Είναι φτιαγμένο
από χοντρές κλωστές,
με κρυστάλλους πράσινους.
Μικρές καρδούλες,
δυο,
μπλεγμένες
Κοιμόταν κάτω από
το
στρώμα,
πριν την επανεύρεσή του.
Σαν να έκοψα το ταξίδι του
στην μέση.
Κόντρα με το φως.
Οι αχτίδες
μέσα από τα γυαλάκια φοράνε
πράσινα φορέματα.
Δεν νομίζω να έχει αγαπηθεί θέαμα
περισσότερο από αυτό
εδώ.
Δεν είναι απλό.
Είναι μια βόλτα κάτω από την θάλασσα,
εκεί που το χρώμα της επιφάνειας
παίρνει κάτι από τα φύκια.
Ύπνος κάποιο χειμώνα στο γρασίδι,
αγκαλιά με το κρύο.
Είναι η άνοιξη στο ξύλινα παγκάκια
του πάρκου.
Σχέδιο πάνω σε μια ροζ πολυφορεμένη
μπλούζα μου
που μοιραζόμαστε.
Δεν είναι απλώς εικόνες.
Όχι, δεν είναι καθόλου
απλό.
Και κάτι μου ψιθύρισε
πως οι αλήθειες μου
επαναλαμβάνονται.
Μέσα από λέξεις και τις συνώνυμες τους.
Αίσθημα ντροπής.
Τελικώς,
δεν νομίζω πως
είναι κακό.
Οι πράσινες κλωστές στο χέρια μου
με τον καιρό,έκαναν τους
φόβους μου άχρωμους.
Και από πάνω μου περνάνε μόνο
όμορφες εικόνες.
Και ημέρες.
Το δώρο της
ηρεμίας.
Πάνω στον καρπό μου
δεμένο το ομορφότερο χαμόγελο,
έτσι ακριβώς όπως μου το χάρισες.
Συνέχεια ταξιδεύω στα χρώματά του.
Γενικότερα,
συνέχεια,
ταξιδεύω.
Δεν χρειάζεται να
είναι
οι γραμμές μου,
κάτι παραπάνω.
Ίσως και να
είναι
τόσο απλό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου