"Δεν με ενοχλεί"

Είδα χθες,
ανάμεσα στις σελίδες μου
δυο αριθμούς να τρέχουν.
Ξέρω οι εικόνες μπορούν
να ξεγελάνε
και να σε προσγειώνουν
σε καταστάσεις παλίες,
ξεπλυμένες.Όμως οι λεμονίες
εκείνο το καλοκαίρι,
είχαν το καλύτερο άρωμα.
Τώρα πάνω στο παλιό άσπρο
πουλόβερ το αισθάνομαι.
Και όχι,
δεν με ενοχλεί.


Ένα γράμμα σκαλίζω,
γεμάτο συλλαβές περιττές.
Μέσα τους
κι'άλλα γράμματα.
Φλυαρώ ανούσια .
Το σιχαίνεσαι το μελάνι μου.
Ξέρω πως δεν τo διαβάζεις,
μα σε μπλε λεωφόρους
ζητιανεύουν οι συγγνώμες.


Δεν υπάρχει άλλος δρόμος,
από εκείνον τον μικρό
που θυμάσαι.
Αυτό σου γράφω.
Δεκατέσσερις συλλαβές.
Κι άλλο μελάνι σε ξύλο.
Νανούρισαν οι σειρές μου,
τη σκία σου.
Ναυάγησαν τα λιμάνια του ανέμου,
σε περγαμόντο.
Τη γεύση του στα χείλη μου
έχω,
και
δεν με ενοχλεί.

Χωρίς μικρότητες
και κακίες.
Χωρίς αναμνήσεις τρομακτικές
χωρίς μελωδίες για βόλτες και θάλασσα.
Κράτησέ το μυστικό
και εγώ,
θα ψυθιρίζω.




"i need some time to breathe i need some room to bleed i need to find my sweetest friend he sets my spirit free.And only God can know what I'm going through, my only hope is that I' m coming too... Take me home i' m not in love i need a helping hand there ain't no loving like the loving of my sweetest friend." Captain Kennedy







.