Mary-sue

Χάνεις ανάσες,
σ' αυτό το δωμάτιο και σε
όσους χώρους
γνώρισες ως τώρα.
Τιμωρία.
Δεν είχες το δικαίωμα να
αισθανθείς την κάθε κίνηση των φύλλων,
καθώς αιωρούνται εκατοστά
πάνω από το χώμα.
Δίχως αναπνοή εδώ και
οπουδήποτε αλλού.
Να νιώσεις το ύφασμα,
στο πίσω μέρος των γονάτων σου.
Το νερό, που κυλάει από τον ώμο
προς τον καρπό,
από τα μπλεγμένα μαλλιά στην πέτρα.
Ξυπνάς, μέσα σε λίμνες ιδρώτα πάλι.
Η πραγματικότητα όταν δεν είναι όμορφη,
είναι ακριβώς,
έτσι.

Ξυπόλυτα βήματα,
στο πεζόδρομο με τα κίτρινα φύλλα.
Σήμερα,
γλιστράς μαζί τους.

Γλιστράνε και όλα τα λόγια,
και οι μελωδίες,
τα απλά και όμορφα.
Πιο γρήγορα.

Να μην φωτογραφίζεις μνημεία,
στα μαγευτικά ταξίδια,
είναι κάτι που μαθαίνεται.
Κράτα τα πρόσωπα,
στο συρτάρι.
Κράτα κλειδιά,
κάτω από το μαξιλάρι.

Φοβάσαι τον χειμώνα που
περπατά όλο και με μεγαλύτερα βήματα προς
την πόρτα του κουκλόσπιτου.
Θα θαφτεί,
κάτω από άπειρα χιλιοστά χιονιού,
η θύμηση εκείνης της στιγμής,
όπου για λίγο,
η εικόνα του παραμικρού θορύβου και της
απαλότερης απόχρωσης ήταν
απολύτως ξεκάθαρη.
Κρυστάλλινο περιβάλλον.


Στέκεσαι απέναντί μου,
χάνοντας ανάσες.
Και γω δεν έχω τίποτα να σου δώσω.
Στέκομαι απέναντί σου,
χάνοντας εμένα.