27.11.12

Ο καναπές.




Ήθελε να χάσει
και το επόμενο τραίνο,
μαζί μου.
Εγώ πάλι,
ήθελα να σβήσω τις ράγες
με μια φανταστική γόμα.
Ή να γίνω ένα με αυτές
(αλλά αυτά μου έχουν απαγορέψει να τα γράφω).
Και αυτό ήταν μοναχά ένα,


μα πόσα λάθη,
οδήγησαν σ'αυτή την άκρη;
Σ'αυτόν, ακριβώς, τον γκρεμό
και πέρα απ' αυτόν;
Και αν,
στο πρόσωπό μου
ήταν σχεδιασμένες άλλες γωνίες,
αν το χρώμα πίσω απ' τα βλέφαρά μου,
ήταν λιγάκι πιο ιδιαίτερο,
θα άλλαζε κάτι;
Αν δεν έβαφα τις μισές εκφράσεις,
στις αποχρώσεις της πρόκλησης;
Αν τα δάχτυλά μου δεν ήταν βουτηγμένα
στο κόκκινο;
Και αν νομίζω πως είναι,
ενώ τα 'χω δέσει αριστοτεχνικά
γύρω απ' τον λαιμό μου
και σφίγγω;
Και αν συνεχίσω να σφίγγω;

Αν παραβίαζα την πόρτα
που οδηγεί στην ταράτσα;
Αν κάλυπτα τις ευθύνες  με πίσσα και πούπουλα;
Αν έπαιζα τρεις περιουσίες
στα χαρτιά
και έχανα δυο;.
Αν σε πίστευα λίγο...

Και ο πρώτος βρισκόταν στην περιοχή Χ,καλυμμένος με άχαρα κίτρινα μαξιλάρια. Ο δεύτερος πάνω απ' το ποτάμι και πέρα απ' τις αντοχές μου. Ο τρίτος σ'ένα ιατρείο εκεί οπού ενώνονται οι δρόμοι, όλοι. Ο τέταρτος λίγο έξω απ' την πόλη, στον έκτο. Ο πέμπτος, ενώ περίμενα πως θα ναι εκεί, δεν ήταν. Και όπου και αν ξάπλωσα, ήμουν ασφαλής, γιατί με νανούριζαν με επιπλήξεις.
Τον δικό σου τον απέφυγα εξαρχής
(Μην με ρωτήσεις).


Και αν μεγαλώσω,
δεν θα χω κανέναν σπίτι μου.
Κανέναν.

Και αν δεν πνιγόμουν σ' εκείνο το δωμάτιο;
Και αν αυτό το ποίημα έβγαζε νόημα σ' εσένα,
θα αγόραζες έναν;
Μόνο και μόνο για να τον κάψουμε συμβολικά
και να πηδάμε από πάνω του...
Και εσύ θα γελούσες και εγώ,
θα ήμουν ελεύθερη.
Ή θα με έβαζες να καθίσω πλάι σου
και θα μου μιλούσες για την σημασία της
αποδοχής;


Γιατί το πρώτο θα ήταν ζωή. Γνήσια, ειλικρινής, αστεία, εκδικητική ζωή. Και δεν θα χρειαζόταν να περιμένω μόνη μου σε αποβάθρες πια. Το φαντάζεσαι; Και το δεύτερο θα ήταν θάνατος, αποφυγή, επιφανειακή ανάλυση. Και εγώ σόλο σε κάθε αλλαγή εποχών. Μονάδα. Ένα. Σε κύκλους με άλλους, τυχαίους, που δεν θα καταλάβαιναν ποτέ. Και το ξέρεις.



Και όταν έμενα,
έχανα.
Άκουσε:
Ποτέ δεν πίστεψα στο
αν
περισσότερο απ' ότι

Τώρα.

Δεν υπάρχουν σχόλια: