόκκινες.
Ύστερα μοβ
Και μπορεί να
είναι το τέλος του κόσμου,
αλλά δεν το παρατηρείτε
και δεν το επισημαίνω
επειδή
δεν θα είχε σημασία.

Θα βάλω μόνο τίτλο
στις φωτογραφίες,
πως το σκορ είναι 3-2.
Αυτή η παρτίδα,
δεν χωρά σχολιασμούς.
Άλλωστε,
από καιρό έχω σταματήσει να
καταλαβαίνω τους κανόνες.

Ακινησία

παρατηρώντας το κάδρο του
ανοιχτού
παράθυρου.
Όχι έξω από αυτό.
Γαλάζιο ανοιχτό
με ξεφτισμένο βερνίκι.
Όλα του τα ελαττώματα σε
προβολή.
Ανοιχτό
προς τους περαστικούς,
ωστόσο.
Υπάρχει κάποια ομορφιά
σε αυτή την εγκατάλειψή του.
Αφιέρωση 30 δευτερολέπτων
πολύτιμου
(ίσως και όχι)
χρόνου
σε αυτό το παραπλανητικό,
πλαίσιο φωτογραφίας
του κόσμου.

Σταμάτησε να αποτελεί
πηγή έμπνευσης
το λερωμένο πεζοδρόμιο.
Η ηχώ της τηλεόρασης
του απέναντι παραθύρου.
Σταμάτησε το όνειρο
στην πόλη των χρωμάτων.
Και κανένα από τα κολλημένα τετραγωνάκια
στα κτίσματα
δεν θυμίζει καμβά,
καμία ματιά,
πινέλο.
Σε κάποια άκρη του πορτοκαλιού,
όλα,
αλλάζουν.
Και είναι σαν σε
αυτή τη μικρή γειτονιά
να αλλάζει μόνο το βερνίκι
που περνάμε τα
σπασμένα.

Ξανά και ξανά,
όσες φορές χρειαστεί
Μέχρις ότου,
να καλυφθεί
η ντροπή,

παντελώς.

Ερωτευμένος αστροναύτης.

πες της.
προσεδάφιση στον πλανήτη
Ερμή.
κόκκινη σκόνη
και αστεράκια από
αυτά που κολλάς με Blu-tack στο
ταβάνι.
Και όλος ο κόσμος χωράει
κάτω από τις πατούσες σου.
Κάνε άλλο ένα βήμα
Και για εκείνη.

Στο διάστημα
μπορείς να φανταστείς
την γεύση του ροδάκινου;
ή ένα απέραντο λιβάδι μαργαρίτες;
Από το νούμερο 127
της πολυκατοικίας
μπορεί να ερωτευτεί
ένα φλεγόμενο αστέρι;
Συνέχεια τρέχει στο μυαλό
της η σκέψη:
Πλέεις ανάμεσα σε
νεκρά πλέον αστρικά σώματα.
Και εκείνη,
πινέζα, στο γαλαζοπράσινο επιτραπέζιο,
ξαναρίχνει τα ζάρια.



Υποσχέσoυ με μια κραυγή
έξω από τα όρια της ατμόσφαιρας:
δεν θα πονέσει.
Κράτησε του τα χέρια
κατά τη διάρκεια
της μεγάλης
πτώσης.
Ανακούφιση.

Πες της,
πως η γη έμοιαζε με
μεγάλο πορτοκάλι,
από ψηλά.
Πως η ατμόσφαιρα είναι
ένα χαμόγελο
πλατύ
σαν καλοκαίρι.

Suncity's superhero.

καλωσορίζω την φαντασία σου,
σε αυτή τη
καινούρια
διάσταση.
Μπορείς να
κυλάς πάνω στα σύννεφα
-έτσι σε φαντάζομαι.
Μπορείς να περπατάς


πάνω
από τα σύννεφα.
Όταν πέφτεις σαν βροχή
να πνίγεις
σπασμένα μολύβια
πεταμένα δίπλα σε μάντρες σχολείων.
Θα μπορούσες.
Είσαι σαν τέλος εξετάσεων.
Ένα ατελείωτο γκάζι,
χωρίς μηχανή
ή ρόδες.
Σαν σχεδία
που ισορροπεί
στον αέρα.

Δίχως ίχνος αυταπάτης
θα σου πω,
σήμερα,
πως θα μπορούσες να είσαι
κάποιο είδος υπερήρωα.
Άλλος ένας χορός έντονος,
αφιερωμένος.
19ο φεγγάρι,
πάλι.


Μπορείς και με κάνεις
να
Σε αγαπώ περισσότερο από τη
ζωή.
Με το ρεαλιστικό νόημα της φράσης.


Tελικώς,
όλοι αγαπάνε με τον ίδιο τρόπο.
Εμείς,
αλλιώτικα.



(όλοι αυτό πρέπει να πιστεύουν.)