Ίσως και να ήμασταν.

Πεζόδρομος με σπασμένες
πλάκες,
στην μικρή γωνία της πόλης.
Κόκκινα σκαλοπάτια
που λικνίζονται
σε μια μυρωδιά οινοπνεύματος.
Και ζαλίζεται.
Και τα κάγκελα είναι σαν
φυλακή,
Ή ίσως και τα χείλια μου.
Χαρούμενοι κρατούμενοι,ρυθμός
και χορός στο άπειρο.
Δεν ήμασταν δυο,
όχι,
Ήμασταν περισσότεροι.

Άπλωσα τα χέρια μου,
σε μια μικρή ευχή που
κρεμόταν
στον αέρα από πράσινο σπάγκο.
Και της ψιθύρισα
κάτι,
λίγο.
Μου φάνηκε πως ήταν λίγο.
Ή τουλάχιστον δεν ήταν αρκετό.
Και ο καπνός έσπασε σε μικρά κομματάκια
και έπεσε στο
ξύλινο πάτωμα και πάνω σου.
Και σου χάραξε σημάδια,
λυπάμαι.

Αργότερα,
έτρεχα σε κάποιο στενό για να ξεφύγω,
από το Μέρος όπου θα ήθελα να είμαι.
και ήταν όλο ένα παράξενο
όνειρο,
χωρίς λογική.
Και δεν ταξίδευε κανένα "επειδή"
στο δέρμα μου, μονάχα
η ζαλάδα και ο πάγος.
Και δυο ξένοι ακριβώς σαν εμάς,
διάβαζαν πινακίδες
στο γνώριμο σημείο της πόλης.

Έπειτα,
μόνοι σε γεμάτο βαγόνι
ταξιδέψαμε άβολα
για 7 λεπτά.
Και επιπλεύσαμε πάνω σε μια ανηφόρα.
Αλλά και πάλι,
δεν ήμασταν δυο.

Σε άδειο δωμάτιο,
στην σκιά, ξαπλωμένοι μέσα στις νότες
και την αμφιβολία,
ήμασταν τρεις χιλιάδες σώματα και
μια αόριστα όμορφη Αλήθεια.
Και τότε
ίσως και να ήμασταν
απλώς

Ένα ή Δύο.