Act 1,Scene 2,Take 4

Άρωμα κανέλας και καραμέλας,
έχει ο αφρός στο μπάνιο.
Ντύνει όλους τους τοίχους.
Ατμός στο καθρέφτη,
καμβάς για το δάχτυλο.
Πετσέτα ζεστή.

Πράσινο τσάι και κουλουράκια,
στο μπαλκόνι, με θέα την Πόλη,
δυο χαμόγελα,
καλυμμένα με κουβέρτα.
Σκουφάκι και μπερές.
Τα κόκκινα γάντια μου.
Ο ήχος που κάνει η πόρτα
όταν κλείνει πίσω μας.
"Κρυώνεις;"
Μην ανησυχείς.
Το πεζοδρόμιο είναι πιο γκρι
Ο ουρανός πιο γκρι.
Τα σύννεφα ζωγραφίζουν μεγάλες σκιές,
στους λόφους,
εκεί όπου τελειώνουν οι σκεπές
και οι θερμοσίφωνες.
Κινούνται τόσο γρήγορα.

Γρήγορα,
Μικρά,κοφτά βήματα.
Κρυώνεις.
Το καφέ έχει δέκα μικρά
τραπεζάκια,γεμάτα,
πάντα.
Βιβλία,σταχτοδοχεία
και τσαλακωμένες σημειώσεις,
κάποιες φορές.
Έχει πολύχρωμη ταπετσαρία.
Καναπέδες βελούδινους μοβ,
φέτος.
Έχει εσένα,
Τώρα.
Και
Τον επόμενο χρόνο.
Εμένα, πέρυσι,
να περιμένω,
κάτι τόσο όμορφο σαν
Αυτό.


Είναι αλήθεια τόσο όμορφο,
που φοβάμαι
μην φωνάξει κάποιος

cut

και μου κόψει την
Ζωή,
στην μέση.





(αφιερωμένο σ.)

Σεπτέμβριος

Σαν δυο παιδιά που
τσακώνονται για ένα
Παγωτό βανίλια,
21 Σεπτεμβρίου,
σε κάποια στάση
λεωφορείου.
Είναι ένα τέτοιο,
περίεργο συναίσθημα.
Σταγόνες και ζαλάδα.
Τα βλέπω όλα γύρω μας,
Σε άπειρες στροφές.


Γνωρίζεις τα 3.000 χρώματα
που παίρνουν τα αστέρια την νύχτα.
Κάνεις συλλογή αστερισμών:
Τα τραβάς στο έδαφος
με ένα μακρύ λάσο
και μετά,
Τα πνίγεις,
στις λακκούβες που πάλι,
γέμισαν με νερό,
για να μου τα χαρίσεις.
Είναι ένα ακόμη μικρό
φθινόπωρο,
είναι όμως το πρώτο μας,
μικρό φθινόπωρο.


Γκρι ουρανός,
μακρύ πουλόβερ
και τα γυαλιά σου,
τα μεγάλα μαύρα.
Η εικόνα είναι τόσο όμορφη
που σχεδόν μοιάζει στημένη.
Φαντάζομαι να δένω μια κορδέλα
γύρω της και να στην χαρίζω,
για να μην την χάσεις,
ποτέ.
Όταν με πιάνεις από την μέση,
στο μυαλό μου στροβιλίζονται
άπειρα πορτοκαλί φύλλα,
γύρω μας.



Μερικές φορές,
ξεχνάς τον τρόπο που
ζωγραφίζουν τα αστέρια.
Ή που το νερό κυλάει στο πρόσωπο.
Άλλες,
ξεχνάς να αγαπάς.
Η αλήθεια είναι,
ότι απλώς ξεχνάς.


Για τόσο λίγες στιγμές,όσες χρειάζεται,για να με αγαπάς την επόμενη στιγμή,
περισσότερο.

Ερωτευμένα χρώματα

Πίσω από τα κλειστά
σου βλέφαρα
τρέχουν ένα σωρό
δικαιολογίες,
συγγνώμες,
επεξηγήσεις.
Τα παραμύθια
είναι τόσο πιο απλά:
Ένας δράκος έφαγε
το ρολόι σου
και τότε τα μαλλιά σου
κόπηκαν και δεν τα έφτανα
για να σκαρφαλώσω
στο μπαλκόνι σου
και μετά άγγιξες ένα αδράχτι
και κοιμάσαι,

ακόμη.


Με εμάς,
είναι πιο ασυνήθιστα.
Καίμε γέφυρες.
Και ενώνουμε αστέρια.
Μετράμε τα λεπτά
του δευτερολέπτου
(όχι δεν έκανα λάθος).
Όλα έχουν χρώμα,
επειδή ξέρω πως έτσι το προτιμάς
και βάφω την διάθεση,
τα ρούχα μου,
το γκαζόν που ξαπλώνουμε
πάνω,
πιο πράσινο.
Τα χείλη μου πιο κόκκινα.


Αδιαφορώ με πάθος
για το
όμορφο τέλος.
Ερωτεύομαι την διαδρομή.
Θέλω τα κύματα,τις παρεξηγήσεις,
τις παρτίδες τάβλι,
τα πρωινά δίπλα σου.
"Ορκίσου οτι δεν θα ξαναδακρύσεις"
και εγώ θα σε αγαπάω
δίχως ,

τέλος.

Imagine

Άνθη κερασιάς
πέφτουν στην άσφαλτο
σαν βροχή.
Μυρωδιά λεμονίας
χτυπάει στην ξύλινη γαλάζια πόρτα.
Ασπρόμαυρα μαρμάρινα πλακάκια,
ως το άπειρο.
Άπειρο.
Μια μεγάλη παρτίδα σκάκι
στον διάδρομο,
με αμέτρητα πιόνια.
Αυτά,
με κίτρινα φορέματα,
σε αμέτρητες στροφές
γύρω από τον άξονά τους.
Τα παρακολουθώ όλα,
καθώς
κυλάει η μέρα.
Κυλάνε τα δευτερόλεπτα.
Το τηλέφωνο,
δεν λειτουργεί.
Νομίζω.
Το περιμένω ωστόσο,
καθισμένη στον μπεζ καναπέ.
Είναι άμμος.

Απέναντι,
ένα τραπεζάκι με
100 πόδια,
πάνω σε ένα χαλάκι
που είνα τόσο δα,
αλλά είναι
μπλέ και είναι η θάλασσα.
Φαντασία;
Πανιά ταξιδεύουν
προς όλες τις κατευθύνσεις.
Δεν θα φτάσουν,
πουθενά.
Ταξιδεύουν πάνω μου.
Δεν τα αισθάνομαι.

Μην πιστέψεις ούτε
στιγμή στο έδω και τώρα.
Πίσω από κάθε δευτερόλεπτο,
τρέχουν
άπειρες στιγμές.
Πανέμορφες.
Κάθε φιλί,
έχει
Τρεις χιλιάδες γεύσεις
Και άλλη μία
που θα θυμάσαι,
Αύριο.


Αληθινά,
όνειρα.
Άσχημη,
κακή

πραγματικότητα.

Μικρή Ζημιά.

Έπεσα από κτίριο 22 ορόφων.
Άσχημη πτώση.
Τα σημάδια ,
άλλαξαν χρώμα με τον χρόνο.
Κόκκινα,πορτοκαλί,κίτρινα.
Μετά χάθηκαν.
Για να ξεχάσω,
συνταγή γιατρού:
Να σπάσεις καθρέφτες.
Να κόψεις φωτογραφίες.



Μετάνοια.
Μπράβο, μου λέει,
Τι να την κάνω;
Σωστά.
Αλλά πραγματικά,λυπάμαι.
Να ανοίξει η γη
και να κλειστείς
κάπου πολύ βαθιά.
Να αισθάνομαι πραγματικά,
εδώ που ανήκω.
Αυτό θέλω.
(ψέματα;)

Είμαι σε ένα
μικρό δωμάτιο
και τα τούβλα κλείνουν γύρω μου,
κάθε μέρα,
λίγο περισσότερο.
Χτυπάω τους τοίχους,
τους σπρώχνω προς τα πίσω.
Μια μέρα,
χάθηκε το μπαλκόνι
και την επόμενη,
έφυγαν και τα παράθυρα.
Ξέρω οτι θα
πεθάνω από ασφυξία.
Απλώς περιμένω.


συνταγή φίλου:
Να κάψεις αναμνήσεις.
Πώς, ρωτάω.
Χτύπα το κεφάλι σου στο τοίχο.


[Κάνατε όλοι σας λάθος.Ο χρόνος περνάει και χωρίς να ξεχνάς.Πονάει λιγάκι μονάχα.Μικρή η ζημιά.
Όταν επιτέλους,
βγαίνω από το δωμάτιο,
ξαπλώνω στο γρασίδι με ανοιχτά τα μάτια.Μπορώ να αγγίξω τον ήλιο με τα δάχτυλα.Τα σύννεφα τρέχουν πολύ πιο γρήγορα.Γρήγορη εναλλαγή εποχών.Κόσμος συναρπαστικός.Θα σου πω,πως όλες οι στιγμές ήταν πολύτιμες:κανένα αστείο δεν πήγε χαμένο.Γελάω πιο ελεύθερα,τώρα,όχι το γέλιο το συγκρατημένο για να μην παρεξηγούμαι,αλλά εκείνο το δυνατό,που σκάει στους τοίχους και επιστρέφει.
Σαν ΗΧΩ.Ακριβώς,σαν Ηχώ.]

Απομυθοποίηση

Ακολουθώ τις γραμμές
ανάμεσα στις πλάκες
του πεζοδρομίου.
Σβησμένες σελίδες
στην άκρη του δρόμου.
Καμένες νότες.
Ψάχνω παντού σημάδια.
Παίζουν τα σχήματα
με τα μάτια μου.
Ένα μαύρο αυτοκίνητο.
Άλλα δυο.
ΦΤΆΝΕΙ.
Είναι γελοίο.
Αυτή είναι η Ζωή,
τώρα.
Άλλες φορές δεν υπάρχει καν δρόμος.
Ή υπάρχει ένας μικρός χωμάτινος.
Βρέχει και γεμίζει λάσπες:
Τον σιχαίνομαι.
Περνάω μέσα από τις λακκούβες,
χωρίς να σκέφτομαι.
Δεν σκέφτομαι.
Ξέρεις γιατί;
Γιατί.
Ρωτάς από απλή ευγένεια.

Είναι κάτι μικρές φορές
που όλα τα αστέρια ενώνονται σε
ένα.
Μετά αυτό γίνεται φεγγάρι,
εκρήγνυται
και τα κομμάτια του,
με διαπερνούν.
Όχι εσένα.
Μόνο εμένα.
Παντού,
αίμα
και χαμένος χρόνος.
χαμένος;
ναι χαμένος.
Γιατί ήταν λίγος.


Έχεις γεύση σαν
φλούδα πορτοκαλιού.
Στα χέρια σου χωράνε 3000 αστέρια.
Το σιχαίνομαι.
Κόβω το σώμα σε τρία σημεία.
Δεν είναι μαγικό τρικ.
Μετά θα μείνει έτσι.
Τώρα,από απόσταση,
απογυμνώνω τον μύθο.
Και για να σου
απαντήσω,
Δεν ήταν αυτή η ευχή μου.
Δεν ήταν.
Αυτό
Είναι
σκέτη,

απογοήτευση.

Ζήσε το.

[υπότιτλος:γράμμα συμπαράστασης Νο.23]

Λίγο πριν πηδήξεις
από την άκρη του βράχου,
κόβεις ταχύτητα.
Πάλι,
Μένεις πίσω,
3000 βήματα.
Δυο κουταλιές νερό,
σε πνίγουν.
''Φυσιολογικό''.
Για ποιον;
Θέλω να
Ακολουθείς τα άσπρα σύννεφα των
αεροπλάνων
να ανακαλύπτεις την χώρα του
ποτέ-ποτέ
σε άδεια κουτιά παπουτσιών.
Να διώχνεις άμμο με το ξυπόλυτο
σου, καλοκαιρινό
περπάτημα.
Όλα αυτά,
δεν είσαι εσύ.
Ανώνυμος.
Θα μείνεις Βαρετός,
στην Βαρετή εναλλαγή των δευτερολέπτων.


Αυτή τη στιγμή,
Απλώνω τα χέρια μου.
250 χιλιόμετρα την ώρα.
Όλα είναι πιο γρήγορα.
Πιο όμορφα.
(Πάντα εν κινήσει.)
Θέλω,
να ζωγραφίσεις τα 3.000 χρώματα
που προσπερνώ.
Σε παρακαλώ.
Θέλω να τα δεις.
Να πιάσω στα μάτια
σου,
κάτι σαν πολύχρωμη λάμψη,
όταν γέρνεις το κεφάλι πίσω στον ήλιο.
Να κάνεις τον χρόνο
να σταματήσει,
μαζί μου.



Φοβάμαι όμως,
θα γεράσεις
πριν
προλάβεις να μεγαλώσεις.