Act 1,Scene 2,Take 4

Άρωμα κανέλας και καραμέλας,
έχει ο αφρός στο μπάνιο.
Ντύνει όλους τους τοίχους.
Ατμός στο καθρέφτη,
καμβάς για το δάχτυλο.
Πετσέτα ζεστή.

Πράσινο τσάι και κουλουράκια,
στο μπαλκόνι, με θέα την Πόλη,
δυο χαμόγελα,
καλυμμένα με κουβέρτα.
Σκουφάκι και μπερές.
Τα κόκκινα γάντια μου.
Ο ήχος που κάνει η πόρτα
όταν κλείνει πίσω μας.
"Κρυώνεις;"
Μην ανησυχείς.
Το πεζοδρόμιο είναι πιο γκρι
Ο ουρανός πιο γκρι.
Τα σύννεφα ζωγραφίζουν μεγάλες σκιές,
στους λόφους,
εκεί όπου τελειώνουν οι σκεπές
και οι θερμοσίφωνες.
Κινούνται τόσο γρήγορα.

Γρήγορα,
Μικρά,κοφτά βήματα.
Κρυώνεις.
Το καφέ έχει δέκα μικρά
τραπεζάκια,γεμάτα,
πάντα.
Βιβλία,σταχτοδοχεία
και τσαλακωμένες σημειώσεις,
κάποιες φορές.
Έχει πολύχρωμη ταπετσαρία.
Καναπέδες βελούδινους μοβ,
φέτος.
Έχει εσένα,
Τώρα.
Και
Τον επόμενο χρόνο.
Εμένα, πέρυσι,
να περιμένω,
κάτι τόσο όμορφο σαν
Αυτό.


Είναι αλήθεια τόσο όμορφο,
που φοβάμαι
μην φωνάξει κάποιος

cut

και μου κόψει την
Ζωή,
στην μέση.





(αφιερωμένο σ.)