Αναγνώστης ημερολογιών

Ένα ημερολόγιο
πάνω στο γραφείο.
118 μέρες τώρα.
Φοβάσαι να το ανοίξεις,
μην το στεγνό μελάνι
βάψει τα
ρούχα και τα
χέρια σου.
Μην φοβάσαι:
Παραλογίζεσαι.

Σήμερα,
σε μια άθλια συναυλία πάνω στην θάλασσα,
debate.
"Δεν είναι όλα άσπρο ή μαύρο" μας είπε.
Μμμ κοίτα,
Αν θες δίνεις 50%
πιθανότητα σε κάθε εκδοχή.
Πάντως,
Η ευτυχία είναι γκρι και
Φοράει μάσκα.
Μάσκα και πούπουλα.
Να το θυμάσαι.


"Ο κόσμος εδώ είναι δικός σου" μου υποσχέθηκε.
Πέρα από εδώ,
τι;
Αλλά εκεί δεν ήσουν ο εαυτός σου.
H κορυφή του κόσμου
άνηκε σε άλλα χαμόγελα,
άλλες κινήσεις.
Θαμμένο Εσύ.
118 βράδια μετά,
Κυλάνε στο ραδιόφωνο,
μελωδίες αφυπνιστικές.
Και αισθάνεσαι βασίλισσα του κόσμου
με μικρές σταγόνες αίματος
στο σκήπτρο της.

"Δεν μπορώ να μην σε έχω
γι' αυτό σε θέλω" έγραψε. αλλά έπειτα,
έφυγε.
Μερικές φορές,
κοιτάς πίσω και είναι όλα ζωντανά.
Τα χρώματα του,
σου κρατάνε το χέρι.
Άλλες είναι όλα,
ψεύτικα.
Και σε πονάει λιγάκι.
Είναι δύσκολο και
όμορφο.
Είναι γκρί,
όπως τα μικρά ξημερώματα.
Και σχεδόν το διαβάζω,
κάτω κάτω,
στην τελευταία σελίδα.
Εκεί που γράφεις_





Nομίζω πως κάθε μέρα
κλείνει με το ομορφότερο βράδυ της
Ζωής μου.