Αλλαγή ταχυτήτων.

Βρίσκεται μέσα στο μυαλό μου,
Σαν την αίσθηση της αφής,
Ή της γεύσης.
Ταιριάζει εκεί,
Απολύτως φυσικά.
Και όταν κόβω τις προτάσεις στη μέση,
Την τραυματίζω.
Νιώθω,μπροστά σε κόσμο,
Να κυλάει στα μάγουλά,
Ζεστό και καθαρό,κόκκινο,
Κόκκινο αίμα.
Από στιγμή σε στιγμή,
Κάποιος θα ρωτήσει τι συνέβη, τρομοκρατημένος
Αλλά πάλι,
Υποθέτω, πως δεν φαίνεται.

Γνωρίζω πως δεν αναρωτιέσαι,
αλλά είναι εκεί.
Και αυτό γιατί προτιμώ να μετράω αλήθειες,
σπασμένες σε κομμάτια
από το να φωτογραφίζω πανέμορφες
ανακρίβειες.

Δεν είναι καν τόσο σημαντικό.
Ο κόσμος δεν σταμάτησε στιγμή να αναπνέει,
και τίποτα δεν άλλαξε.
Γι' αυτές τις μέρες μου,
που κινούνται έτσι, όμως,
από πόρτα σε πόρτα, απελπιστικά αργά,
Είναι κοφτή ανάσα.
Τεράστιοι, άδειοι δρόμοι και κενά μνήμης.
Οτιδήποτε θα μπορούσε να έχει συμβεί,
Σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή.
Μερικές φορές συμβαίνει.
Ο κόσμος γύρω μου δεν σταματάει στιγμή να αναπνέει.

Είναι χέρια πάνω στην πλάτη.
Αστεία απλά και ξεκάθαρα, για λίγους.
Είναι όλα τόσο γρήγορα.
Δεν με νοιάζει τίποτα πίσω
Από το επόμενο φανάρι.

Μα όλα αυτά βρίσκονται μέσα στο μυαλό μου,
Σε αυτό το μέρος δεν συμβαίνει ποτέ,
Σχεδόν τίποτα.
Να φύγω. Αυτό μόνο.