Δ.

Γυμνά πέλματα πάνω σε συντρίμμια.
Γυαλιά από
Μπουκάλια, αστεροειδείς
Και άλλα άχρηστα πράγματα.
Πονάς σε κάθε βήμα.
Στο λέω,
Ήταν κακή ιδέα.
Βύθισέ τα στο αλάτι.

Πόσες μέρες,
'Εραψες πάνω στα αγγεία.
Με κάθε παλμό, τώρα,
Νιώθεις τον χρόνο, σε όλη του την έκταση,
Να τρέχει βαθιά.
Πάντα, προς το εσωτερικό.

Και πόσος ακόμη απομένει;
Μέχρι σήμερα,
Μονάχα η θάλασσα
Ήταν απέραντη.
Κάθε χέρι που απλώνεται προς τον ορίζοντα,
Τοποθετεί όλα τα απίθανα,
Πάνω στο τραπέζι.
Από τη μία άκρη του, ως την άλλη,
Φλεγόμενα κομμάτια πέτρας.

Θα δειπνήσεις σε αυτό το σημείο,
Απόψε.
Θα πνιγείς με το γέλιο,
που φέρνει η επανάληψη γνώριμων λέξεων.
Μες την παραζάλη,
Θα δημιουργήσεις γεύσεις
Ατελείωτες,
Θα τις σβήσεις με το κρασί.
Και το κρέας, με αίμα στην μέση,
Θα θυμίζει όσους κυνήγησαν
Τη ζωή,
Πριν από
Εδώ.