(Re)birth ενός διανοούμενου.

Σε αισθάνομαι να σχίζεις το περίβλημα
και να βγαίνεις από τα μάτια μου
σαν να σε γεννάω από την αρχή
και οι ανοιχτές λευκές κουρτίνες
γιορτάζουν την νέα άφιξη
με
Φως.

Φως σαν εκείνο
που καθρεφτίζεται
μέσα στα τζάμια απ τις βιτρίνες του δρόμου
που βαφτίζεις καθρέφτες.
Αχτίδες να σχίζουν το μαύρο
και παντού αίμα
και Ματαιοδοξία.

Γεννάω τη σκέψη σου
ξαπλωμένη σε λιβάδια [από
εκείνα τα μωβ καταραμένα λουλούδια.
Γνωρίζεις σε ποια αναφέρομαι].
Ή απλώς σε ένα ξύλινο
κρύο δάπεδο.
Και πραγματικά δεν γνωρίζω
αν θα σε αναθρέψω για
να γίνεις ένα κίτρινο μπαλόνι
που θα φιλάει πολύχρωμες σερπαντίνες
σε γελοία πάρτυ,


ή πέντε ράγες μελανιού
να κυλάνε στα δάχτυλά μου.

Είμαι

Κράτησα μια ιδέα
από τα σάπια φρούτα
του καλαθιού με τα ποτά που έστειλαν.
Ληγμένα δώρα. Γιατι;
Γεύομαι τις περασμένες ώρες δόξας τους
και θρηνώ.


Eίμαι η ανήσυχη αγκαλιά,
τα πάνινα παπούτσια.
Το νερό που κυλάει στις χορδές σου.
Και με τραγουδάς.
Πίσω από σειρές βλεφάρων
γίνομαι ρύπος ή άγαλμα.
Αναλόγως.



[Πίσω από τα μάτια μου,
Τα φρούτα ξαναγίνονται ώριμα
και μέσα από τις αφίσες γύρω μου
τα χείλια της εικόνας σου σκίζουν το χαρτί:
"Φώναξε το λες και είναι σημαντικό μικρή"]
Προτιμώ να το ψιθυρίσω.


Ανάμεσα σε μπουκέτα με όμορφα τριαντάφυλλα
Σμιλεύεστε,γίνεστε,στολίζεστε.
Πάνω από λιβάδια με νεκρές τουλίπες,


Είμαι.

Αναρρίχηση

Σκαρφαλώνουμε τον γαλάζιο τοίχο
με τις παλάμες
και στην μέση μας είναι δεμένο
ένα μακρύ σχοινί από φωνές.
Κάπου πάνω περιμένει η ανταμοιβή,
την άφιξή μας,
τυλιγμένη σε όμορφα πακέτα με
φιόγκους και χρώματα.

Κάτω στο έδαφος μπερδεύονται
δρόμοι κορδέλες
με πολύχρωμα κεφάλια
και λουλούδια στις ράγες.
Πάνω στο χώμα επιπλέουν μισητοί
πανέμορφοι άνθρωποι.
Να ξηλώσω θέλω τα φτερά από τις πλάτες τους.


ΠΟΥ είναι τελικά στο έδαφος;


Και για να απαντήσω σε εσένα που κρύβεις
πολύτιμη λάσπη στην παλάμη σου:
η ανάβαση δεν είναι ο χρόνος μας.

Κάτω απ' το δέρμα.

Χέρια,
να άνοιγαν την επιφάνεια στα δύο.
Την πηγή να έβρισκαν της αναταραχής.
Να την έσπαζαν σε άπειρα μικρά κομματάκια.
Όλα εκείνα τότε,
θα έβγαιναν σε πολύχρωμες κορδέλες
από τα χείλια μου,
σε λέξεις ήρεμες,επεξηγηματικές.

Το εσωτερικό του σώματός μου,
φαντάζομαι,
χωρίς όργανα,
σαν ένα βυθό με τουλίπες,
που μέσα του πνίγονται παιδικοί ανεμόμυλοι.
Οργισμένες τουλίπες.

Να έβρισκα τον άσχημο πάτο του βυθού,
απ' όπου πηγάζουν όλες μου οι μικρότητες.
Να έκαιγα τα απέραντα καταραμένα χωράφια.

Ίσως τότε να καταλάβαινες,
πως την φωνή μου όταν υψώνω,
δεν σε πνίγω.
Βγαίνω μαζί σου,
στην Επιφάνεια.

Το προαύλιο τώρα.

θα κρατήσω τη γεύση
από τη σοκολάτα που λιώνει στο στόμα
κάτι σκουριασμένα φθινοπωρινά απογεύματα.
Ατέλειωτες στροφές με τα χέρια
να αγκαλιάζουν τα σύννεφα και
τα μαλλιά να παίρνουν ένα χρώμα
ξανθοκόκκινο.
Ταινίες.
Σε επανάληψη.
Για να μετράω συγγνώμες και να λυπάμαι.

Κρατάω απόσταση από ουτοπισμούς:
Γνωρίζω,
ότι τώρα όλα μπαίνουν σε μίζερες σειρές
με αριθμούς και χάνονται.
Τελευταίες λέξεις δεν έχω.
(Για να αποχαιρετήσω)

Το γέλιο μοιράζεται πάντα στα δυο.
Το ξέρεις.
Το έβλεπα να κυλάει πάνω σε βιβλία
και σημειώσεις σε γυμνά θρανία
730 μοιρασμένα χαρτάκια.
Μετά πάλι,
Σταμάτησα να το ακούω.
Μετά στις ράγες του χεριού μου,
έτρεχαν κυκλοθυμίες και ψέματα.

Θα ήθελα να σου γράψω πέντε σειρές
αγάπης και
Φιλιάς.
Όλο αποτυγχάνω.
Τελικά,
Δεν γυρνάω πίσω.

Αλλά ξέρω να θυμάμαι τα όμορφα.

Εθισμός.Οχι;

Πίσω από πολύχρωμα μπαλόνια
και λαγούς με ψηλά καπέλα
κρύβονται γαλάζια πτώματα.
Οι λέξεις τους είναι
βαρετά ποτάμια.
Έτσι νόμιζα πως είναι
η πραγματικότητα.

Εσύ όμως,
μου έχεις μάθει πως η αλήθεια
μπορεί να είναι όμορφη.
Πάνω από χίλιοι δρόμοι
υπάρχουν για το παραμύθι.
Πιστεύω μόνο σε έναν.

Γελάω και φτάνω με το τρένο των 8.
Πλαστικά όνειρα και άσχημες νεράιδες
σε μια παράλληλη πραγματικότητα πνίγονται.
Τα αφήνω από την άλλη πλευρά του καθρέφτη.

Πέρα από τις γέφυρες του χρόνου
και σε απόσταση τριών λεωφορείων
και κάτι παραπάνω,
βρίσκω την Ατλαντίδα μου,
όμορφη όσο ποτέ.
Πνίγεται στα μάτια σου.
Πάνω από όλες τις ασήμαντες λεπτομέρειες,
τα ουράνια τόξα,
τα ψεύτικα παραμύθια,
γίνεσαι,
ο μοναδικός μου εθισμός.


Και είναι αλήθεια η πρώτη φορά
που χρησιμοποιώ σωστά υποκείμενα.

Περιμένω

Περιμένω,
να φιλήσω στο μάγουλο
τους νεκρούς μου,
μέσα από Φωτογραφίες
και περασμένα στοιχήματα.

Στοιχήματα με το χρόνο
και το χώμα.
Θέλω να πιστεύω πως η απουσία τους
είναι ένα ταξίδι,
από αυτά του Σαββατοκύριακου.
Και ίσως,
όταν την Δευτέρα
-την κάθε Δευτέρα-
ξυπνήσω,
θα με περιμένουν με
χαμόγελα και εντυπώσεις.
Χωρίς ήχο.
Ο ήχος θα έκανε την παρουσία τους,
λιγότερο γαλήνια.
MUTE IT.

Το έχω ζωγραφίσει και άλλοτε,
το όνειρο με τον
άνθρωπο που αγκαλιάζει τον ήλιο.
Ένας Άλλος Ίκαρος,
ο ήρωάς μου.

Οι δικοί μου ήρωες δεν βυθίζονται τώρα,
(όπως συνηθίζουν,
οι ήρωες εκείνων που ξεχνάνε),
περπατάνε στον Ήλιο.
Την αυγή,
θα είναι πίσω.