να στροβιλίζεται.
Το κρύο
με κάνει,
ν'ανατριχιάζω μπροστά από το παράθυρο.
Κάποιες φορές:
Άσπρη γαλήνη,
Άσπρο πανί,
Άσπρα κύματα.
Άλλες πάλι,
άσπρος θάνατος από τον ουρανό.
Το κρύο.
Εξομολογήσεις
στο παράθυρο του δωματίου μου.
Και όλο να θαμπώνει το τζάμι.
Φαντάζομαι
στο χιόνι που καλύπτει
τον κήπο,
ξαπλωμένο ένα τριαντάφυλλο.
Φαντάζομαι
στα σύννεφα,
μεγάλα άσπρα φτερά.
Μετά πάλι χαμογελάω.
Βλέπω τον ήλιο
και ο άσπρος εφιάλτης
σιγά σιγά
λιώνει και χάνεται.
Απλά και καθαρά
σαν να μην ήταν ποτέ εκεί.
Πλαστή γαλήνη;
οχι
δεν με αγγίζει.
Οι δικοί μου άγγελοι δεν έχουν
μεγάλα άσπρα φτερά.
Μόνο χαμόγελα.
"So please please please
let me let me let me
let me get what I want
This time
Haven't had a dream in a long time
See, the life Ive had
Can make a good man bad
So for once in my life
let me get what i want
Lord knows, it would be the first time"
The Smiths
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου