Αναρρίχηση

Σκαρφαλώνουμε τον γαλάζιο τοίχο
με τις παλάμες
και στην μέση μας είναι δεμένο
ένα μακρύ σχοινί από φωνές.
Κάπου πάνω περιμένει η ανταμοιβή,
την άφιξή μας,
τυλιγμένη σε όμορφα πακέτα με
φιόγκους και χρώματα.

Κάτω στο έδαφος μπερδεύονται
δρόμοι κορδέλες
με πολύχρωμα κεφάλια
και λουλούδια στις ράγες.
Πάνω στο χώμα επιπλέουν μισητοί
πανέμορφοι άνθρωποι.
Να ξηλώσω θέλω τα φτερά από τις πλάτες τους.


ΠΟΥ είναι τελικά στο έδαφος;


Και για να απαντήσω σε εσένα που κρύβεις
πολύτιμη λάσπη στην παλάμη σου:
η ανάβαση δεν είναι ο χρόνος μας.

Κάτω απ' το δέρμα.

Χέρια,
να άνοιγαν την επιφάνεια στα δύο.
Την πηγή να έβρισκαν της αναταραχής.
Να την έσπαζαν σε άπειρα μικρά κομματάκια.
Όλα εκείνα τότε,
θα έβγαιναν σε πολύχρωμες κορδέλες
από τα χείλια μου,
σε λέξεις ήρεμες,επεξηγηματικές.

Το εσωτερικό του σώματός μου,
φαντάζομαι,
χωρίς όργανα,
σαν ένα βυθό με τουλίπες,
που μέσα του πνίγονται παιδικοί ανεμόμυλοι.
Οργισμένες τουλίπες.

Να έβρισκα τον άσχημο πάτο του βυθού,
απ' όπου πηγάζουν όλες μου οι μικρότητες.
Να έκαιγα τα απέραντα καταραμένα χωράφια.

Ίσως τότε να καταλάβαινες,
πως την φωνή μου όταν υψώνω,
δεν σε πνίγω.
Βγαίνω μαζί σου,
στην Επιφάνεια.

Το προαύλιο τώρα.

θα κρατήσω τη γεύση
από τη σοκολάτα που λιώνει στο στόμα
κάτι σκουριασμένα φθινοπωρινά απογεύματα.
Ατέλειωτες στροφές με τα χέρια
να αγκαλιάζουν τα σύννεφα και
τα μαλλιά να παίρνουν ένα χρώμα
ξανθοκόκκινο.
Ταινίες.
Σε επανάληψη.
Για να μετράω συγγνώμες και να λυπάμαι.

Κρατάω απόσταση από ουτοπισμούς:
Γνωρίζω,
ότι τώρα όλα μπαίνουν σε μίζερες σειρές
με αριθμούς και χάνονται.
Τελευταίες λέξεις δεν έχω.
(Για να αποχαιρετήσω)

Το γέλιο μοιράζεται πάντα στα δυο.
Το ξέρεις.
Το έβλεπα να κυλάει πάνω σε βιβλία
και σημειώσεις σε γυμνά θρανία
730 μοιρασμένα χαρτάκια.
Μετά πάλι,
Σταμάτησα να το ακούω.
Μετά στις ράγες του χεριού μου,
έτρεχαν κυκλοθυμίες και ψέματα.

Θα ήθελα να σου γράψω πέντε σειρές
αγάπης και
Φιλιάς.
Όλο αποτυγχάνω.
Τελικά,
Δεν γυρνάω πίσω.

Αλλά ξέρω να θυμάμαι τα όμορφα.

Εθισμός.Οχι;

Πίσω από πολύχρωμα μπαλόνια
και λαγούς με ψηλά καπέλα
κρύβονται γαλάζια πτώματα.
Οι λέξεις τους είναι
βαρετά ποτάμια.
Έτσι νόμιζα πως είναι
η πραγματικότητα.

Εσύ όμως,
μου έχεις μάθει πως η αλήθεια
μπορεί να είναι όμορφη.
Πάνω από χίλιοι δρόμοι
υπάρχουν για το παραμύθι.
Πιστεύω μόνο σε έναν.

Γελάω και φτάνω με το τρένο των 8.
Πλαστικά όνειρα και άσχημες νεράιδες
σε μια παράλληλη πραγματικότητα πνίγονται.
Τα αφήνω από την άλλη πλευρά του καθρέφτη.

Πέρα από τις γέφυρες του χρόνου
και σε απόσταση τριών λεωφορείων
και κάτι παραπάνω,
βρίσκω την Ατλαντίδα μου,
όμορφη όσο ποτέ.
Πνίγεται στα μάτια σου.
Πάνω από όλες τις ασήμαντες λεπτομέρειες,
τα ουράνια τόξα,
τα ψεύτικα παραμύθια,
γίνεσαι,
ο μοναδικός μου εθισμός.


Και είναι αλήθεια η πρώτη φορά
που χρησιμοποιώ σωστά υποκείμενα.

Περιμένω

Περιμένω,
να φιλήσω στο μάγουλο
τους νεκρούς μου,
μέσα από Φωτογραφίες
και περασμένα στοιχήματα.

Στοιχήματα με το χρόνο
και το χώμα.
Θέλω να πιστεύω πως η απουσία τους
είναι ένα ταξίδι,
από αυτά του Σαββατοκύριακου.
Και ίσως,
όταν την Δευτέρα
-την κάθε Δευτέρα-
ξυπνήσω,
θα με περιμένουν με
χαμόγελα και εντυπώσεις.
Χωρίς ήχο.
Ο ήχος θα έκανε την παρουσία τους,
λιγότερο γαλήνια.
MUTE IT.

Το έχω ζωγραφίσει και άλλοτε,
το όνειρο με τον
άνθρωπο που αγκαλιάζει τον ήλιο.
Ένας Άλλος Ίκαρος,
ο ήρωάς μου.

Οι δικοί μου ήρωες δεν βυθίζονται τώρα,
(όπως συνηθίζουν,
οι ήρωες εκείνων που ξεχνάνε),
περπατάνε στον Ήλιο.
Την αυγή,
θα είναι πίσω.

Τηλεφωνικές Ενημερώσεις.

"Πες μου.Θυμάται;"

Δεν ξέρω.
Σε ένα σωρό μικρά αστεία,
έχει κρύψει
νύχτες της ζέστης, του φωτός
και του Δράματος.
Η αυλαία να φωτογραφίζει
ψεύτικα χαμόγελα,
πνιγμένα στο μέλι.
Στο Ψέμα
ΨΈΜΑ

Δεν φανταζόταν,
τέτοιο κρύο Αύγουστο μήνα.
Είχες καλέσει και έναν γελωτοποιό στο θλιβερό πάρτι
για να χαρεί(;)
Γνωρίζεις πόσο τους σιχαίνεται.
Εκδίκηση.
Ίσως.

Μετά πάλι,
της είπες πως το φθινόπωρο
έπρεπε να χαθείς.
Ή και ήθελες.
Το φθινόπωρο χάθηκες.
Ίσως και λίγο νωρίτερα.
Τύλιξες ένα πακέτο με συγγνώμες
και το έστειλες στην παλιά διεύθυνση.
[Δίπλα στις νότες
και πάνω στο χορτάρι
με φόντο δρόμους και φώτα.
θυμάσαι πού λέω.]
Της χάρισες και κάτι σκέψεις,
σε ένα βιβλίο,
θλιβερό και μίζερο.
Ή μάλλον,
ήταν ανταλλαγή.


"Η μέρα μεγαλώνει"
Μου λέει.
"Πάλι κρύος Αύγουστος".
Ασυναρτησίες της, νομίζω.
Κοίτα.Λυπάμαι,
Δεν γνωρίζω, να σου πω αν θυμάται.

(κλικ)

Τέλος χρόνου

Τι να γράψω ακόμη;
Ανάμεσα στα λουλούδια
που λιώνουν στο πεζοδρόμιο
περίμενα
να κυλήσει ο χρόνος.
Να με προσπεράσει.
Έβρεξε τα πάνινα παπούτσια μου.
Έβρεξε τα χέρια μου.
Γέμισαν,
αίμα και δευτερόλεπτα.

Μετά πάλι,
Καθόμουν σε κάτι σκαλάκια,
μαρμάρινα άσπρα
και παρακολουθούσα τα αγάλματα
που τα έτριβαν οι μέρες.
Παρακολουθούσα,
μέχρι που κατέρρευσαν,
σαν να ταν από πηλό.
Ή χαρτί.


Τέλος,
άκουσα το κουδούνι
και προχώρησα σε μια αίθουσα
με στοιχισμένα θρανία
και έγραφα και έσβηνα
στο ξύλο
μέχρι που τελείωσε το μελάνι.
Τότε,
μου πήραν τις άσπρες σελίδες μου
και έγραψαν τέσσερα μεγάλα Χ
μπροστά και πίσω.


Φοβάμαι
μην τελειώσει ο χρόνος μου
και μεγαλώσω μακριά σου.