Άλλαξε.

Μόλις αρχίσαμε.
Και όμως ήταν 3 αιώνες πριν,
που θύμιζες άνοιξη και άγχος.
Υπεροπτικά χρώματα
και το ριγέ χαμόγελο.
Μου θυμίζεις,
την χειρότερη εποχή.
Το φόρεσα και εγώ αυτό το χαμόγελο,
είναι αλήθεια,
μα σαν να μην μου ταίριαζε.
Προσπάθησα ωστόσο.
Προσπάθησα επίσης,
να φύγω.

Εκείνη τη νύχτα ήσουν στο κέντρο
των πολύχρωμων κεριών,
στεκόσουν στην μέση της μελωδίας.
Υπέροχο φύλλο στον άνεμο,
να σε τυλίγουν φλόγες.
Σαν παλιός, γνωστός και αγαπημένος,
εφιάλτης.
Ήσουνα στο κέντρο.
Και εγώ ήμουν λάμψη που
άναψε και έσβησε,
μέσα στις κόρες των ματιών σου.
Πεταλούδα.
Δυσπιστία προς την μεταμόρφωση.
Και προσπάθησες μα
όχι,
ούτε εσύ έφυγες.

Και σε γνωρίζω,
αμέτρητα δευτερόλεπτα,τώρα-
δοκιμάζω.
Πίσω από το πέπλο,
βλέπω ένα παιδάκι με ένα βιβλίο
στα χέρια.
Έξω από το πέπλο,
όλες τις άκρες του κόσμου.
Χάνομαι κάπου ενδιάμεσαμ
με ύφος υπνωτισμένης απόγνωσης.
Ακόμη δεν γνωρίζω,
τι είσαι.

Και κάτι στιγμές,
είναι καλοκαιρινή νύχτα-
Η βεβαιότητα χωράει σε ένα
μπουκαλάκι.
Μα έπειτα υπάρχουν και οι αναμνήσεις,
τα όχι και τα ίσως.
Και τα νιώθεις όλα,
να σε βαραίνουν σαν ώρες που γλιστράνε
στην λάθος πλευρά της κλεψύδρας.
Σηκώνεις τους ώμους,
σε ένδειξη αδυναμίας λήψης οποιασδήποτε
λογικής απόφασης.
"Πέτα προς τα αεροπλάνα,
η πήδηξε από τον 2ο όροφο μαζί μου."
Είναι τόσο τρελό που
σχεδόν με πείθει.
Ίσως και να πετάξω.
Και για λίγο,
με έχεις.

"Τρεις αιώνες πριν-"
Όχι,μην μου πεις.Εμείς,
Μόλις αρχίσαμε.