Δυο παλιοί γνωστοί στον διάδρομο ενός άδειου κτιρίου
"Γεια σου"
Μην απαντάς.
Στον άδειο διάδρομο.
Ησυχία και χαμόγελο.
"Να σου διηγηθώ ένα παραμύθι;"
Αρχίζει με..
Βήματα στα σύννεφα και
Αστερόσκονη.
"Κάποτε υπήρχε ένα καράβι,
που έσχιζε το πιο βαθύ μπλε
των ονείρων σου.
Κάπου σε ένα μικρό νησί,
υπήρχε μια βεράντα
προς την θάλασσα και το άπειρο.
Θυμάσαι;"
Στα μάτια σου
μικρές συλλαβές.
Κάθε μία κλείνει τρεις χιλιάδες νότες.
Κλείνει μελωδία και χαμόγελο.
"Φτερά προς την άμμο
της μικρής παραλίας.
Απογεύματα σε σοκάκια ανέμων
και βροχή αστεριών.
Γέλια να πνίγονται στο κύμα.
Σημειώσεις στις άκρες της σελίδας
με σιρόπι βύσσινο"
Όλα τα λόγια σου,
εικόνες από παλιούς εφιάλτες;
(αστειεύεσαι)
"Όχι δεν είναι εφιάλτες."
Γιατί φοβάσαι;
"Άχνη ζάχαρη στο κατάστρωμα
και μίλια χίλια
σ' αυτοκίνητα.
Κάποτε υπήρχε ένα καράβι
που θα σε γύριζε σπίτι."
Σιωπή.
Αντίο.
(Άδειος διάδρομος)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου