Τέλος χρόνου

Τι να γράψω ακόμη;
Ανάμεσα στα λουλούδια
που λιώνουν στο πεζοδρόμιο
περίμενα
να κυλήσει ο χρόνος.
Να με προσπεράσει.
Έβρεξε τα πάνινα παπούτσια μου.
Έβρεξε τα χέρια μου.
Γέμισαν,
αίμα και δευτερόλεπτα.

Μετά πάλι,
Καθόμουν σε κάτι σκαλάκια,
μαρμάρινα άσπρα
και παρακολουθούσα τα αγάλματα
που τα έτριβαν οι μέρες.
Παρακολουθούσα,
μέχρι που κατέρρευσαν,
σαν να ταν από πηλό.
Ή χαρτί.


Τέλος,
άκουσα το κουδούνι
και προχώρησα σε μια αίθουσα
με στοιχισμένα θρανία
και έγραφα και έσβηνα
στο ξύλο
μέχρι που τελείωσε το μελάνι.
Τότε,
μου πήραν τις άσπρες σελίδες μου
και έγραψαν τέσσερα μεγάλα Χ
μπροστά και πίσω.


Φοβάμαι
μην τελειώσει ο χρόνος μου
και μεγαλώσω μακριά σου.