Ήρωες

Πάλι γελάω.
Το γέλιο το καθαρό
αυτό που θυμίζει μαργαρίτες
φθινόπωρο
και κούπες τσάι.
Στη μέση του γέλιου αυτού,
τις ρωγμές να μετράω
Και τα βλέφαρα να στάζουν βροχή.
Σε αυτού του απίστευτου
λούνα παρκ, το τρενάκι
ένα βαγόνι κόκκινο σαν μπαλόνι
να τρέχει,
σε ράγες από τα σύννεφα προς το κέντρο της γης
Και κάθε λέξη να ηχεί ακόμη πιο αστεία.

Πείτε τώρα και ένα τραγουδάκι.
Γελοίες παντομίμες
χειρονομίες και γραμμές ανάγνωσης.
Γραμμές επι γραμμών.
"Άφησε με να έρθω μαζί σου"
Στα μάτια να πλέουν οι ίδιες σειρές,
τώρα,
συλλαβών,
που πετάνε στα δικά μου.
Θυμάμαι να εμπιστεύομαι τελικά.
(σκέψη βουβή)
Γελάω με τα απίστευτα τα κατορθώματα.
Τους άθλους τους τρεις χιλάδες δυο.


Υπάρχουν ήρωες τελικά.
Και αυτή
είναι η μόνη μου δικαιολογία για σήμερα.

Τιμή ευκαιρίας

Πόσο κοστίζει η αγκαλιά;
Σήμερα τα όνειρα είναι δωρεάν.
Και το χαμόγελο ίσως.
Μα οι λέξεις κοστίζουν:

Συναλλαγές.
Χωρίς αυταπάτες.
Χωρίς όνειρα από παραλίες.

Εσύ όμως να μιλάς.
Δεν μου αρέσει η σιωπή.
Ακούς;


Την παγίδα ψάχνω να βρώ
στον Παράδεισο.
Σπάω σε χίλια μικρά δάκρυα
όταν δεν την βρίσκώ.
Έτσι μας καταντήσατε;


(άκουσα το απογευμα στο δρόμο)
"πουλάνε φράσεις
σε τιμή ευκαιρίας,
πίσω από την σκοτεινή γωνιά"



"Δεν θα έρθω"
(σκέφτομαι)
Κάτι τέτοιες στιγμές,
χαίρομαι να μου ανήκει το χαμόγελο σου.
Χωρίς δάνεια.
Μονάχα λέξεις.

Δίαλογοι σε διαδρόμους.

Σκηνή Πρώτη.
Δυο παλιοί γνωστοί στον διάδρομο ενός άδειου κτιρίου

"Γεια σου"
Μην απαντάς.
Στον άδειο διάδρομο.
Ησυχία και χαμόγελο.
"Να σου διηγηθώ ένα παραμύθι;"
Αρχίζει με..

Βήματα στα σύννεφα και
Αστερόσκονη.
"Κάποτε υπήρχε ένα καράβι,
που έσχιζε το πιο βαθύ μπλε
των ονείρων σου.
Κάπου σε ένα μικρό νησί,
υπήρχε μια βεράντα
προς την θάλασσα και το άπειρο.


Θυμάσαι;"
Στα μάτια σου
μικρές συλλαβές.
Κάθε μία κλείνει τρεις χιλιάδες νότες.
Κλείνει μελωδία και χαμόγελο.

"Φτερά προς την άμμο
της μικρής παραλίας.
Απογεύματα σε σοκάκια ανέμων
και βροχή αστεριών.
Γέλια να πνίγονται στο κύμα.
Σημειώσεις στις άκρες της σελίδας
με σιρόπι βύσσινο"

Όλα τα λόγια σου,
εικόνες από παλιούς εφιάλτες;
(αστειεύεσαι)
"Όχι δεν είναι εφιάλτες."
Γιατί φοβάσαι;

"Άχνη ζάχαρη στο κατάστρωμα
και μίλια χίλια
σ' αυτοκίνητα.
Κάποτε υπήρχε ένα καράβι
που θα σε γύριζε σπίτι."

Σιωπή.
Αντίο.
(Άδειος διάδρομος)

Λέξεις

Προσπαθώ να σου πω...
Νότες σε μικρά τραπέζια.
Οι εικόνες να κολλάνε στα δάχτυλα
σαν δειλά όνειρα.
Ένα φιλί -χαμόγελο-
Και ένα χαμόγελο
πιο δειλό από άγγιγμα χειλιών.
Τα βλέφαρα κλειστά
-μόνο για λίγο-
και λιώνει το πρόσωπό μου
στα μάτια σου.

Και κάθε λέξη
πιο δύσκολη από τη προηγούμενη
όταν τις φράσεις σου προσπαθώ να
γδύσω σε νοήματα.
Ανάσα.
Για να σε καταλάβω.
Και τον αέρα γεμίζω πληροφορίες
ανούσιες
να σε δω να γελάς.

Και δυσκολεύομαι αλήθεια,
να μην ακολουθώ το βλέμμα σου.
Με μεθάς.
Χάνομαι σε ρεύματα αέρα
και χάνω την ισορροπία μου.
Και φοβάμαι ο χρόνος
μην περάσει.
Μην χάσω δευτερόλεπτα.
Υποθέτω,πως προσπαθώ να σου πω...






"i see the sun breaking down into dark clouds...and a vision of you standing out in a crowd"

Τίποτα

Μπορντό κορδέλες
μέρες που τρέχουν
τρεις τέσσερις άδειες λέξεις
και εσύ

να φεύγεις.
Καθρέφτης άθραυστος
μέσα του
χίλια κύματα και ένα
χαμόγελο.
χαμόγελο στη θάλασσα.
Χθες πάλι,

ανάμεσα σε σκαλιά
σε μία πορεία
προς τα σύννεφα
το είδωλό σου συνάντησα.

Παρατηρώ τώρα
από το βιβλίο να ξεφεύγει,
αποξηραμένο τριαντάφυλλο
και το ξύλινο πάτωμα να φιλάς.
Παρατηρώ,
πως είμαι ακόμη εσύ
κι όμως


δεν είμαι τίποτα.

El Poder

Με την παλάμη στα σύννεφα
ζωγραφίζω μικρά,γαλάζια αεροπλάνα.
Και οι συλλαβές
παιδικές συλλαβές,
συνδέονται αυτό το μεσημέρι,
με φωνές με νόημα.
Τα χρώματα στους δρόμους
καπνοί να πνίγουν
και αίμα.
Το δίκαιο να δείξω
στον Ήλιο:

Δεν Μπορώ.
Και στην γκρι φωτογραφία
εφημερίδας
όλα τα λόγια που μετρούσαν
χάνονται.
Δώσε ένα λόγο να ονειρεύομαι
και χάρισμά σου το όνειρο.

Κόκκινη κόλαση
ο πιο όμορφος παράδεισος
αυτό το καλοκαίρι.
Πέρα από τα τείχη της πόλης
λιβάδια δεν βλέπω
αυτή τη φορά.
Έργο δικό σου
η πόλη του θανάτου.


Ούτε ένα δάκρυ;
Ούτε ένα;
Και στις σημαίες των δρόμων
με τα χίλια μπλεγμένα χαμόγελα
και στις φωνές εκείνες
σαν να το άκουσα,
στο μάγουλό σου να λιώνει.
Ίσως πάλι
πρέπει να ξεχνάω
να έχω όραμα.





dame dame dame dame todo el poder

Πολύχρωμα όρια.

Στην απέραντη γη
με κομμάτια πανί στα χέρια:
κυνηγητό.
Κάτω από τις τελευταίες αχτίνες,
στην ταχύτητα των τρένων,
προς το τέλος του ηλίου.
Ανάσα γης
καθως το χώμα φιλάνε
πολύχρωμες μελωδίες.
Και η δικιά σου;
Βουίζει στα όρια μου.

Στο τέρμα αυτού του κόλπου,
στην άκρη,
στο χείλος του γκρεμού
αγκαλιά με χίλια σύννεφα.
Φτερά
προς αστέρια,
άλλα από τα δικά σου.
Μυρωδιά ελευθερίας.
Τι σκέφτεσαι;
Κάποιες φορές,
όταν τα όρια της πόλης
είναι μικρότερα από τη κορνίζα του παραθύρου μου,
εικόνες σαν μνήμη μικρή
σαν άρωμα από γιασεμί,
τρυπάνε τα μάτια.
Λες δεν θυμάσαι.

Σε σκόνη όλα.
Οι παλάμες βαμμένες.
Απλωμένες στους μεγάλους τοίχους
σαν σταγόνες κόκκινες,πράσινες...

Μπλε.

Το χώμα σηκώνεται,
τα χρώματα αλλάζουν
και οι φωνές αιωρούνται
σαν παραμελημένα σύννεφα.
Κύματα ένα μετα το άλλο
στην όχθη
και τα πόδια μέσα στο νερό.
Ανάσα.
"Κοιταξέ με.Κοίτα με"
Πολύχρωμες εικόνες.
Και η δικιά σου;
Βουίζει στα όριά μου.

Πέρα από τα όρια μου.