Δυο γραμμές.

Είναι μια λεπτή
μαύρη γραμμή,
στη μέση του κόκκινου,
και νιώθω τα άκρα της τραβηγμένα
προς τις μαργαρίτες και τ' αστέρια,
κάθε φορά που ενώνονται
τα δάχτυλά μας.

Και θα ήθελα,
αλήθεια,
να μπορούσα να σου κλέψω την γραμμή αυτή,
να την κάνω δική μου.
Θα την χρησιμοποιούσα ως χάρτη,
για να σκάψω το μεγαλύτερο τούνελ-
από την μία άκρη των λόφων,
ως την άλλη.
Δεν θα συναντούσες,
περπατώντας προς τα λουλούδια και τα γραπτά μου,
καμία άλλη ανηφόρα,
ποτέ.
Ήρεμα και ξεκούραστα,
τα ταξίδια.
θα ήταν.

Μιαν άλλη νύχτα περπάτησα,πολύ,
περνώντας από τις ίδιες γωνίες και παράθυρα,
άπειρες φορές.
Μέχρι που σιχάθηκα τους άσπρους τοίχους
και τα καφέ παντζούρια.
Κάποιο πρωί,
βρήκα ένα άψυχο κορμί στο κρεβάτι μου,
και το ανάγκασα να συρθεί ως την πλατεία με
τις πλάκες και
τα περιστέρια.
Και μόλις 7.019 δευτερόλεπτα πριν,
έπεισα κάποιο απογοητευμένο,μικρό παιδάκι,
πως κάθε πρωί στις 6 όλα,
ξαναγίνονται πανέμορφα.
Το έπεισα,
Να είναι καλά.

Και ύστερα,
για εμένα,όχι,
δεν νομίζω πως τα κατάφερα.
Απολογισμός.
κράτησα ένα ηλιοβασίλεμα στην
παλάμη μου,
γνώρισα,
τα στενάκια της παλιάς πόλης,
πνίγηκα σε ένα δωμάτιο θάλασσα.
Τέλος, έμαθα
πως η πίστη είναι
μια γραμμή λεπτή
(Λεπτότερη από εκείνη,
στη μέση του κόκκινου),
Που φλερτάρει με το φως,σαν πανέμορφη,
θνητή κοπέλα.
Το έμαθα όταν
αγγίξαμε τον Ήλιο.
Τυλίχτηκε στις φλόγες
και κάηκε.