
Ο σωλήνας ξεκινά
από ένα μπαλόνι
με μαγικά φίλτρα
και καταλήγει στην άχρηστη
πλευρά της παλάμης.
Μετράς τις σταγόνες σαν προσευχές
και αυτές, αχάριστες, σκάνε,
μικρές εκρήξεις, στο χέρι σου.
Είτε κρέμονται είτε ταράζουν την επιφάνεια.
Πάλι δυαδικοί αριθμοί.
1 ή 0.
Δεν υπάρχει τρίτη επιλογή.
Η νοσηλεύτρια αλλάζει ορούς κάθε 12 ώρες.
Το δέρμα φαντάζεσαι πως συγκρατεί
Νερό
και νευρικές απολήξεις.
"Μην τραβάτε τα σωληνάκια κύριε,
θα σας ξανατρυπήσουμε"
Καλά σου λένε.
Αν σε τρυπήσουν θα ξεφουσκώσεις σαν νερομπάλονο.
Μην το ρισκάρεις.
Στέκεται από πάνω σου σαν
άγγελος δίχως φτερά ή βουβό πρόσωπο
σε ιατρικό σίριαλ
και σε σκεπάζει με το άσπρο σεντόνι.
Η πόλη κρέμεται από αόρατα σχοινιά.
Τα τζάμια ζωγραφίζονται μπορντό
και νυχτώνει.
Φορεία με κόκκινες πιτσιλιές
σειρήνες,τηλεόραση,σκόρπιοι ιατρικοί όροι.
Ορίστε λοιπόν!
Θαυμάστε
την Πόλη του φωτός και του Δράματος.
Σε αυτή την πτέρυγα,
Όλοι,
πονάμε και δακρύζουμε
Ιδανικά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου