Το Μπαλκόνι

Σε μια αγκαλιά ανοιχτή προς το πέλαγος,
Στην σκιά την βρώμικη
μιας τέντας ξεβαμμένης, πράσινης,
με τα μάτια χυμένα σε 3.000 λέξεις,
κίτρινων σελίδων,
ένα βυσσινί χαμόγελο
(άλλοτε αστεία θυμωμένο προσωπάκι),
ονειρεύεται το κύμα και τη θάλασσα.
Μα τα αποφεύγει με το βλέμμα της.
Η θάλασσα την κάνει να ονειρεύεται φυγή.

Και αν την περιέγραφα,
θα ήταν...
πολύχρωμη παρέλαση
ή ήλιος μες το καταχείμωνο
και ας μην τον αγαπάει.

Το Χαμόγελο,
να λούζεται
στο καλοκαιρινό φως,
μες στην ατέλεια του,
η πιο όμορφη εικόνα που έτυχε
να αγγίξει ποτέ τα μάτια μου.


Κάνει το μπαλκόνι,
να ξεδιπλώνει φτερά
και να πετάει πάνω από το πέλαγο.
Καίει τις σελίδες


και γράφει δικές της.