ρεωολουtιον.

Το άρωμα του δρόμου.
Ξαπλωμένοι στην άσφαλτο,
καλυμμένοι με σεντόνι.
Βαθιά αναπνοή,
αυτή τη στιγμή,
που όλα καίγονται.
Και
Εκπνέεις στο στόμα της.
Στην μέση του δωματίου,
με τα χέρια υψωμένα,
στροφές.
Ζαλάδα,
Όλα γίνονται διάφανα.
Ναι, αυτή είναι η αίσθηση.

Μου φάνηκε,
σαν να σε άκουσα,
χθες μέσα από το χάος της πόλης να
φωνάζεις.
Χείλη σαν βόμβες.
Και Οι λέξεις ήταν,
σε κομμάτια.
Δεν σε καταλαβαίνω!
Ξαναδοκίμασε.
Συναρπαστικές εικόνες σε συνέχεια.
Μια σχεδόν μελωδία,
σαν μισός έρωτας.

Αίμα και αρτηρίες στην παλάμη κρυμμένα.
Και χτυπάει,
σαν καρδιά.
Είναι μια μικρή
Καρδιά στην παλάμη σου.
Βλέπω τους σφυγμούς σου,
Να ξεφεύγουν από τα βλέφαρα.
Και είναι σαν πυροτέχνημα.
-Όχι.
Είναι κάτι μεγαλύτερο.
Σαν επανάσταση.
Ναι,
αυτή είναι η αίσθηση.

(photo by francesca woodman)