Βρώμικη πόλη.

Παλάμες μέσα στο αίμα.
Στις μαρμάρινες πλάκες.
Το ομορφότερο κόκκινο.
Για ακόμη μια φορά,
για εμένα είσαι
νεκρό σώμα.
Από το χώμα,
ζεστά,
Τα δάχτυλά σου ξεφεύγουν,
τυλίγονται γύρω από
τον λαιμό μου.
Πνίγουν όλες τις ιδέες μου.
Γυμνώνουν οπτικοακουστικά μέσα
από νόημα.
Σου γυρνάω την πλάτη,
τώρα,
η πόλη είναι γυμνή.
Χωρίς αναπνοή.


Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου
μια έξοδο κινδύνου.
Πίσω απ' το γκρεμό,
με ανοιχτά χέρια σε εμπιστεύομαι
να κόψεις την πτώση μου.
Στα χείλη ζεστός διάολος.
ξαναγεμίζεις το ποτήρι.
Άσχημα φτερά,
άσχημων αγγέλων, στην πόλη.

Τέλος εποχής,
αποκεφαλισμός
στα σκαλιά της παλαιάς θρησκείας.
Σιχαμένη πόλη.
Τίποτα δεν αρκεί πια
Πάντα πρέπει να είναι λίγο περισσότερο.
Να είμαι λίγο περισσότερο.
Το νεκρό σου σώμα στο πάτωμα.
It excites me.
Τα γυμνά σημάδια πάνω μου.
Τίποτα δικό σου.