Αναταραχές

Η νύχτα γαντζώνεται σε
τοίχους και σελίδες
και καταπίνει τα σπίρτα ένα ένα
μέχρι όλες οι ευχές να καούν.
Υπάρχει μια λακκούβα δίπλα στο κρεβάτι μου
από λασπόνερα
εκείνης της ''άλλης μέρας''
και μου φαίνεται
πως αν σηκωθώ απότομα,
θα με τραβήξει μέσα και θα πνιγώ.
Έτσι,
μένω εδώ να χάνω το οξυγόνο μου
μέσα σε κύματα από σεντόνια.
Κουμπάκια και
ακούγεται ήχος μακρόσυρτος.
Εκνευριστικός.
Μετά λέξεις, χείμαρρος.
Πνίγονται χάρτινα καραβάκια
πίσω από τα μάτια μου.
Ένας λυγμός με τρώει.
Από μέσα.
Πέφτει το ακουστικό από τα χέρια.
Τέλος κλήσης.


Μετά πάλι,
ηρεμία.
Αλλά εκείνες τις στιγμές,
που η αιτία και το αιτιατό μπλέκονται
στα άδεια μου χέρια
(Λάθος σου.Ψέμμα μου.Μπέρδεμα.Το νόημα.Απογορεύσεις.Μίλα μου.),
ΑΓΑΠΩ την αγκαλιά
πίσω από την άλλη γραμμή,
περισσότερο από πριν.


Χωρίς αυτήν,
συνειδητοποιώ,
δεν υπάρχει ο χρόνος.