Παπαρούνα στο κενό.
Και να χαιδεύει τέσσερις ανέμους,
ορόφους.
Τόσο απλό.Εύκολο;
Ίσως.
Διάλογος μαζί της.
"Μικρή παπαρούνα
στην παλάμη μου είσαι.
Μην φοβάσαι".
(Σιωπηλές σκέψεις:
Το πεζοδρόμιο δεν πονάει
ο αέρας είναι που σε γυμνώνει.
Καταργεί την ομορφιά σου.)
Και από την παλάμη σου την διώχνεις.
Ο παραλογισμός,
δεν χωράει σε 6 επιφάνειες,
-τοίχους ξεφλουδισμένους,-
με ρωγμές ποτάμια.
Ούτε και η γαλήνη.
Λές να την χωρέσουν τα σύννεφα;
Όχι.
Την σκότωσες.
Ζωγραφίζει με το αίμα της
και την μαύρη καρδιά,
στο γαλάζιο έξω απ΄το παράθυρο,
συμφωνίες με τον άνεμο.
Πίνακας στη μεγαλούπολη.
Δεν θα αφήσω άλλα πέταλα να λιώσουν στο κενό.
Όχι σήμερα.
"When I first held you I was cold.A melting snowman I was told.But there was no-one there to hold.Before I swore that I would be alone forever more.Wow, look at you now.Flowers in the window.Its such a lovely day.And I'm glad that you feel the same.cos to stand up I'm in the crowd.You are one in a million.And I love you so...lets watch the flowers grow" Travis
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου