E.

Αισθάνομαι την περίεργη λέξη
από ε.,
τις νύχτες που σε ψάχνω,
μέσα στο μαξιλάρι μου.

Και φαντάζομαι,
Απέραντες σειρές πολυκατοικιών να ξεδιπλώνονται,
ήρεμα,
ενώ χαϊδεύεις τον ορίζοντα με το δάχτυλο.
Είναι σαν μελωδία,
από εκείνες που δεν σου αφήνουν επιλογή:
Θα απλώσεις τα χέρια σου
και θα εμπιστευτείς,
τον αέρα.
Το πιάνο και η κιθάρα,
απόψε βράδυ, βρίσκονται σε τέλεια αρμονία.
Να χανόμαστε κάθε νύχτα,
στις μικρές αυθόρμητες κινήσεις μας,
στο άκουσμα του ρυθμού της,
σε παρακαλώ.
Με μισόκλειστα βλέφαρα,
γέρνεις το κεφάλι πίσω.
Η στιγμή,κατρακυλάει από το
μάγουλό σου,
μέσα στο ποτήρι με το ποτό,
που τοποθετήσαμε στο τραπεζάκι.
Και έπειτα,
έχω την γεύση της στα χείλια μου.

Πτήσεις,
πάνω από κάποια πόλη εναλλακτική,
κάποια που δεν θα άφηνες πίσω.
Μου μιλάς,ενώ προσπερνάμε ουρανοξύστες
και πάρκα με συντριβάνια.
Έπειτα,
Μαθαίνουμε χορό.
Βαλς στο τετραγωνάκι και να μετράμε,
1,2,3,4 σε ατελείωτη
επανάληψη.
Κινούμαστε σε κύκλους μέσα στην πανέμορφη
αίθουσα χορού. Παράθυρα στους τέσσερις τοίχους και
καθρέφτες.
Λίγο μετά τις
εφτά και μισή το βράδυ,η Πόλη ανάβει
τα φώτα. Και εμείς τα σβήνουμε.
Οι καθρέφτες αιχμαλωτίζουν όλη τη
Λάμψη του δρόμου.
Στάσου μπροστά στο τζάμι απόψε
μαζί μου
-Μην βιάζεσαι.
Στο δεξί σου χέρι το λιμάνι,
που εκπνέει αλμύρα,
στο βάθος και ευθεία,οι στέγες γίνονται λιβάδι
Και στο αριστερό,
τα βουνά αγγίζουν τα σύννεφα.
Και κάποια λίγα βράδια,
κατρακυλάνε αστέρια από την κορυφή,
στους πρόποδες.

Και τώρα, αυτή η όμορφη αγωνία,
επιπλέει στο δέρμα μου.
Να φύγουμε ή να μείνουμε;
(Μην απαντάς).
Και ξέρω ότι θα άκουγες την μελωδία
πίσω από τις λέξεις,
αν σου έλεγα πως
με κάθε βράδυ,
χαρίζεις λίγη ακόμη ελευθερία
στο μαξιλάρι μου.