Συνομιλία με τον καθρέφτη του νιπτήρα

Σαν μικρό κοριτσάκι
ανάμεσα στα δάχτυλά σου,
περνά η ημέρα.
Σε στροφές γύρω από τον εαυτό της
με πολύχρωμα φορέματα
και μαλλιά που λαμπυρίζουν στον ήλιο.
Νομίζω πως θα πέσει. Ισορροπεί.
Όχι μην πέσεις!

Μου είπες πως αισθάνεσαι μια ανάγκη
να ξεπλύνεις τα χρώματα απ τα χέρια σου.
Παρατηρώ το νερό
να χαϊδεύει τις παλάμες σου
Μικρές σταγόνες
που ξεφεύγουν από τις άκρες των δαχτύλων
παράγουν εκκωφαντικό ήχο
στη σύγκρουσή τους με το στεγνό δάπεδο.
Το πάτωμα γίνεται θάλασσα.
Το χρώμα ξεφεύγει από τα χέρια σου
και χάνεται στο κύμα.
Σαν κομφετί σε τρικυμία.
Την σκότωσες;


Πλησιάζει το ξημέρωμα.
Πίσω από τα πορτοκαλί καράβια
και την απέραντη γαλαζοπράσινη επιφάνεια
πνίγεις όμορφες μέρες.
Ξεχνάς.


Και με απογοητεύεις.